II SA/Łd 414/14

Dnia 2 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia NSA Anna Stępień Protokolant st. sekr. sąd. p.o. asystenta sędziego Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2014 roku sprawy ze skargi A. G. i W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] nr [...]Prezydent Miasta Ł., po rozpatrzeniu wniosku A SA Oddział B z siedzibą w Ł., na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt.2 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. 2012r., poz. 647), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanego w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267), ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie kontenerowej stacji transformatorowej 15/0,4kV, linii kablowych nn i ŚN oraz złącza kablowego na terenie przy ul. A i B w Ł., na działkach o numerach ewidencyjnych 60/28, 64/12, 93/2, 93/3 i 82 w obrębie [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że stacja transformatorowa, linie kablowe i urządzenia elektroenergetyczne, będące przedmiotem wniosku, są elementem uzbrojenia, uzupełniającym istniejące zagospodarowanie terenu. Przedmiotową inwestycję, należy traktować zatem, jako cel publiczny, który podlega procedurze uzyskiwania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wobec braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach terenu objętego wnioskiem. Organ wskazał, że lokalizacja w pasie drogowym urządzeń lub obiektów nie związanych z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu, może nastąpić za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, zgodnie z wymaganiami art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U.2013r., poz. 260). Umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej nie związanej z drogą nie może naruszać elementów technicznych drogi oraz nie może przyczyniać się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub zmniejszenia wartości użytkowej drogi, stosownie do zapisu § 140 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43 poz. 430). Wyjaśnił, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Na etapie projektu budowlanego należy zapewnić poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo Budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 1409). Stwierdził, że projekt decyzji został sporządzony zgodnie z art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Integralną część decyzji stanowi załącznik graficzny wykonany na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej z zaznaczonymi granicami inwestycji. Projekt decyzji wraz z załącznikiem graficznym został przedłożony Zarządowi Dróg i Transportu celem uzgodnienia w zakresie terenów przyległych do pasa drogowego. Zarządca drogi nie zajął stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia projektu decyzji, zatem na podstawie art. 53 ust. 5 ustawy, organ uznał uzgodnienie za dokonane. Organ stwierdził, że inwestor przedłożył wymagane przepisami dokumenty, a po przeprowadzeniu określonej w art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym procedury administracyjnej z uwzględnieniem analizy stanu faktycznego, że wnioskowana inwestycja spełnia łącznie warunki określone w ustawie. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli W. G. i A. G. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Odwołujący się zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności art. 50, przez brak szczegółowych ustaleń warunków i wymagań ochrony środowiska i kształtowania ładu przestrzennego, warunków ochrony środowiska, i zdrowia ludzi, warunków wynikających z charakteru inwestycji, warunków obsługi w zakresie infrastruktury, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich dla zamierzonej inwestycji, która w zaskarżonej decyzji nie zawiera podstawy prawnej jej oznaczenia i kwalifikacji. Ponadto, zarzucili brak wskazania konkretnych przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanego w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, który to brak czyni w zaskarżonej decyzji ustalenia wskazane w pkt 1 bezprzedmiotowe. Zdaniem strony, uchybienia w pkt 2 i 1 dyskwalifikują decyzję pod względem prawnym, bowiem wskazania wymaga przepis prawa, odnoszący się do oznaczenia i nazewnictwa zamierzonej inwestycji, który stanowi następnie podstawę szczegółowego stosowania prawa budowlanego, prawa energetycznego, warunków technicznych jakim powinna odpowiadać lokalizacja i sama inwestycja. Pominięcie w zaskarżonej decyzji, że aczkolwiek ona sama nie rodzi prawa do terenu, nie narusza praw osób trzecich, to decyzja o lokalizacji będąca jej konsekwencją, narusza własności i prawa skarżących, tak w zakresie zagospodarowania ich terenu, wykorzystania do planowanych własnych inwestycji, bezpieczeństwa osób, gdyż stacja emituje szkodliwe fale, wreszcie jej lokalizacja ma też wpływ na utratę wartości działki odwołujących się, położonej w bliskim sąsiedztwie tej stacji. W ocenie dowołujących, uchybieniem jest również brak określenia warunków odpłatności za korzystanie z terenu pod zamierzoną budowę stacji transformatorowej, w szczególności, gdy weźmie się pod uwagę ograniczenia, jakie strona będzie musiała zachować w korzystaniu z działki 93/3 ale także działki nr 65. Podważyli możliwość planowania inwestycji w sytuacji trwającego odrębnego postępowania administracyjnego w przedmiocie działek nr 93/3 i nr 93/2 i brakiem decyzji, rozstrzygającej stwierdzenie nabycia tej działki na własność przez Skarb Państwa i przyznania odszkodowania. W uzasadnieniu odwołania zarzucono ponadto, że Prezydent Miasta Ł. nie spełnił wymogu wynikającego z przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanego w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, bowiem nie wskazał konkretnej podstawy prawej z powyższego rozporządzenia do przyjętej kwalifikacji i oznaczenia inwestycji. Tym samym doszło do naruszenia art. 50 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto zaskarżona decyzja nie uwzględnia takich okoliczności, jak kwestia zachowania szczególnej ochrony osób trzecich w związku z emisją przez planowaną inwestycję szkodliwych dla zdrowia fal elektromagnetycznych. Odwołujący się podnieśli, że już raz zostali oszukani. W 2012 r. dowiedzieli się, że w stosunku do ich działek, bez ich wiedzy i zgody dokonano ich podziału i rzekomego przejęcia na własność działek nr 93/2 i nr 93/3 i do dzisiaj nie wypłacono im żadnego odszkodowania. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., w oparciu o art. 50 ust. 1, art. 52, art. 54 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem Kolegium planowane przedsięwzięcie polegające na budowie kontenerowej stacji transformatorowej 15/0,4kV, linii kablowych nn i ŚN oraz złącza kablowego na terenie przy ul. A i B w Ł., na działkach o numerach ewidencyjnych 60/28, 64/12, 93/2, 93/3 i 82 w obrębie [...], stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż stanowi realizację celu określonego w art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz.518), o znaczeniu lokalnym. Zgodnie z tym przepisem, za cel publiczny uznaje się budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Ponadto, sieć, będąca przedmiotem wniosku inwestora, będzie stanowić nowy element istniejącej infrastruktury technicznej, umożliwiający jego dalszą rozbudowę oraz zapewniający wyposażenie nowych terenów w brakujące media. We wniosku inwestora wskazano jako teren inwestycji działki o określonych numerach ewidencyjnych, a organ orzekający zobowiązany był do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w przedmiocie dopuszczalności lokalizacji inwestycji właśnie na tym terenie. Ewentualna zmiana wskazanej lokalizacji przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, stanowiłaby naruszenie art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie można przy tym odmówić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 ustawy). Organ wyjaśnił, że zgodnie z brzmieniem art. 53 ust. 3 ustawy, wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże się z dokonaniem przez organ analizy dwóch elementów. Jest to analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1) oraz analiza prawna i faktyczna, dotycząca terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 2). Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego w odróżnieniu od decyzji o warunkach zabudowy, korzysta z preferencji proceduralnych. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest tylko zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego nie znajduje zatem zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, a tym samym przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji nie był zatem zobowiązany do wyznaczenia wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek obszaru analizowanego i przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ dodał, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczy fazy projektowania zmiany zagospodarowania przestrzeni, nie zaś fazy realizacji samej inwestycji. Na tym etapie inwestor nie musi zatem legitymować się tytułem do nieruchomości. Uzyskanie decyzji nie jest uzależnione od zgody właściciela nieruchomości, a jej wydanie pozostaje bez wpływu na stan prawny nieruchomości. Z tego więc względu kwestie, związane z odpłatnością za możliwość korzystania z przedmiotowego gruntu na cele budowlane, na tym etapie postępowania uznał za przedwczesne. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa jedynie podstawowe parametry, dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, w tym odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji. Parametry te podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu, unormowanym w przepisach ustawy Prawo budowlane oraz w regulacjach, dotyczących warunków technicznych planowanych zamierzeń, a jeśli wymagają tego przepisy, także w postępowaniu unormowanym przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Skoro celem decyzji wydawanej w tym postępowaniu jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z przywołanymi przepisami, to ochrona interesów osób trzecich może być rozważana w tym tylko zakresie. Kolegium stwierdziło, że Prezydent Miasta Ł., rozpatrując wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji, nie mógł wydać decyzji negatywnej w sytuacji, w której lokalizacja w projektowanym miejscu jest zgodna z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi. Zaskarżona decyzja w swej treści zawiera bowiem informację, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 ustawy). Organ podkreślił, że zasada nienaruszania cudzych praw (czy to rzeczowych czy obligacyjnych), związanych z nieruchomością, wynika także z istoty decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ wskazał, że zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. d) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa m.in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Odnosząc treść tego przepisu do okoliczności sprawy stwierdził, że zaskarżona decyzja uwzględnia wymagania w zakresie ochrony osób trzecich w stopniu, jaki wymagany jest na etapie planowania inwestycji. W szczególności przedwczesne na tym etapie są obawy odwołujących się, związane z obniżeniem wartości ich nieruchomości. Ponadto, decyzja lokalizacyjna w punkcie 2 ustala wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, stanowiąc, że na etapie projektu budowlanego należy zapewnić poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Ponadto, nieuwzględnienie interesów stron nie popartych żadnymi konkretnymi przepisami prawa materialnego nie może stanowić podstawy skutecznego kwestionowania legalności wydanej decyzji. Sam sprzeciw właścicieli przeciwko lokalizacji inwestycji na terenie wskazanym przez inwestora nie poparty żadnym przepisem prawa nie stanowi przesłanki do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z kolei z § 2 pkt 4a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu zapisuje się w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego poprzez nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, wynikające z: potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 1232). Nie można zatem czynić zarzutu organowi I instancji z faktu, iż w zaskarżonej decyzji wskazał, że w trakcie przygotowania i realizacji inwestycji należy spełnić wymagania wynikające ze wskazanej wyżej ustawy - Prawo ochrony środowiska. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. złożyli A. G. i W. G., wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji. W treści skargi skarżący wskazali na brak szczegółowych ustaleń warunków ochrony środowiska i kształtowania ładu przestrzennego, warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi, warunków obsługi w zakresie infrastruktury, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich dla zamierzonej inwestycji oraz brak podstawy prawnej, oznaczenia i kwalifikacji inwestycji. Ich zdaniem, brak jest też wskazania konkretnych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanego w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i w decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto, pominięto w decyzji naruszenie prawa własności i prawa strony skarżącej tak w zakresie zagospodarowania ich terenu, wykorzystania go do planowanych inwestycji, jak i bezpieczeństwa osób, nie określono warunków odpłatności za korzystanie z terenu pod zamierzoną budowę stacji transformatorowej. Zarzucili, że organ nie odniósł się do toczącego się postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa działek 93/3 i 93/2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej uchylenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. Przepisy miarodajne do oceny legalności zaskarżonej decyzji zawiera ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiąca w przepisie art. 50 ust. 1, iż inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Mając na uwadze, iż dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji nie został dotychczas uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to jedynym sposobem lokalizowania projektowanej inwestycji jest uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższa konkluzja pozostaje w zgodzie zapatrywaniem wyrażonym przez organy administracji w niniejszej sprawie. Nie wzbudza także kontrowersji stwierdzenie, iż planowana inwestycja polegająca na budowie stacji transformatorowej oraz linii kablowej średniego i niskiego napięcia jak również złącza kablowego jest projektem mającym na celu realizację publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w energie elektryczną. Tym samym jest to inwestycja celu publicznego w rozumieniu art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi bowiem, iż przez "inwestycję celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W tym zaś przepisie stanowi się, iż celami publicznymi w rozumieniu tej ustawy jest między innymi budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. (art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Dalej wskazać należy, iż przepis art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który winien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Analiza akt administracyjnych wskazuje, iż wniosek inwestora złożony w niniejszej sprawie obejmował powyższe elementy z uwzględnieniem specyfiki planowanej inwestycji. Tym samym brak jest powodów aby krytycznie oceniać postępowanie organów w zakresie oceny zupełności wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 53 ust. 4 omawianej ustawy stanowi, iż decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego właściwy organ wydaje się po uzgodnieniu z odpowiednimi organami zależnie od specyfiki projektowanej inwestycji. W sytuacji jednak, gdy organ podejmujący decyzje jest jednocześnie organem uzgadniającym, nie jest wymagane wydanie odrębnego postanowienia w trybie art. 106 k.p.a. Ustalenia organu w związku z obowiązującym prawem materialnym, stanowią wówczas część orzeczenia kończącego postępowanie. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2013r., sygn.akt II OSK 1608/12, Dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 1433494). W rozpoznawanej sprawie brak uzgodnienia z zarządcą drogi, nie ma wpływu na treść zaskarżonej decyzji, bowiem zarządcą tym, z uwagi na status drogi (droga gminna) jest Gmina Ł., której organem decyzyjnym w niniejszej sprawie pozostawał Prezydent Miasta. Dalej wskazać należy, iż przepis art. 53 ust. 3 omawianej ustawy stanowi, iż właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Również w tym zakresie organom administracji, a w szczególności organowi odwoławczemu nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia prawa. Powyższa analiza dokonana została w toku postępowania i jej wyniki – zarówno w części odnoszącej się do przepisów odrębnych, jak i stanu faktycznego i prawnego terenu – nie sprzeciwiają się wnioskowi inicjującemu postępowanie o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponieważ skarżący w tym zakresie podnieśli zarzuty, odnoszące się do wpływu inwestycji na możliwość zagospodarowania należących do nich działek oraz brak uregulowania kwestii odpłatności za wykorzystanie w procesie inwestycyjnym działki nr 83/2 i 93/3, której pozostają współwłaścicielami, to wskazać należy, iż norma art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakazuje analizę parametrów inwestycji wyłącznie z punktu widzenia przepisów odrębnych, nie zaś z punktu widzenia interesu uczestników postępowania. Analiza oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym zwłaszcza zdrowie ludzi, jest prowadzona w ramach oddziaływania inwestycji na środowisko, a postępowanie to zostało zaliczone na mocy art.61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 3 października 2008r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz.1235 ze zm.) do elementów postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Przepisy prawa nie przewidują też dla decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zapisu odnoszącego się do wynagrodzenia za korzystanie z terenu, zajętego pod inwestycję. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 omawianej ustawy). Tym samym wnioskodawca i adresat decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie musi legitymować się prawem do nieruchomości, w tym i prawem własności. Prawo to badane jest dopiero przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Sama decyzja stanowiąca o możliwości zagospodarowania określonego terenu nie stanowi jeszcze aktu naruszającego te prawa i nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości. Tym samym ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla konkretnej nieruchomości toczy się wyłącznie na ryzyko wnioskodawcy i to on będzie ponosił ewentualne konsekwencje z powodu zmiany stanu prawnego gruntu po wydaniu przedmiotowej decyzji (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2006 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 32/06, LEX nr 282991). Na wydanie kontrolowanego rozstrzygnięcia nie mogło mieć zatem wpływu toczące się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa prawa własności działek 93/2 i 93/3. Zasadnie natomiast skarżący dostrzegają perspektywę zastosowania w przyszłości przepisu art. 112 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Jest to jednak odrębne postępowanie, którego celem jest uzyskanie przez inwestora tytułu prawnego do nieruchomości, tak aby ewentualnie uczynić – w jeszcze dalszej perspektywie – zadość wymaganiom stawianym przed inwestorem przez przepisy ustawy – Prawo budowlane. Jest to jednak odrębne postępowanie, które rządzi się własnymi kryteriami, wśród których w przepisie art. 112 ust. 3 przewiduje się, iż wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy. Nie są również zasadne zarzuty skargi, dotyczące niewskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz konkretnych przepisów rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanego w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Zaskarżona decyzja zawiera podstawę prawną (art. 50 ust. 1, art.51 ust. 1 pkt 2 i art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), określa przedmiot inwestycji w sposób wymagany przepisami wskazanego wyżej rozporządzenia. Konkludując należy wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tym samym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r., w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 441/06). Skoro w niniejszej sprawie brak jest regulacji prawnych, w sprzeczności z którymi pozostawałaby projektowana inwestycja, to zasadnie organy administracji uwzględniły wniosek i wydały decyzję lokalizującą przedmiotową inwestycję celu publicznego. Tym samym skargę na powyższe rozstrzygnięcia jako pozbawioną elementów zasadności należało oddalić (art. 151 p.p.s.a.). a.tp.