II SA/Łd 404/03

Dnia 10 grudnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant Referendarz sądowy Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi S. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a: 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zwrócić S. D kwotę 10 (dziesięć) zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Zaskarżoną decyzją z dnia [..] Nr [..] (znak: [..]), [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania S. D., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., z dnia [..]., Nr [..], którą nakazano wyżej wymienionej dokonania rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego o przeznaczeniu letniskowo-gospodarczym zrealizowanego na działce nr 295 w miejscowości Ł., gmina W., utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W toku postępowania ustalono, iż przedmiotowy budynek wzniesiono w 2002 r. pomimo sprzeciwu wniesionego przez organ architektoniczno-budowlany. Skarżąca w dniu 29 sierpnia 2002 r. zgłosiła w Starostwie Powiatowym w W., zamiar postawienia na przedmiotowej działce domku narzędziowego, drewnianego. Organ architektoniczno-budowlany w decyzji z dnia [..], Nr [.] zgłosił sprzeciw podnosząc, iż zgodnie z zapisami w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, działka skarżącej położona jest na terenach upraw rolnych w dolinie rzeki Warty i dolin bocznych, na których wprowadzony jest bezwzględny zakaz budownictwa. Wzniesienie obiektu pomimo wniesienia sprzeciwu, uzasadniało zatem nakazanie jego rozbiórki zgodnie z przepisem art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126). W skardze na powyższą decyzję skarżąca przedstawiając kolejność podejmowanych przez nią działań i wydawanych aktów przez organy administracji, wnosiła o uchylenie decyzji podnosząc, iż nie zgadza się z treścią uzasadnienia, w którym wzniesiony przez nią obiekt określany jest jako budynek letniskowo-gospodarczy. Według niej nie jest to żaden budynek. Jest to domek ogrodowy, drewniany, złożony z gotowych elementów o wymiarach: długości 150 cm, szerokości - 210 cm i wysokości - 250 cm. Nie jest on trwale związany z gruntem. W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wnosiła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. W piśmie z dnia 2 czerwca 2003 r. (data wpływu do Sądu), skarżąca oświadczyła, iż wycofuje skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [..]., Nr[..], bowiem w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym dokonała rozbiórki przedmiotowego obiektu. W piśmie z dnia 7 grudnia 2004 r., skarżąca zażądała zwrotu kosztów postępowania w wysokości 1500 zł, które poniosła w związku z koniecznością dokonania rozbiórki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie przepisu art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie zaś z przepisem § 2 powołanego artykułu, w sprawach tych stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych. Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, ani też nie mogło spowodować utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Zaskarżona decyzja, jak wynika z poczynionych w sprawie ustaleń, nie narusza prawa w sposób, który mógłby prowadzić do stwierdzenia jej nieważności. Sąd związany jest zatem oświadczeniem skarżącej o cofnięciu skargi. Skutkuje to koniecznością umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zauważyć należy także, iż sąd administracyjny nie mógł uwzględnić żądania skarżącej dotyczącego zwrotu poniesionych kosztów rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego. Abstrahując od dopuszczalności tego żądania w świetle przepisów prawa administracyjnego, należy podnieść, iż zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne uprawnione są wyłącznie do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd mógłby kwestię poniesionych kosztów rozważać wyłącznie wówczas, gdyby była ona przedmiotem zaskarżonej decyzji i tylko z punktu widzenia legalności takiego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie, Sąd w dniu 6 czerwca 2003 r. wydał postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie to zapadło jednakże po rozebraniu obiektu budowlanego przez skarżącą i po cofnięciu przez nią skargi. Nie mogło ono zatem wywołać jakichkolwiek skutków prawnych. O zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu sądowego, Sąd orzekł na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 § 2 powołanej wyżej ustawy - przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych.