II SA/Łd 41/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystent sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skarg P. K. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Dz. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz P. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W dniu 14.grudnia 2000r. P. K. złożył wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności działki o numerze ewidencyjnym 107, położonej w Dz., przy ul. A o powierzchni 0.1271 ha, zapisanej w księdze wieczystej [...]. Do wniosku załączył decyzję Wójta Gminy Dz. z dnia [...]. Nr [...] oraz Zarządu Miasta i Gminy w Dz. z dnia [...]. Nr [...] o przekazaniu we współużytkowanie wieczyste opisanej wyżej działki gruntu w 1/29 części, zabudowanej garażami. W dniu [...]. Burmistrz Miasta i Gminy w Dz., działając na podstawie art.1, ust. 1 i 2, art. 2, ust. 1 pkt. 1, ust. 2 i 3, art. 4, art. 6a i art. 7 ustawy z dnia 4.września 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (tekst jednolity Dz.U. Nr 120 z 2001r., poz. 1299 ze zm.), art. 1, pkt. 2 ustawy z dnia 21.czerwca 2001r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz.U.Nr 72, poz.749) oraz art. 104 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm.), orzekł o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności "udziału 1/29 w działce oznaczonej numerem ewidencyjnym 107", położonej w Dz. – obręb [...], o powierzchni 0,1271, posiadającej założoną Księgę Wieczystą Nr [...] oraz zobowiązaniu P. K. do uiszczenia Gminie Dz. opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w wysokości 978,69 zł. w terminie 30 dni od daty "uprawomocnienia się" decyzji. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożył P.K. podnosząc, iż złożony przezeń w miesiącu grudniu 2000r. wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności z uwagi na upływ czasu uważał za "nieaktualny". Składając go blisko 4 lata wcześniej działał w przeświadczeniu, że opłata za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego wynosić będzie około 70,00 zł. Nikt nie informował go, że stawki opłat uległy zmianie, a naliczona opłata będzie wielokrotnie wyższa. Podniósł, iż opłaty tej nie jest w stanie zaakceptować z uwagi na swoją sytuację majątkową. W konkluzji wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., w oparciu o treść art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), art. 1 ust. 1, 2 i 5, art. 4, art. 4 a ust. 1, art. 7 ustawy z dnia 4.września 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (tekst jednolity Dz.U. Nr 120 z 2001r., poz.1299 ze zm.) w związku z art. 67, art. 69 ust 1, art. 70 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21.sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. Nr 46 z 2000r., poz. 543 ze zm.) i § 29, § 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Dz U.Nr 207, poz. 2109) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wysokości opłaty ustalonej za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w kwocie 978,69 zł. oraz ustalił tę opłatę na kwotę 734,00 zł. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie decyzji Wójta Gminy Dz. z dnia [...] znak: [...] P.K. nabył prawo użytkowania wieczystego 1/29 części działki gruntu zabudowanej boksem garażowym, o nr ewidencyjnym 2852 i powierzchni 0,1700 ha, na okres 99 lat. W decyzji tej ustalono pierwszą opłatę za użytkowanie wieczyste gruntu oraz wysokość stałej opłaty rocznej, która od 1992 r., nie była aktualizowana. Ponownie decyzją Zarządu Miasta i Gminy w Dz. Nr [...] z dnia [...] przekazano P. K. we współużytkowanie wieczyste udział 1/29 w nieruchomości zabudowanej boksem garażowym, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 2852/1 o powierzchni 0,1280 ha, na okres 99 lat. Przedmiotowa nieruchomość oznaczona jest obecnie w rejestrze ewidencji gruntów jako działka nr 107 i skorygowano jej powierzchnię na 0,1271 ha. Prawo użytkowania wieczystego działki przysługiwało osobom fizycznym: 28 użytkownikom po 1/29 części działki, 4 użytkownikom po 1/116 jej części. Dla nieruchomości urządzono księgę wieczystą Kw Nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy w W.. Na działce użytkownicy wieczyści pobudowali 29 garaży, stanowiących przedmiot odrębnej własności. Wszyscy użytkownicy wieczyści złożyli wniosek o przekształcenie swoich praw do działki w prawo jej własności. Nieruchomość zlokalizowana jest bezpośrednio przy głównej ulicy Dz., w pobliżu centrum miasta, na granicy budownictwa blokowego z indywidualnym, na terenach o pełnym uzbrojeniu. Działka zabudowana jest dwoma ciągami garaży (29 boksów), korzystających z uzbrojenia energetycznego. Przed postawieniem boksów garażowych działka stanowiła teren zieleni przy osiedlu mieszkaniowym. W zapisie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Dz., "aktualnego" do dnia 31.grudnia 2003r., przedmiotowe grunty oznaczone były symbolem TS -"tereny transportu samochodowego". Podstawą ustalenia opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego działki nr 107 w prawo własności był operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego A. A., wykonany w kwietniu 2004 r. Przedmiot wyceny stanowiła wartość nieruchomości gruntowej o nr działki 107 i powierzchni 0,1271 ha jako prawa własności, należącego do Gminy Dz. i jako prawa użytkowania wieczystego, przysługującego osobom fizycznym. Szacunek nie obejmował garaży jako odrębnego od gruntu prawa własności. Dla określenia wartości rynkowej prawa własności przedmiotowej nieruchomości biegły zastosował metodę porównywania parami w podejściu porównawczym. Poddał analizie transakcje zawarte w latach 2001 - 2004 na terenie miasta i gminy Dz., ze szczególnym uwzględnieniem tych, których przedmiotem były grunty wykorzystywane na cele garażowe bądź na te cele przeznaczone. Natomiast wartość rynkową prawa użytkowania wieczystego działki nr 107 rzeczoznawca majątkowy określił w oparciu o § 30 ust. 3, obowiązującego w dniu sporządzania operatu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27.listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 230, poz. 1924). Przyjęcie powyższego sposobu wyceny nieruchomości gruntowej jako przedmiotu prawa użytkowania wieczystego biegły szczegółowo uzasadnił w swej opinii oraz na rozprawie. Na rozprawie biegły skorygował też swoją opinie i obniżył o 25 % cenę ustaloną w operacie szacunkowym na 40,60 zł. za 1 m² szacowanej działki, z uwagi na ograniczenia wynikające ze stanu prawnego nieruchomości (tylko udział we współużytkowaniu wieczystym) oraz różnice w powierzchni działki wycenianej (0,1271 ha) i przyjętych do porównań (36 m2, 46 m2, 94 m2). Po obniżce stawka za 1 m2 wyniosła 30,45 zł (25% z 40,60 zł). W rezultacie wartość rynkową działki nr 107 jako przedmiotu prawa własności biegły oszacował na kwotę 38.701,95 zł, a prawa użytkowania wieczystego - na kwotę 17.415,87 zł, przy zastosowaniu współczynnika 0,45 wyliczonego na podstawie § 29 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia. Przy tych wyliczeniach opłatę z tytułu przekształcenia ustalono na kwotę 21.286,08 zł, po zaliczeniu na poczet wartości prawa własności kwoty równej wartości prawa użytkowania wieczystego (38.701,95 zł - 17.415,87 zł), a w stosunku do poszczególnych współużytkowników wieczystych - 734 zł. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podniosło, iż w chwili składania wniosku o przekształcenie nie obowiązywały już przepisy art. 5 i art.5a ustawy z dnia 4.września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności, gdyż wcześniej (12.kwietnia 2000r.) Trybunał Konstytucyjny w sprawie K 9/98 uznał za niezgodny z Konstytucją art. 1 ust. 2 a, art. 5, art 5 a i art. 6 ust.1 pkt 4 i 5 wskazanej wyżej ustawy. Spowodowało to lukę w prawie, co do zasad odpłatności za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Dopiero ustawą z dnia 21.czerwca 2001r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz.U. Nr 72, poz. 749), która weszła w życie w dniu 28.lipca 2001 r., ustalono zasady odpłatności za przekształcenie, odsyłając do przepisów art. 67 ust.1, art. 69 i art.70 ust. 2-4 ustawy z dnia 21.sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do treści art. 3 ustawy zmieniającej, w sprawach wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie cytowanej ustawy, tj. do dnia 27 lipca 2001 r., stosuje się jej przepisy. W świetle powyższego, podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 4.września 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności. Zasady przekształcenia określone w powołanej ustawie stosuje się między innymi do osób fizycznych będących dotychczasowymi użytkownikami wieczystymi, które prawo wieczystego użytkowania gruntu nabyły przed dniem 31.października 1998 r. (art. 1 ust. 2 ustawy). Rozpatrzenie wniosku P.K. w trybie powołanej wyżej ustawy było więc, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zasadne. Po wejściu w życie w dniu 28. lipca 2001 r. przepisów ustawy z 21.czerwca 2001r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności, nie było już, w ocenie organu odwoławczego, żadnych przeszkód do wydania decyzji o przekształceniu i ustaleniu opłaty za to przekształcenie, a więc załatwienie wniosku dopiero w 2004 r. jest oczywistym uchybieniem procesowym. Z trafny uznano zatem częściowo zarzut odwołującego, dotyczący przewlekłości postępowania, ale naruszenie to, zdaniem organu odwoławczego, nie miało wpływu na samo rozstrzygniecie sprawy. Skargę na powyższą decyzję złożyli P.K. i B. K.. Pismo z dnia 16.grudnia 2005r., odpowiadające treścią złożonej skardze podpisali nadto A. R., M. M., Z. W., W. D., S. Ś., J. N., M. B., J. B., I. B., B. B., S. M., J. B., K. M., H. P., J. G., M.W. i S.P.. Zarządzeniem z dnia 8.lutego 2005r., wezwano wskazane wyżej osoby do wypowiedzenia się, czy pismo wspomniane traktować należy jako skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...], czy też jako skargi na decyzje indywidualne poszczególnych współużytkowników wieczystych nieruchomości, objętej wnioskiem o przekształcenie, pod rygorem uznania skarg za wniesione w sprawach indywidualnych każdego ze skarżących. A.R., J.G., W.D., Z.W., M.W. oświadczyli, iż ich intencją nie było wniesienie skargi w sprawie dotyczącej P.K.. J.G. wniósł zaś o dopuszczenie go do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Pozostałe ze wskazanych wyżej osób nie odniosły się do pisanego wyżej zobowiązania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi P.K., powtarzając argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji oraz o odrzucenie skargi B. K. a z uwagi na brak interesu prawnego po stronie skarżącego. Postanowieniem z dnia 22.czerwca 2005r., wydanym na rozprawie, dopuszczono J. G. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Postanowieniem z dnia 26.października 2005r. natomiast zarządzono połączenie do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw o sygn.akt II SA/Łd 41/05 ze skargi P.K. oraz II SA/Łd 84/05 ze skargi B.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Po myśli art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach, stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Jeżeli zaś jest to niezbędne dla załatwienia sprawy, przewidziane ustawą środki stosuje się w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów, wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga (art. 135 p.p.s.a.) Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy postępowania w stopniu określonym w cytowanym przepisie. W pierwszym rzędzie rozważenia wymagała kwestia interesu prawnego B.K. do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...], dotyczącą przekształcenia udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu, przysługującego P.K.. Zdaniem Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawie, interes ten jest niewątpliwy. Jako współużytkownik wieczysty działki grunt nr 107, położonej w Dz., w obrębie [...], B.K., posiadał interes prawny, w rozumieniu art. 50 § p.p.s.a., do wniesienia skargi. Analiza treści unormowania art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, iż o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego, wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Istnienia interesu prawnego należały zawsze poszukiwać w prawie materialnym, którego konkretna norma nabiera cech uprawnień lub obowiązków strony, przy rozstrzyganiu sprawy indywidualnej. A ponieważ brzmienie odpowiednika art. 50 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czyli art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) było podobne, orzecznictwo, jak i poglądy doktryny wyrażone w trakcie obowiązywania poprzedniej regulacji zachowały swoją aktualność. Wobec tego należy w pełni zgodzić się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 3.czerwca 1996 r., sygn.akt II SA 74/96 (ONSA 1997/2/89), iż interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kontestowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. O możliwości żądania wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego decydują przesłanki zbliżone do tych, które stanowią podstawę legitymacji procesowej strony w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, str. 89). W przedmiotowej sprawie B.K., pozostając współużytkownikiem wieczystym nieruchomości, interes ten wywodzić może wprost z art. 1 ust. 5 ustawy z dnia 4.września 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (tekst