II SA/Łd 407/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II – Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi W.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu błędu rachunkowego postanawia oddalić wniosek. AG II SA/Łd 407/14 U z a s a d n i e n i e W.P. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie sprostowania błędu rachunkowego, składając również wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem, synem i córką. Strona nie deklaruje osiągania dochodów. Mąż skarżącej pracuje w Irlandii i osiąga wynagrodzenie w kwocie 1200 euro (netto). Skarżąca posiada dom o powierzchni 146 mkw. i nieruchomość rolną o powierzchni 0,3 ha, a także samochód osobowy. W uzasadnieniu strona podała, że ma "dość ciężką sytuację materialną", spłaca kredyty, których łączna miesięczna rata to ok. 850 zł. Strona oświadczyła również, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem ani radcą prawnym. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do przepisów art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 p.p.s.a. osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże ona, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności należy zauważyć, iż zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych skarżący w sprawach z zakresu pomocy społecznej, udział skarżącej w postępowaniu nie wiąże się zatem z obowiązkiem ponoszenia kosztów sądowych. Natomiast za nieuzasadniony uznać należy wniosek strony skarżącej w zakresie obejmującym żądanie ustanowienia radcy prawnego. Zważywszy bowiem na przedstawioną sytuację rodzinną i materialną, a w szczególności fakt osiągania dochodów przez męża skarżącej w kwocie 1200 euro i zakończenia prowadzonej inwestycji w postaci budowy domu na posiadanej działce o powierzchni 30 arów, uprawnione jest przyjęcie, że skarżąca posiada środki pozwalające na poniesienie kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru. Warto również wskazać, że skarżąca posiada zobowiązania z tytułu zaciągniętych kredytów. Okoliczność spłacania przez skarżącą kredytów nie przesądza jednak o braku możliwości poniesienia kosztów postępowania. Przeciwnie, biorąc pod uwagę obecne realia, tj. konieczność spełnienia wysokich kryteriów majątkowych przy obliczaniu zdolności kredytowej, uzyskanie i korzystanie z kredytów o tak znacznej wysokości wskazuje na płynność finansową skarżących. W innym wypadku bank nie przyznałby kredytu. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 kwietnia 2013 r., II FZ 199/13 prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku, nie można natomiast, stosując prawo pomocy, chronić czy też wzbogacać majątku podmiotów prywatnych, gdyż celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak środków finansowych ten dostęp uniemożliwia. Reasumując - strona dla wydatków związanych z postępowaniem sądowym jest w stanie znaleźć pokrycie w swych dochodach przez odpowiednie ograniczenie innych wydatków niebędących koniecznymi dla utrzymania oraz poczynienie oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG