II SA/Łd 409/12

Dnia 21 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Joanna Sekunda- Lenczewska Protokolant asystent sędziego Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 roku sprawy ze skargi A. M. i A. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary za nielegalne użytkowanie obiektu 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżących A. M. i A. M. solidarnie kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. nakazuje zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżących A. M. i A. M. solidarnie kwotę 1400 (jeden tysiąc czterysta) złotych zaksięgowaną pod pozycją [...] w dniu 10 maja 2012 roku tytułem nadpłaconego wpisu od skargi. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], znak [...] Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a., art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 243 z 2010 r., poz. 1623 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia A. M. i A. M. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...]r. nr [...] o nałożeniu kary w wysokości 75.000 zł z tytułu użytkowania budynku stajni z wozownią oraz z częścią agroturystyczną realizowanego na działce nr 455/2 w miejscowości K., z naruszeniem przepisów art. 55 ustawy Prawo budowlane, tj. bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w części obejmującej stajnię – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Jak ustalono w toku postępowania wyjaśniającego Starosta W. decyzją z dnia [...] 2005 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. i A. małżonkom M. pozwolenia na budowę budynku stajni z wozownią zlokalizowanego na działce nr ewid. 455/2 w miejscowości -- K., gmina W. Następnie decyzją z dnia [...] 2008 r. nr [...] Starosta W. zmienił, na wniosek inwestorów, własną decyzję z dnia [...] 2005 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku stajni z wozownią w ten sposób, że zamiast: "budynku stajni z wozownią" wprowadzono zapis: "budynku stajni z wozownią oraz z częścią agroturystyczną". Pismem z dnia 8 lipca 2011 r. inwestorzy wystąpili do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. o przeprowadzenie kontroli stanu zaawansowania prowadzonych robót budowlanych oraz wydanie stosownej decyzji, w związku z niezgłoszeniem rozpoczęcia budowy. W trakcie kontroli wspomnianej wyżej nieruchomości przeprowadzonej w dniu 17 sierpnia 2011 r. stwierdzono przystąpienie do użytkowania przedmiotowego obiektu w części obejmującej stajnię, tj. boksów stajennych nr 1/13 - 1/19. Poszczególne boksy były wyściółkowane, ze śladami odchodów zwierzęcych; obok boksów składowana była słoma, a w obrębie bramy od strony zachodniej wygrodzony wybieg z końmi w dniu kontroli. Obecny podczas oględzin A.M. oświadczył, że rozpoczął użytkowanie boksów stajennych w lipcu 2011 r. Wobec tak ustalonego stanu faktycznego, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nałożył na inwestorów karę w wysokości 75.000 zł z tytułu użytkowania budynku stajni z wozownią oraz z częścią agroturystyczną bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w części obejmującej stajnię. W zażaleniu na wspomniane postanowienie inwestorzy podnieśli, że stajnia jest jedynym wykończonym obiektem i nadaje się do użytkowania, zaś między nią a częścią agroturystyczną nie ma połączenia. Stajnia oddzielona jest od części agroturystycznej pełną ścianą. Wskazali także, że w dniu 6 października 2011 r. otrzymali postanowienie Starosty W. z dnia [...] r. nr [...], które wprowadza zapis, iż obiekt otrzymuje II kategorię oraz w pkt 5.1. "zobowiązuje do zawiadomienia nadzoru budowlanego 21 dni przed użytkowaniem". Nadto Starosta W. w swoim postanowieniu nie zobowiązał inwestorów do uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wspomnianym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r. Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Zdaniem organu II instancji bezspornym pozostaje fakt, iż przedmiotowy obiekt budowlany w części obejmującej stajnię był użytkowany w dniu przeprowadzenia kontroli przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w W. Okoliczność tą potwierdza protokół zawierający oświadczenie A.M., że do użytkowania boksów stajennych przystąpiono w lipcu 2011 r. wraz z załączoną dokumentacją fotograficzną. Również z treści wniesionego środka zaskarżenia wynika, że inwestorzy nie negują samego faktu użytkowania budynku w części obejmującej stajnię. Jakkolwiek okoliczność nielegalnego przystąpienia do użytkowania została przez organ I instancji wykazana w sposób niebudzący wątpliwości, jednakże zakwalifikowanie przedmiotowego obiektu, w części obejmującej stajnię, do kategorii XVII obiektów budowlanych nie zasługuje – w przekonaniu Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Ł. - na aprobatę. Przedmiotowy obiekt składa się z dwóch części, tj. z części agroturystycznej oraz z części stajni z wozownią. Mimo, iż poszczególne części zostały wybudowane z myślą o różnym przeznaczeniu, a więc użytkowane są w innych celach, niemniej jednak stanowią one pewną całość i tak też należy je traktować. Błędne było zatem dokonane przez organ I instancji ich rozróżnienie, a tym samym przyporządkowanie do dwóch odrębnych kategorii obiektów budowlanych. W ocenie organu II instancji, obiekt stajni z wozownią oraz z częścią agroturystyczną należy zaliczyć do kategorii XIV obiektów budowlanych opisanych w załączniku do ustawy Prawo budowlane, co oznacza, że do jego użytkowania można było przystąpić dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Takiej decyzji, co potwierdzają akta administracyjne sprawy niniejszej, inwestorzy nie uzyskali, naruszając tym samym dyspozycję art. 55 ustawy - Prawo budowlane. W tym stanie rzeczy przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego bez dopełnienia wskazanych w ustawie obowiązków rodzi odpowiedzialność administracyjną w postaci kary, przewidzianej w art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, której wysokość oraz sposób ustalania ściśle określają przepisy ustawy. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z uwagi na okoliczność, że inwestorzy przystąpili do samowolnego użytkowania obiektu w części stajni z wozownią, karę pieniężną należało ustalić tylko z uwzględnieniem tej części. Stosownie do brzmienia art. 59f Prawa budowlanego kara taka stanowi iloczyn stawki opłaty (s – 500 zł), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k – dla kategorii XIV budynku wynosi on 15,0) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w – 1,0), przy czym stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu, co w sumie dało kwotę 75.000 zł. Dodatkowo organ II instancji zauważył, iż fakt, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. błędnie przyjął, że w sprawie mamy do czynienia z kategorią XVII obiektów budowlanych zamiast z kategorią XIV nie skutkuje uchyleniem badanego rozstrzygnięcia, albowiem ustawodawca zarówno dla kategorii XVII jak i kategorii XIV przewidział ten sam współczynnik kategorii obiektu, co nie wpływa na wysokość kary. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, organ odwoławczy wyjaśnił, że Starosta W. w postanowieniu nr [...] z dnia [...] r. nie uwzględnił, iż sprostowanie oczywistej omyłki winno dotyczyć również decyzji nr [...] z dnia [...] 2008 r., którą to decyzją zmieniono decyzję Starosty W. z dnia [...] 2005 r. nr [...]. Wobec powyższego Starosta W. w dniu [...] 2011 r. wydał postanowienie nr [...] prostujące oczywistą omyłkę w decyzji Starosty W. z dnia [...] 2005 r., zmienionej decyzją z dnia [...] 2008r. i sprostowanej postanowieniem z dnia [...] 2011 r. w ten sposób, że zamiast zapisu: "budynku stajni z wozownią - (obiekt kategorii II) oraz z częścią agroturystyczną" wprowadzono zapis: "budynku stajni z wozownią oraz z częścią agroturystyczną - (obiekt kategorii XIV). W wyniku wniesienia zażalenia przez A. i A. małżonków M. Wojewoda Ł. postanowieniem z dnia [...] 2011 r. nr [...] uchylił postanowienie Starosty W. z dnia [...] 2011 r. w całości oraz postanowienie z dnia [...] 2011 r. i odmówił sprostowania decyzji Starosty W. z dnia [...] 2005 r., zmienionej decyzją z dnia [...] 2008 r. Wobec uchylenia przez Wojewodę Ł. w/w postanowień, wiążącym pozostaje decyzja Starosty W. z dnia [...] 2008 r. nr [...] (tzw. decyzja zmieniająca). Powyższe okoliczności, jak zaznaczył Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., nie mają jednak wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż przedmiotowy obiekt budowlany, w części obejmującej stajnię, był użytkowany w dniu przeprowadzenia kontroli przez organ I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. A. i A. małżonkowie M. wnieśli o uchylenie postanowień organów obu instancji, kwestionując sposób określenia kategorii budynku. Podkreślili, że ustawodawca precyzyjnie przypisał w załączniku do ustawy kategorie do budynków o różnej funkcji. Skarżący wyjaśnili, że są rolnikami i konie zawsze służyły do obsługi ich gospodarstwa. Stajnia jest niewątpliwie budynkiem do przebywania w nim koni, które podobnie jak krowy, świnie, kury są inwentarzem żywym. W zależności od gatunku inwentarza budynki nazywane są stajnią, oborą, chlewnią, kurnikiem itd. Według prawa budynki inwentarskie, a więc także i stajnię zalicza się do kategorii II – budynki inwentarskie, zaś pensjonat według załącznika do ustawy należy do kategorii XIV jako budynek zakwaterowania turystycznego. Zdaniem skarżących, jeśli w gospodarstwie rolnym powstają pokoje agroturystyczne, to nie ulega zmianie podstawowa funkcja, jaką jest gospodarka rolna i hodowla. Agroturystyka jest tylko uzupełnieniem funkcji podstawowej. Reasumując skarżący wskazali, iż kara w wysokości 75.000 zł wyliczona przez organ przy zaliczeniu spornego obiektu do kategorii XIV jest dla nich bardzo krzywdząca i powinna zostać określona dla budynku kategorii II na wysokość 5.000 zł. Dodali przy tym, że przepis art. 59f ust. 4 Prawa budowlanego dopuszcza występowanie kilku kategorii w jednym obiekcie. W odpowiedzi na skargę Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonego postanowienia. Pismem procesowym z dnia 11 czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżących, będący radcą prawnym, wniósł o uchylenie wydanych w sprawie postanowień organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, podnosząc zarzut naruszenia: - art. 59f ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z treścią Załącznika do Prawa budowlanego oraz art. 7, 77 i 107 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie w dokonanej kwalifikacji obiektu budowlanego, że ma on dwojakie przeznaczenie, a część obiektu stanowiąca stajnię z wozownią stanowi budynek służący gospodarce rolnej, a także niewskazanie w postanowieniach, czym organy obu instancji kierowały się dokonując kwalifikacji obiektu do określonych kategorii budynków; - przepisu art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, poprzez nieuwzględnienie, że użytkowanie dotyczyło jedynie części obiektu o dwojakim przeznaczeniu, przez co kara za samowolne użytkowanie winna być obliczona stosownie do kwalifikacji części samowolnie użytkowanej oraz poprzez brak określenia w jaki sposób A. M. oraz A.M. zobowiązani są do zapłaty nałożonej na nich kary; - naczelnych zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8, 9 k.p.a., poprzez zakwalifikowanie obiektu do kategorii wymagających uzyskania pozwolenia na użytkowanie, choć treść decyzji Starosty W. o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...]2005 r., zmienionej następnie decyzją Starosty W. nr [...] z dnia [...] 2008 r. wyraźnie wskazywała, że obiekt budowlany nie został przez ten organ zakwalifikowany do żadnej z kategorii wymagających uzyskania pozwolenia na użytkowanie, a zatem ani do kategorii XIV (jak zakwalifikował to organ nadzoru budowlanego I instancji), ani do kategorii XVII (jak zakwalifikował cały obiekt organ II instancji nadzoru budowlanego); - przepisu art. 138 k.p.a., poprzez utrzymanie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z dnia [...] r. pomimo, że dokonując zmiany kwalifikacji obiektu do kategorii wskazanych w Załączniku do Prawa budowlanego faktycznie organ ten zmienił rozstrzygniecie w sprawie. Na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012r. skarżący podniósł, iż wraz z żoną prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni ok. 4 ha. Są zarejestrowanymi producentami rolnymi, zaś produkcja ta obejmuje zarówno hodowlę jak i uprawę zbóż oraz traw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w K.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. 270 z 2012 r., powoływanej dalej: p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) . Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy postępowania oraz normy prawa materialnego w stopniu określonym w cytowanym przepisie. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, iż decyzją z dnia [...] 2005r., zmienioną następnie decyzją z dnia [...] 2008r., Starosta W. udzielił skarżącym pozwolenia na budowę budynku stajni z wozownią oraz z częścią agroturystyczną (pierwotnie: budynku stajni z wozownią). Poza sporem jest również, iż decyzja pozwoleniowa nie określała kategorii obiektu, nie nakładając także na inwestorów obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie, wskazując natomiast w zamieszczonym w jej treści pouczeniu, że przed przystąpieniem do użytkowania obowiązkiem inwestora jest zawiadomienie organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy. W dniu 17 sierpnia 2001r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego w W., na wniosek inwestora, przeprowadził kontrolę realizowanego obiektu, w toku której ustalił, iż obiekt stajni jest użytkowany, bowiem wykorzystywane są wydzielone w nim boksy dla koni obok których składowana jest słoma. Niesporne jest przy tym, iż inwestor nie uzyskał pozwolenie na użytkowanie obiektu jak również nie dokonał zgłoszenia zamiaru jego użytkowania. Postanowieniem z dnia [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wymierzył skarżącym grzywnę w wysokości 75.000 zł. z tytułu użytkowania budynku stajni z wozownią oraz częścią agroturystyczną bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w części obejmującej stajnię, zaliczając sporny obiekt do kategorii XVII. Rozstrzygniecie to zostało następne utrzymane w mocy przez Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., przy czym zmianie uległo zakwalifikowanie obiektu do kategorii XIV, pozostające jednak bez wpływu na wysokość wymierzonej kary (ze względu na ten sam współczynnik kategorii obiektu). Organy obu instancji przyjęły, iż użytkowana samowolnie stajnia jest elementem innego przedsięwzięcia (już to handlu, gastronomii i usług - kategoria XVII, już to zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego –kategoria XIV), pomijając tę istotną okoliczność, że stajnia sama w sobie, służąca co do zasady hodowli koni, nie pozostaje w żadnym związku z handlem, gastronomią, usługami czy też zakwaterowaniem turystycznym lub rekreacyjnym ludzi. Wbrew obowiązkowi, określonemu w art. 80 i 107 § 3 k.p.a., nie odniesiono się również do, podnoszonej przez strony w toku postępowania, okoliczności, że skarżący prowadzą gospodarstwo rolne, w tym także hodowlę koni, rozpoczęcie działalności agroturystycznej jest zaś przez nich jedynie planowane. Automatyczne zakwalifikowanie zatem użytkowanego obiektu do wskazanych wyżej kategorii (XIV, XVII) uznać należy za wadliwe. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, w sytuacji gdy obiekt, składa się z kilku części o różnym przeznaczeniu, zaliczonych do różnych kategorii, to karę pieniężną ustala się z uwzględnieniem poszczególnych części i to tych tylko, co do których nastąpiło samowolne przystąpienie do użytkowania. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2007r., sygn.akt II OSK 1159/06, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 listopada 2010r., sygn.akt II SA/Bk 460/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 22 stycznia 2008r., sygn.akt II SA/Łd 868/07, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Oznacza to, iż zaprezentowana w zaskarżonej decyzji koncepcja "całościowego" przeznaczenia obiektu dla naliczenia kary, o której mowa w art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, jest błędna. Kara winna być bowiem wymierzona tylko w stosunku do tej części obiektu, która była samowolnie użytkowana z uwzględnieniem rzeczywistego sposobu jej wykorzystywania. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, uznając to za konieczne dla końcowego załatwienia sprawy. Po myśli art. 152 p.p.s.a. stwierdzono zaś, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej Gminy ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu, należnemu wpisowi sądowemu od skargi (100-zł.), wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego radcą prawnym ustalonemu w oparciu o treść § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) na kwotę 240,-zł. oraz opłacie od pełnomocnictwa (17-zł.) W oparciu o treść art. 225 p.p.s.a. orzeczono zaś o zwrocie nadpłaconego wpisu sądowego, wobec wniesienia go w kwocie przewyższającej wpis należny (§ 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 221, poz. 2293 ze zm.) Prowadząc ponownie postępowanie organy nadzoru budowlanego należycie zgromadzą i ocenią materiał dowodowy, uwzględniając przedstawioną powyżej ocenę prawną. Rozstrzygnięcie kwestii obowiązku uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowania (względnie dokonania zawiadomienia o zakończeniu budowy) uznano natomiast na obecnym etapie postępowania za przedwczesne. Przedmiotem badania w rozpoznawanej sprawie była bowiem jedynie prawidłowość nałożonej na inwestora kary pieniężnej za użytkowanie obiektu w trakcie trwającego procesu inwestycyjnego, nie zaś obowiązki inwestora związane z jego zakończeniem. Niezależnie od tego wskazać można, iż zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie, jeżeli obiekt stanowiący jedną całość funkcjonalną składa się z kilku części (np. o różnym przeznaczeniu), to przystąpienie do użytkowania którejkolwiek z nich wymaga uzyskanie pozwolenia na użytkowanie, zastrzeżonego dla całego obiektu. Organ nadzoru budowlanego jest zaś uprawniony do egzekwowania od inwestorów wykonania powyższego obowiązku, nawet jeżeli nie został on określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2011r., sygn.akt II OSK 747/10, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 852220 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 grudnia 2007r., sygn.akt II SA/Lu 794/07, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 510917). B.C.