II SA/Łd 416/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kozerski, Sędziowie NSA Irena Krzemieniewska, p. o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. P., W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jedn. Dz.U z 1980r. Nr 9 poz. 26 z późń. zm.) wznowił z urzędu postępowanie w sprawie rejestracji za nr rej. [...] samochodu marki Mercedes. W uzasadnieniu stwierdzono, ze w dniu 12 lipca 2000 roku do organu rejestrującego wpłynęło pismo Prokuratury Rejonowej w P., z treści którego wynika, iż rejestracji pojazdu dokonano w oparciu o sfałszowany rachunek zakupu. W tej sytuacji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 kpa organ administracji, który wydał decyzje ostateczną wznawia postępowanie w tej sprawie, jeśli dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. W dniu [...] Prezydent Miasta Ł. decyzją Nr [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o rejestracji za nr rej. [...] samochodu marki Mercedes 809 na nazwisko Państwa B. i W. P. 2/ odmówił zarejestrowania przedmiotowego samochodu na nazwisko Państwa B. i W. P. 3/ zobowiązał stronę do zwrotu w terminie 7 dni od daty kiedy przedmiotowa decyzja stanie się ostateczna do zwrotu tablic rejestracyjnych [...] oraz dowodu rejestracyjnego serii N [...] organowi, który je wydał. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z art. 72 ust. 1 Prawo o ruchu drogowym w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej rejestracja pojazdu jest ściśle związana z własnością tego pojazdu, którą dla potrzeb rejestracji wnioskodawca ma udokumentować wymaganymi prawem dokumentami – w powyższym przypadku oryginałem dowodu własności. Jednocześnie dowód rejestracyjny pojazdu Mercedes nr rej. [...] przedłożony do rejestracji w tut. organie rejestrującym wydany przez Urząd Rejonowy w Ł. został wydany na podstawie fałszywych dokumentów (sfałszowany rachunek zakupu) i nie może być uznany za ostateczny w trybie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym i rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej. W odwołaniu od przedmiotowej decyzji B. i W. P. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej bez podstawy prawnej i sprzecznej ze stanem faktycznym. W uzasadnieniu wskazali, że zarejestrowali samochód w oparciu o dokumenty wymagane w świetle obowiązującego prawa, a jedyną podstawą wznowienia postępowania i wydania zaskarżonej decyzji było pismo Prokuratury Rejonowej z P. . Według skarżących podstawą prawną wznowienia postępowania mogły być tylko prawomocne orzeczenia właściwych organów lub sądu ustalające pewne fakty, związane z przedmiotowym pojazdem. Dodatkowo podnieśli, że postępowanie przygotowawcze zostało wszczęte przez Prokuraturę Wojewódzką w P. w związku z podejrzeniem zaniżenia wartości samochodu zgłoszonego do odprawy celnej. Natomiast nigdy nie było wątpliwości co do danych technicznych pojazdu, oznaczenia numerów fabrycznych silnika i nadwozia oraz własności pojazdu i prawidłowego przeniesienia tejże własności. Skarżący podkreślają, że przez okres dwóch lat Prokuratura Rejonowa w P. nie jest w posiadaniu innych dokumentów niż te które zostały przedstawione do odprawy celnej i stanowiły podstawę rejestracji samochodu w Wydziale Komunikacji w Ł. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję uznając, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z normą zawartą w art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 roku Nr 98 poz 1071) w sprawie zakończonej decyzja ostateczną wznawia się postępowanie , jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Nie budzi wątpliwości w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności wobec treści pisma Prokuratury Rejonowej w P. z dnia [..] jak również z dnia 10 stycznia 2001 roku, iż zarejestrowanie nastąpiło w oparciu o fałszywy dowód własności – rachunek zakupu, nadto zaś osoba występująca jako pierwotny nabywca jest osobą "podstawioną", która nie miała zamiaru sprowadzać pojazdu. Uprzednie zarejestrowanie nie daje podstaw do przyjęcia, iż sankcjonuje ono stan faktyczny i prawny pojazdu, bowiem przedłożony przez odwołujących się do wniosku o zarejestrowanie dowód rejestracyjny pojazdu i tablice rejestracyjne, zostały wydane w oparciu o fałszywe dokumenty i nie mogą tym samym wywoływać skutków prawnych w nich określonych. Subiektywne odczucie pp. B. i W. P. co do skuteczności zawartej umowy sprzedaży, jak również skuteczności uprzedniego zarejestrowania pojazdu w Ł., nie mogą stanowić podstawy do zarejestrowania pojazdu obecnie. Zarzuty zawarte w odwołaniu w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w sposób oczywisty nie zasługują w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego na uwzględnienie. W skardze B. i W. P. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi powtórzone zostały zarzuty i argumenty podniesione w odwołaniu. Jeszcze raz skarżący zaakcentowali fakt, iż w postępowaniu prowadzonym przez prokuratora nie zgromadzono żadnych dowodów potwierdzających fakt fałszerstwa rachunku zakupu samochodu w Niemczech mimo upływu tak długiego okresu czasu. W tej sytuacji jeśli przyjąć, że załączone do pierwszej rejestracji dokumenty są oryginalne to ewentualne zaniżenie wartości pojazdu do odprawy celnej nie może stanowić podstawy do ustalenia, że nie nastąpiło przeniesienia własności, a wartość pojazdu nie może być podstawą podlegająca ocenie organu dokonującego rejestracji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W głosie do protokołu organ odwoławczy dodatkowo stwierdził, że fakt, iż organ I instancji wznowił postępowanie powołując normę zawartą w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w uzasadnieniu decyzji powołało normę zawartą w art. 145 § 1 pkt 5 tejże ustawy nie stanowi, zdaniem strony przeciwnej, wady uzasadniającej uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późń.zm.) Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji właściwy do rozpatrzenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz.U. z 2003r. Nr 52 poz. 652). Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przechodząc do merytorycznych rozważań należy podkreślić, że ostateczna decyzja administracyjna, zwłaszcza stanowiąca źródło uprawnień strony, może być wzruszona tylko w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania i to w razie udokumentowanego spełnienia przypisanych do niego przesłanek. W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Ł. działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wznowił z urzędu postępowania w sprawie rejestracji samochodu marki Mercedes stanowiącego współwłasność B. i W. P. W świetle art. 149 § 2 kpa postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postanowienie to otwiera więc fazę rozpoznawczo-wyjaśniającą postępowania. W tej fazie postępowania zastosowanie znajduje art. 6 –12 k.p.a. Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa ograniczone jest wystąpieniem łącznym warunków: Po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu: Po drugie sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lipca 1998 roku III S.A. 1637/97 (nie publikowany) za fałszywe dowody uznaje się między innymi fałszywe dokumenty, tzn. podrobione lub o zafałszowanej treści, ale w sytuacji, gdy fałszywość dowodu stwierdzono uprzednio orzeczeniem sądu lub innego organu. Przepis art. 145 § 2 kpa przewiduje wprawdzie wyjątki od warunku postawionego w art. 145 § 1 pkt 1 kpa, ale tylko w sytuacji, gdy sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W takiej sytuacji postępowanie może być wznowione przed stwierdzeniem faktu fałszu orzeczeniem sądu lub innego organu. Obie jednak przesłanki z art. 145 § 2 kpa – oczywistość fałszu dowodu i niezbędność wznowienia postępowania dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego – muszą wystąpić łącznie. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 czerwca 1999 r IV S.A. 925/92 (nie publikowany) Przez oczywistość fałszu dowodu (art. 145 § 2 kpa) należy rozumieć przypadki, gdy przy prostym zestawieniu dowodu ze stanem faktycznym wynika nieprawdziwość dowodu bez prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie. W przedmiotowej sprawie zarówno podstawą wznowienia postępowania przez organ pierwszej instancji w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 1 kpa jak i jedynym dowodem było pismo Prokuratury Rejonowej w P. z dnia 28 czerwca 2000 r adresowane do B. P. w odpowiedzi na jej pismo z dnia 30 maja 2000 r , skierowane do wiadomości Urzędu Miasta Ł., w którym prokurator informuje, że w toku prowadzonego śledztwa zwrócono się o międzynarodową pomoc prawną w celu uzyskania oryginalnego rachunku zakupu samochodu (Mercedes). Ustalono bowiem, że samochód został sprowadzony do kraju na osobę "podstawiona", która nie miała zamiaru jego sprowadzać. Ustalono też, że rachunek zakupu, którym posłużono się