jednolity Dz.U. Nr 120 z 2001r., poz. 1299 ze zm.). W tym kontekście zatem nie tylko mógł złożyć skargę na decyzję administracyjną, dotyczącą przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, nawet jeżeli decyzja ta dotyczyła innego współużytkownika, lecz powinien był brać udział w postępowaniu administracyjnym dotyczącym tego przekształcenia. Art. 28 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego stanowi bowiem w sposób jednoznaczny, iż stronami postępowania administracyjnego pozostają wszystkie osoby, których interesu prawnego wynik tego postępowania dotyczy. Potraktowanie przez organy wniosków każdego spośród 31 współużytkowników wieczystych działki gruntu nr 107, obrębu [...], położonej w Dz. jako wszczynającego odrębną sprawę uznać należy za wadliwe, prowadzące do naruszenia art. 10 oraz art. 28 k.p.a., w konsekwencji zaś stanowiące podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, uregulowane w ustawie z dnia 4.września 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (tekst jednolity Dz.U. Nr 120 z 2001r., poz. 1299 ze zm.) nie upoważnia bowiem organów do przekształcania "udziałów" w prawie użytkowania wieczystego lecz prawa użytkowania wieczystego, nawet jeżeli prawo to przysługuje więcej niż jednemu użytkownikowi wieczystemu. Zaakceptowanie poglądu przeciwnego prowadziłoby do konkluzji absurdalnej , sprzecznej z ustawą. W konsekwencji bowiem do pomyślenia byłaby sytuacja, w której część udziałów pozostaje we współwłasności, cześć natomiast we współużytkowaniu wieczystym. Rozumowanie powyższe potwierdza literalna wykładnia art.1 ust.5 pkt 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, niepozostawiająca wątpliwości, że wszyscy użytkownicy wieczyści muszą złożyć wniosek (nie wnioski) o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego. Trudno też o logiczne i racjonalne uzasadnienie zastosowanej przez organy techniki rozdzielenia sprawy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego spornego gruntu i traktowanie jej jako 31 niezależnych spraw każdego ze współużytkowników wieczystych. Ze wskazanych wyżej powodów uznano również, iż J.G., będący kolejnym spośród użytkowników wieczystych działki nr 107, obrębu [...], położonej w Dz., posiada interes prawny do działania w niniejszej sprawie w charakterze uczestnika podstępowania. Na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. orzeczono zatem o dopuszczeniu go do udziału w sprawie w tym charakterze. Po myśli art. 111 § 1 p.p.s.a. natomiast zarządzono połączenie do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw ze skarg B.K. (II SA/Łd 84/05) i P.K.(II SA/Łd 41/05) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] z uwagi na fakt, iż mogły one być objęte jedną skargą, w rozumieniu art.51 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, dotyczących przewlekłości postępowania administracyjnego oraz naruszenia prawa czynnego udziału stron w postępowaniu, podnieść należy, iż żadne zmiany stanu prawnego czy zawirowania legislacyjne nie upoważniają organów administracji do załatwiania powierzonych im spraw po blisko czteroletnim okresie bezczynności, bez choćby wezwania wnioskodawców do wypowiedzenia się, czy w zmienionym stanie faktycznym i prawnym podtrzymują zgłoszone uprzednio żądanie. Przepisy art. 9 i 10 k.p.a. nakładają na organy administracji szczególne obowiązki, zaniechanie których prowadzi do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, skutkujących wadliwością wydanych w sprawie rozstrzygnięć. W przedmiotowej sprawie P.K. w dniu 14.grudnia 2000r. złożył wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Decyzja organu I instancji wydana została w dniu [...]. Brak jest w aktach sprawy śladu, by przed jej wydaniem wnioskodawca został pouczony o zasadach przekształcenia, w szczególności zaś odpłatności zań. Pismo organu I instancji z dnia 22.marca 2004r., skierowane do skarżącego, niezależnie od tego, iż brak jest dowodu na jego doręczenie, informacji wspomnianych nie zawiera. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 pkt 1 lit b i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Po myśli art. 152 p.p.s.a. natomiast rozstrzygnięto o niewykonywaniu uchylonego orzeczenia do dnia uprawomocnienia się wyroku. W oparciu o treść art. 200 p.p.s.a. zasądzono zaś od organu na rzecz skarżącego P.K. zwrot kosztów postępowania w wysokości uiszczonego przezeń wpisu sądowego, wobec tego, iż tenże skarżący opłatę wspomnianą uiścił.