II SA/Łd 414/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Protokolant Agata Brolik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2008 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego dotyczącego nakazu rozbiórki oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. na podstawie art. 20 §1, art. 34 §4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002r., Nr 110, poz. 968 ze zm.), art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) nie uznał za uzasadnione wniesionych przez "A" Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. zarzutów w sprawie toczącego się postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż pismem z dnia 3 października 2005r. pełnomocnik Spółki wniósł zarzuty w sprawie toczącego się postępowania egzekucyjnego w związku z niewykonaniem obowiązku rozbiórki stacji telefonii komórkowej GSM 900, [...] "A" z wieżą telekomunikacyjną, kontenerem technologicznym oraz przyłączem energetycznym, zrealizowanej w miejscowości S. na nieruchomości przy ul.A [...] na działce nr 76, nałożonego decyzją z dnia [...]r. Nr [...]. Wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego i wstrzymanie tegoż postępowania do czasu rozpoznania zarzutu Spółka jako podstawę zarzutów wskazała przepis art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. nie spełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy poprzez powołanie przez organ w tytule wykonawczym jako podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej przepisu art. 2 §1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który dotyczy egzekucji należności pieniężnym. Organ zgodził się ze stroną, iż omyłkowo wskazano pkt 3 zamiast pkt 10 art. 2 w/w ustawy dotyczącego egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Zaznaczył, iż okoliczność ta nie zaprzecza istnieniu podstawy prawnej dla egzekwowania obowiązku i nie uzasadnia umorzenia tego postępowania. Organ I instancji wyjaśnił także, iż obowiązek określony w art. 26 §1 i 2 w/w ustawy nie dotyczy sytuacji, gdy organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem. Zgodnie z art. 26 §4 ustawy, jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Wobec powyższego organ uznał, iż nie może być mowy o naruszeniu przepisu art. 26 §2 ustawy. Odnosząc się do wniosku strony o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargą na decyzję o nakazie rozbiórki oraz wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, organ podniósł, iż zgodnie z art. 35 §1 ustawy wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania. Oran egzekucyjny może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutu. Przy czym za taki uzasadniony przypadek uznał wstrzymanie przez uprawniony organ wykonania ostatecznej decyzji, z której wynika egzekwowany obowiązek. W zażaleniu na powyższe postanowienie "A" wniosła o uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia. Uzasadniając postawione wnioski strona podniosła, iż zgodnie z art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jedną z podstaw zarzutu w sprawie jest niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w przepisie art. 27 tej ustawy. Stanowiący podstawę prowadzenia egzekucji tytuł wykonawczy z dnia [...]r. wymogów tych nie spełnia, gdyż wbrew brzmieniu art. 27 §1 pkt 6 ustawy nie wskazano w nim podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej. W spornym tytule wykonawczym z dnia [...]r. wierzyciel stwierdził, że obowiązek podlega egzekucji w trybie administracyjnym na podstawie art. 2 §1 pkt 3 w związku z art. 5 §1 pkt 1 ustawy. Przepis art. 2 §1 pkt 3 w/w ustawy dotyczy jednak określonych należności pieniężnych, zgodnie zaś z pkt 3 tytułu wykonawczego, treścią obowiązku podlegającego egzekucji jest rozbiórka stacji bazowej telefonii komórkowej. Strona zarzuciła również, iż pomimo przyznania przez organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu, że podstawa prawna prowadzenia egzekucji administracyjnej została błędnie wskazana, nie wywodzi z tej okoliczności obowiązku uwzględnienia wniesionych w sprawie zarzutów. Tym samym, organ przyjmuje, że do skutecznego prowadzenia egzekucji w sprawie wystarczy wskazanie jakiejkolwiek podstawy prawnej. Stanowisko takie narusza obowiązujące przepisy, w szczególności art. 27 w związku z art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Użycie przez ustawodawcę zwrotu "wskazanie podstawy prawnej" należy rozumieć wyłącznie wskazanie podstawy prawidłowej, rzeczywistej a nie jakiejkolwiek. Podstawę do przyjęcia takiego rozumowania stanowi art. 6 Kpa w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 7 Konstytucji RP. Brak wskazania prawidłowej podstawy oznacza więc, że zarzuty powinny zostać uwzględnione, a egzekucja administracyjna umorzona. Poza tym, zdaniem strony tytuł wykonawczy w każdym przypadku winien spełniać wymagania określone we wzorze stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) także w przypadku, gdy egzekucję prowadzi organ egzekucyjny w myśl art. 26 §4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nadto Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, iż w sprawie zachodzą przesłanki do wstrzymania postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 35 §1 w/w ustawy, zarzucając przy tym organowi I instancji "pomylenie" instytucji określonej w tym przepisie z instytucją określoną w art. 56 §1 pkt 1 w/w ustawy. Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 33, art. 34 §1 i §2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Uznając zażalenie za nieuzasadnione organ II instancji podniósł, iż w przypadku niewykonania przez stronę zobowiązaną obowiązku nałożonego prawomocną decyzją, obowiązek ten zgodnie z art. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podlega egzekucji administracyjnej. Zasadne zatem było skierowanie sprawy do egzekucji administracyjnej, a postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte zgodnie z obowiązującą procedurą określoną w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wierzyciel – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. doręczył stronie zobowiązanej pisemne upomnienie, wzywając zobowiązanego do wykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...]r. Nr [...] z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego i postępowanie to zostanie wszczęte po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. Wobec niewykonania nałożonego obowiązku, w dniu [...]r. wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy, który został skutecznie doręczony pełnomocnikowi strony zobowiązanej w dniu [...]r. Zgodnie z przepisem art. 33 w/w ustawy, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w tym przepisie. Wadliwie powołana w tytule wykonawczym podstawa prawna nie stanowi kwalifikowanej wadliwości uzasadniającej wyeliminowanie tytułu wykonawczego z obrotu prawnego. Wadliwość ta została konwalidowana przez organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu, w którym stwierdzono, że organ I instancji omyłkowo wskazał w tytule wykonawczym przepis art. 2 §1 pkt 3 dotyczący określonych należności pieniężnych, zamiast art. 2 §1 pkt 10 dotyczącego obowiązków o charakterze niepieniężnym. W tej sytuacji nie można uznać, że zarzut niepowołania podstawy prawnej w tytule wykonawczym jest uzasadniony. W ocenie organu II instancji nie ma też podstawy do kwestionowania formy tytułu wykonawczego z dnia [...]r., gdyż zawiera on wszystkie elementy wskazane w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji: oznaczenie wierzyciela, wskazanie firmy zobowiązanego i jego adresu, treść obowiązku podlegającego egzekucji, jego podstawę prawną oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej, daty wystawienia tytułu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci urzędowej wierzyciela, pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu, pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej. Do tytułu wykonawczego dołączono również dowód doręczenia upomnienia. Sporządzenie dokumentów urzędowych, a takim dokumentem jest tytuł wykonawczy, na drukach urzędowych, których wzór określa właściwy minister może nakazywać tylko przepis prawa, zaś przepis art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zawiera takiego wymogu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła o uchylenie powyższego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...]r. oraz orzeczenie na jej rzecz od [...]o Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, przepisów art. 27 §1 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 7 Konstytucji RP i art. 6 Kpa, poprzez przyjęcie, że wadliwe powołanie w tytule wykonawczym podstawy prawnej spełnia wymogi wskazane w powyższym przepisie, art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieuznanie zarzutów wniesionych w sprawie mimo spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie, a także art. 26 §1, §2 i §4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wystawienie tytułu wykonawczego niezgodnie z wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, strona podtrzymała dotychczasową argumentację. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skargi wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, zaskarżone postanowienie nie narusza bowiem przepisów prawa, sądy administracyjne zostały zaś powołane do badania zgodności z prawem działania organów administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., a także art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a"). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić w całości lub części (art. 145 § 1 ust.1 p.p.s.a.), stwierdzić jej nieważność w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a.). Ewentualnie stwierdzić, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 ust. 3 w/w ustawy). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Podkreślić należy także, iż sąd administracyjny zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Rozpatrując złożoną skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które musiałyby skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu administracji I instancji. W pełni podzielając stanowisko organów administracji powtórzyć należy, iż decyzją z dnia [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał "A" rozbiórkę stacji telefonii komórkowej GSM 900, [...] "A" z wieżą telekomunikacyjną, kontenerem technologicznym oraz przyłączem energetycznym. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy rozstrzygnięciem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r. wobec ustalenia, iż strona skarżąca nie wywiązała się z nałożonego prawomocną decyzją obowiązku, obowiązek ten zgodnie z art. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podlegał egzekucji administracyjnej. Upomnieniem z dnia [...]r. strona została wezwana do wykonania rozbiórki, z uwagi na bezskuteczność podejmowanych działań Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie egzekucyjne wystawiając w dniu [...]r. tytuł wykonawczy, który doręczono pełnomocnikowi Spółki w dniu [...]r. Okoliczności powyższych nie kwestionuje tak organ jak i strona skarżąca, która zakwestionowała dopiero prawidłowość wystawionego tytułu wykonawczego, zgłaszając w ustawowym terminie zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Skarżąca Spółka działając w oparciu o przepis art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie, z którym podstawą zarzutów mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w tym przepisie, wskazała na pkt 10 art. 33 w/w ustawy. Zarzuty strony sprowadzają się w istocie do zakwestionowania prawidłowości podanej w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzonej egzekucji tj. art. 27 §1 pkt 6 w/w ustawy. Jak również formy wystawionego tytułu wykonawczego, która zdaniem strony jest niezgodna z postanowieniami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 26 §2 w/w ustawy). Wniesienie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne powoduje, iż organ administracji z urzędu bada dopuszczalność egzekucji, sprawdza czy tytuł wykonawczy odpowiada wymogom określonym w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza zgłoszonych zarzutów uzasadnia uznanie zgłoszonych zarzutów za nieuzasadnione i stanowisko to w pełni podziela Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie. Rozważając zasadność pierwszego z zarzutów tj. prawidłowość wskazanej w tytule wykonawczym podstawy prowadzonej egzekucji rozróżnić należy podstawę prawną egzekwowanego obowiązku (art. 27 §1 pkt 3 w/w ustawy) od podstawy prawnej prowadzenia egzekucji (art. 27 §1 pkt 6 w/w ustawy). Przez wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku należy rozumieć powołanie decyzji, z mocy której na zobowiązanym ciąży egzekwowany obowiązek. Z kolei mówiąc o podstawie prawnej prowadzonej egzekucji należy przez to rozumieć przepisy, na mocy których dopuszczalne jest prowadzenie egzekucji administracyjnej obowiązków danego rodzaju. Niewątpliwie w wystawionym tytule wykonawczym została prawidłowo wskazana podstawa prawna egzekwowanego obowiązku, strona skarżąca zakwestionowała natomiast prawidłowość podstawy prowadzonej egzekucji. Owszem organ wystawiający przedmiotowy tytuł wykonawczy podając podstawę prawną prowadzenia egzekucji wskazał na przepis art. 2 §1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który dotyczy określonych należności pieniężnych. Niemniej jednak bezsprzecznie wszczęte postępowanie egzekucyjne miało na celu egzekucję obowiązku o charakterze niepieniężnym, takim obowiązkiem jest niewątpliwie nakaz rozbiórki określonych obiektów. Zauważyć należy, iż w pkt 3 kwestionowanego tytułu wykonawczego zostało wskazane, iż egzekucji podlega obowiązek nakazany decyzją nr [...] PINB w Z. z dnia [...]r. i przytoczona została pełna treść tego obowiązku. Przypomnieć trzeba, iż powołany w tytule przepis art. 2 §1 pkt 3 w brzmieniu obowiązującym w dacie opublikowania tekstu jednolitego ustawy z 2002 roku – tekst jednolity Dz.U. z 2002r., Nr 110, poz. 968 ze zm. - stanowił o egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. W świetle powyższego podzielić należy stanowisko organów, iż błąd jak wystąpił w tytule był wynikiem pomyłki, która jednak nie ma wpływu na prawidłowość wystawionego tytułu, na wynik postępowania. Tym bardziej, iż przepis art. 2 w/w ustawy sam w sobie nie stanowi podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej. Powołana norma określa jedynie, jakie obowiązki podlegają takiej egzekucji, zaś podstawą prawną do jej prowadzenia jest cała ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, która została powołana w tytule wykonawczym, niewątpliwie prawidłowo. Wystawiony tytuł wykonawczy nie budzi wątpliwości co do charakteru, rodzaju egzekucji jaka ma być prowadzona na jego podstawie, z całą pewnością nie można stwierdzić, iż miało miejsce istotne naruszenie prawa a jedynie oczywista omyłka, która nie miała wpływu na wynik postępowania. Nie sposób zgodzić się również z drugim z zarzutów strony skarżącej, iż sporny tytuł wykonawczy został sporządzony w niewłaściwej formie w następstwie czego nie spełnia warunków określonych w przepisie art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżąca Spółka wskazywała, iż naruszony został przepis art. 26 §2 w/w ustawy, gdyż wystawiono tytuł wykonawczy niezgodnie ze wzorem określonym w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z przepisu art. 26 w/w ustawy wynika m.in., iż organ egzekucyjny wszczyna egzekucję na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, który określa w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw finansów publicznych, wzór ten zawiera treść określoną w art. 27 ustawy. Z kolei w § 39a ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. określony został wzór tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym w załączniku nr 24 i 25 rozporządzenia. Zdaniem składu orzekającego zarzut strony skarżącej nie znajduje uzasadnienia, gdyż przepis art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że podstawą zarzutu może być niespełnienie wymogów określonych w przepisie art. 27 w/w ustawy, który odsyła do art. 26 §1 i §2 tej ustawy. Okoliczność, iż organ egzekucyjny nie wystawił tytułu wykonawczego na wzorze, zamieszczonym w załączniku do powoływanego rozporządzenia, nie ma wpływu na wynik sprawy, ponieważ kwestionowany tytuł zawiera wszystkie elementy konieczne dla stwierdzenia jego prawidłowości i skuteczności. Każdy z tych elementów składowych posiada charakter formalny a wszystkie razem tworzą dokument, na podstawie którego można prowadzić legalne, skuteczne postępowanie egzekucyjne w administracji (por. wyrok NSA z dnia 6 maja 1998r., sygn.akt SA/Sz 1477/97, publ. System Informacji Prawnej LEX, Lex Nr 34164). Tym bardziej, iż zarówno w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ani też w przepisach wykonawczych do tej ustawy, w tym w powoływanym rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r., ustawodawca nie zawarł przepisu, z którego wynikałby wprost wyraźny nakaz aby tytuły wykonawcze wystawiane były wyłącznie na wzorze określonym w odpowiednim akcie prawnym. Niewątpliwie natomiast nie można w sposób dowolny rozszerzać działania przepisów prawa, skoro przepis nie zawiera wyraźnego nakazu określonego działania to nie można interpretować go w sposób dowolny wyłącznie dla potrzeb konkretnej sprawy, tym bardziej, iż bezsprzecznie sporny tytuł wykonawczy zawiera elementy składowe określone w art. 27 ustawy. Organ z urzędu zbadał dopuszczalność egzekucji a zatem m.in. czy tytuł wykonawczy posiada wszystkie elementy wymienione w art. 27 w/w ustawy, brak jednego z nich powodowałby niedopuszczalność egzekucji, która w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Reasumując stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie jest prawidłowe a przedstawiona przez organ argumentacja i wykładnia zastosowanych przepisów zasługują na uwzględnienie. Podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny orzekł jak w sentencji.