przy odprawie celnej i pierwszej rejestracji pojazdu został sfałszowany. Organ pierwszej instancji dysponując takim pismem uznał, że jest to wystarczający dowód pozwalający na wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa. W trakcie prowadzonego postępowania nie zebrano żadnego dodatkowego materiału dowodowego mimo, iż w świetle przepisów (art. 149 § 2) postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia. Organ nie wyjaśnił na czym miałoby polegać fałszerstwo rachunku zakupu i na jakiej podstawie Prokuratura Rejonowa w P. ustaliła, że rachunek był sfałszowany skoro z pisma Prokuratury Rejonowej w P. wynika, że dopiero wystąpiła o międzynarodową pomoc prawną w celu uzyskania oryginalnego rachunku zakupu samochodu. Nie próbowano również wyjaśnić, co oznaczało stwierdzenie sprowadzenia samochodu na osobę "podstawioną" (posługiwano się cudzysłowem). Powyższe wątpliwości winny zostać wyjaśnione w trakcie prowadzonego postępowania szczególnie w sytuacji, gdy jak wynika z ustalonego w sprawie materiału dowodowego małż. Politańscy kupili sporny samochód na terenie kraju i przy jego rejestracji przedstawili wszystkie wymagane prawem dokumenty włącznie z poprzednim dowodem rejestracyjnym . W aktach sprawy znajdują się kserokopie (nie poświadczone za zgodność z oryginałem i nie wiadomo przez kogo załączone) dokumentów będących podstawą pierwszej rejestracji spornego pojazdu w Wydziale Komunikacji w Ł. i brak jest jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie okoliczności, że dokumenty te budziły wątpliwości lub, że przeprowadzono postępowanie w kierunku wzruszenia decyzji Wydziału Komunikacji w Ł. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 1999 roku IV S.A. 1342/98 ( nie publikowany) Sąd stwierdził, że brak jednoznacznych dowodów w postępowaniu prowadzonym w trybach nadzwyczajnych zezwalających na podważenie ustaleń zawartych w decyzjach ostatecznych, którym art. 16 § 1 kpa przyznaje cechy trwałości, stanowi negatywną przesłankę do ich wzruszenia. Należy ponadto zwrócić uwagę na fakt, iż decyzja organu pierwszej instancji podjęta w wyniku wznowienia postępowania została wydana 14 września 2000 r w sytuacji, gdy postanowienie o wznowieniu postępowania w przedmiotowej sprawie W. P. otrzymał jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru korespondencji 18 września 2000 r. W orzecznictwie NSA utrwalony jest pogląd, że postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, zmierzające do wzruszenia tej decyzji, może być prowadzone tylko po wydaniu przez właściwy organ i doręczeniu wszystkim stronom wymaganego postanowienia o wznowieniu postępowania. Odstąpienie od tego wymagania można uznać za dopuszczalne tylko wobec stron, co do których jest oczywiste, że wzruszenie decyzji ostatecznej, nie może w żadnej mierze dotknąć ich interesów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w toku postępowania odwoławczego wystąpiło do Prokuratury Rejonowej w P. z prośbą o udzielenie wyjaśnień; czy postępowanie w sprawie samochodu marki Mercedes zostało prawomocnie zakończone, jeżeli tak to jakie zapadło rozstrzygnięcie, czy bezspornym jest, iż przy pierwszej rejestracji posłużono się fałszywym rachunkiem zakupu, jaki organ administracji dokonał pierwszej rejestracji. W odpowiedzi Prokuratura Rejonowa w P. nadesłała pismo z dnia 10 stycznia 2001 r w którym wyjaśnia, że śledztwo dotyczące przedmiotowego pojazdu jest w toku, a przewidywany termin jego zakończenia to koniec maja 2001 roku. Stwierdza, że faktem jest, że w/w samochód został zakupiony na terenie Niemiec, 20 października 1995 r została dokonana ostateczna odprawa celna pojazdu, jednak została dokonana na podstawie fałszywego rachunku zakupu opiewającego na kwotę 2000.00 DEM. Organ odwoławczy w decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji stwierdził, że nie budzi wątpliwości w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności wobec treści pisma Prokuratury Rejonowej w P. z dnia 28 czerwca 2000 roku, jak również z dnia 10 stycznia 2001 roku, iż zarejestrowanie nastąpiło w oparciu o fałszywy dowód własności – rachunek zakupu, nadto zaś osoba występująca jako pierwotny nabywca jest osobą "podstawioną" która nie miała zamiaru sprowadzać pojazdu. Użyte w decyzji sformułowanie "w szczególności" mogłoby sugerować, iż w sprawie zgromadzono również inny materiał dowodowy na potwierdzenie dokonania rejestracji w oparciu o sfałszowane dowody, jednak w aktach sprawy powołane pisma Prokuratury Rejonowej w P. są jedynymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Zarówno organ pierwszej instancji jak również organ odwoławczy nie ustosunkowały się do zarzutów podnoszonych przez skarżących, którzy w swoich wystąpieniach utrzymywali, że Prokuratura Rejonowa w P. mimo znacznego upływu czasu i zwrócenia się o pomoc międzynarodową nie dysponuje żadnymi innymi dokumentami oprócz tych które zostały załączone do odprawy celnej, jak również, że postępowanie karne dotyczy zaniżenia wartości sprowadzonego samochodu, a nie kwestii przeniesienia własności, które mają decydujący wpływ dla rejestracji samochodu. Przed podjęciem decyzji organ odwoławczy winien wyjaśnić wiarygodność i zasadność stanowiska skarżących, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ustosunkowanie się do całego materiału faktycznego i prawnego zgromadzonego w sprawie, który będzie podstawą do podjęcia decyzji, jest szczególnym uprawnieniem strony z racji jej udziału w postępowaniu. Odstąpienie od tego stadium oceny wyników postępowania dowodowego jest możliwe jedynie w szczególnych sytuacjach, o których mowa w art. 10 § 2 kpa. W świetle art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W tym kontekście oraz wobec treści odwołania należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie spełnia powyższych przesłanek i dodatkowo zwrócić uwagę na sprzeczność między podstawą prawną zaskarżonej decyzji (która utrzymywała w mocy decyzję organu pierwszej instancji wydana na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa) , a przepisami analizowanymi przez organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji. W ocenie Sądu pisma Prokuratury Rejonowej w P. mogły być podstawą ewentualnego wznowienia postępowania w sprawie rejestracji przedmiotowego samochodu, jednak nie były to wystarczające dokumenty, które w świetle poglądów orzecznictwa spełniały przesłanki wynikające z art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Przedmiotowa sprawa wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do przyczyn wznowienia, zebrania dokumentów potwierdzających fakt fałszerstwa rachunku zakupu, który posłużył do rejestracji samochodu, albo uzyskania dokumentów, które podważałyby wiarygodność tego rachunku i osoby która dokonywała transakcji. Wobec braku w aktach sprawy jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie stawianej tezy o fałszerstwie dokumentów i działaniu przez osobę "podstawioną" pisma Prokuratury Rejonowej w P. należy traktować jak informacje dotyczące przebiegu toczącego się postępowania karnego. Oczywiście organy administracji mogłyby we własnym zakresie ustalić fakt fałszerstwa, w trybie postępowania dowodowego z kpa. W takim wypadku jednak musiałyby albo dysponować oryginałami zakwestionowanych dokumentów i przedstawić je do oceny biegłemu, albo uzyskać odpisy ekspertyzy biegłych bądź innych dowodów znajdujących się w aktach prokuratorskich i załączyć je w poczet dowodów postępowania administracyjnego. Sąd nie podziela poglądu wyrażonego w głosie do protokołu, że gdyby nawet przyjąć, że błędnie określono przesłankę wznowieniową, bądź winna być określona ona łącznie jako zawarta w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 kpa, to podjęte przez tut. Kolegium ( i uprzednio przez organ I instancji) rozstrzygnięcie nie jest wadliwe, bowiem nie mogło być inne, a utrwalone orzecznictwo sądu administracyjnego wskazuje, iż w sytuacji, gdy miały miejsce uchybienia, jednakże nie miały one wpływu na wynik rozstrzygnięcia, brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. W ocenie Sądu analizowane wyżej uchybienia popełnione w niniejszym postępowaniu są tej wagi , że pozwalają na konstatację, iż mogło mieć to istotny wpływ na wynik sprawy. Taki pogląd wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 maja 1989 roku IV S.A. 339/89 (ONSA 1989/1/50), w którym stwierdził, że wszelkie działania organu administracji , zmierzające do wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, ale nie odpowiadające wymaganiom przepisów rozdziału 12 i 13 działu II kpa muszą być oceniane jako naruszające prawo, a w szczególności art. 16 § 1 kpa oraz art. 8 kpa. Wobec nieudowodnienia tezy o fałszerstwie dokumentu i niewyjaśnienia sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77, 107 § 3 kpa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji.