II SA/Łd 417/19

Dnia 11 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2019 roku sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją dotyczącą rozbiórki zespołu budynków oddala skargę. a.bł. II SA/Łd 417/19 U Z A S A D N I E N I E Pismem z dnia 7 marca 2018 r., R. S. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w P. o udzielenie informacji, czy zostało wydane pozwolenie na rozbiórkę budynków położonych przy ul. A 138 w C. na działce nr ewid. 1737/2. W postępowaniu tym R. S. nie został uznany za stronę. Pismem z 16 marca 2018 r., organ I instancji poinformował, iż w dniu [...] r., została wydana decyzja nr [...] znak [...], którą na rzecz Gminy C. udzielono pozwolenia na rozbiórkę zespołu budynków w tym: dwóch budynków gospodarczych oraz budynku usługowego, położonych w C. przy ul. A 138, działce nr ewid. 1737/2, obręb [...]. Jednocześnie organ I instancji wezwał R. S. w trybie art. 50 § 1 k.p.a. do jednoznacznego określenia żądania oraz złożenia wyjaśnień świadczących o tym, iż posiada interes prawny w tym postępowaniu, nie zakreślając terminu dokonania uzupełnienia wniosku. Dnia 16 lipca 2018 r., R. S. wniósł do organu I instancji żądanie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] r. powołując się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (na wniosek) oraz w art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 6 (z urzędu). Pismem z 20 lipca 2018 r. organ I instancji, w nawiązaniu do wniosku z 16 lipca 2018 r. poprosił o wskazanie terminu, w którym Wnioskodawca dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania, zakreślając termin 7 dniowy od dnia otrzymania wezwania. Jednocześnie w piśmie tym wyjaśnił, iż zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W piśmie z 20 lipca 2018 r. R. S., stwierdził, iż o ww. decyzji dowiedział się w dniu 10 lipca 2018 r. Postanowieniem Nr [...] z [...] r., Starosta Powiatu [...], działając na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania z wniosku R. S. z dnia 16 lipca 2018 r., z przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną nr [...] z [...] r., udzielającą pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowych budynków. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wyjaśnił, iż Wnioskodawca o decyzji nr [...] z [...] r. dowiedział się 3 kwietnia 2018 r., gdy potwierdził osobiście odebranie pisma z 16 marca 2018 r. zawierającego informację o wydaniu tej decyzji. Wnioskodawca złożył natomiast wniosek o wznowienie postępowania w dniu 16 lipca 2018 r. po upływie miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o decyzji, czyli z naruszeniem art. 148 § 2 k.p.a. Organ poinformował ponadto, iż nie znalazł podstaw do wznowienia postępowania z urzędu z przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 6 k.p.a., o co wnioskował Wnioskodawca. Po rozpatrzeniu zażalenia na ww. postanowienie Wojewoda [...], postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, wykazując naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2018 r. R. S. wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Starosta Powiatu [...], postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. stwierdził niedopuszczalność przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] r. Następnie Starosta Powiatu [...], postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. wyłączył z postępowania wznowieniowego w sprawie wniosku R. S. z 16 lipca 2018 r. osoby, które wcześniej prowadziły postępowanie zwykłe. Organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w którym pismem z 18 października 2018 r. wezwał Wnioskodawcę do określenia daty w której dowiedział się o decyzji wskazanej we wniosku nr [...] z [...] r., wyznaczając termin 7 dni od daty otrzymania wezwania. W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji z dnia 18 października 2018 r. R. S. pismem z 13 listopada 2018 r. poinformował, iż o decyzji dowiedział się 10 lipca 2018 r. oraz że toczą się postępowania w sprawie zwrotu nakładów koniecznych przed Sądem Okręgowym w Ł. i Sądem Okręgowym w P. postępowania (o sygn. akt II C 1474/16, I C 1842/17). Postanowieniem nr [...] z [...] r., Starosta Powiatu [...], ponownie odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] r. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji stwierdził, iż Wnioskodawca w dniu 3 kwietnia 2018 r. potwierdził odbiór pisma z dnia 16 marca 2018 r., w którym został poinformowany o tym, że dnia [...] r. została wydana decyzja nr [...] o pozwoleniu na rozbiórkę zespołu budynków, w tym dwóch budynków gospodarczych oraz byłego budynku usługowego w C. przy ul. A 138, na działce nr ewid. 1737/2, obręb [...]. Organ poinformował ponadto, iż nie znalazł podstaw do wznowienia postępowania z urzędu z przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 6 k.p.a., o co wnioskował R. S.. W zażaleniu na w/w postanowienie R. S. domagał się jego uchylenia w całości, podnosząc, że nie może się zgodzić z odmową wznowienia postępowania. Skarżący podniósł, że "z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż wniosek został złożony w terminie. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji stwierdził, iż nie dał wiary mojemu oświadczeniu, iż o decyzji dowiedziałem się w dniu 10 lipca 2018 r. Nie danie wiary jest pojęciem uznaniowym i względnym. Organ pomógł Gminie C. ukraść majątek Spółdzielni w imię niecnych celów, stąd nie jest zainteresowany we wznowieniu postępowania". Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją administracyjną ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością przewidzianą w art. 145 § 1 k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego uzależnia tę możliwość prawną od wystąpienia w sprawie dwóch przesłanek pozytywnych oraz braku w sprawie dwóch przesłanek negatywnych. Przesłanki pozytywne: 1) rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną, 2) wystąpienie jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. podstaw prawnych wznowienia. Przesłanki negatywne: 1) przesłanka terminu — 2) przesłanka - treść rozstrzygnięcia sprawy w trybie wznowienia postępowania odpowiada treści decyzji ostatecznej (art. 146 § 2). Zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny, w sytuacji gdy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowanie można podzielić na dwie fazy. Pierwsza z nich polega na badaniu formalnych podstaw wznowienia, czy wniosek został wniesiony w terminie i czy wskazano w nim jedną z przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a., a w efekcie organ wydaje postanowienie o wznowieniu (art. 149 § 1) lub postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3). Przy przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. kwestia, czy żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę jest badana jako kwestia dotycząca istoty sprawy dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Organ bada również, czy wniosek dotyczy decyzji ostatecznej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Podanie o wznowienie postępowania wznosi się do organu, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Przy czym termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania liczy się nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w nim rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. Informacja o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania nie musi pochodzić wprost od organu wydającego decyzję, lecz może pochodzić także z innych źródeł. Istotne jest jedynie to, aby do strony dotarła wiadomość o tych faktach. Z materiału dowodowego wynika, że Wnioskodawca w dniu 16 lipca 2018 r., złożył podanie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty Powiatu [...] nr [...] z [...] r. Tymczasem o fakcie wydania tej decyzji dowiedział się z pisma Starosty Powiatu [...] z 16 marca 2018 r., które odebrał w dniu 3 kwietnia 2018 r., co potwierdził osobiście na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tego pisma. Stwierdzenie złożenia podania o wznowienie postępowania z uchybieniem miesięcznego terminu obliguje organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 148 § 2 k.p.a. Z tego też względu organ odwoławczy uznał za zgodne z powołanymi przepisami postępowanie organu pierwszej instancji, zakończone zaskarżonym postanowieniem. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R. S. podniósł: "W mojej ocenie zaskarżone orzeczenie rażąco narusza prawo materialne praż przepisy postępowania, ponieważ doszło do naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego. Jest oczywistym oraz bezspornym, że doszło do bezprawnego zawłaszczenia przez Gminę C. całego majątku tutejszej Gminnej Spółdzielni "A". Finalnie ofiarą tej bezprawności stałem się ja jako członek spółdzielni, a jednocześnie najemca obiektu użytkowego z prawem jego pierwokupu oraz z roszczenie o zwrot nakładów koniecznych znacznej wartości. Udział w tym procederze wziął także organ podmiotowy poprzez wydanie niezgodnej z prawem decyzji komunalizacyjnej działki gruntu, na której posadowiony był sporny obiekt. Odnosząc się merytorycznie do treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia podnoszę - co następuje: 1. Organ odwoławczy podtrzymuje uznanie organu I instancji jakoby doszło do uchybienia terminu do złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Organ odwoławczy przyjmuje, iż o spornej decyzji dowiedziałem się w dniu 03 kwietnia 2018 roku, z treści pisma Starosty Powiatu [...] z dnie 16 marca 2018 r. Z treści powyższego pisma nie wynikało żadne pouczenie zarówno o prawie do wznowienie jak również o terminie do wznowienie. Wprawdzie w jednym z kolejnych pism organ zwrócił się do mnie z zapytaniem, czego żądam, jednakże nie zakreślił terminu, co słusznie wychwycił organ odwoławczy w uprzednim postanowieniu uchylającym postanowienie organu I instancji. 2. Uważam, iż sam fakt dowiedzenie się postępowaniu nie uprawnia do wystąpienie o wznowienie postępowania, a dopiero doręczenie kwestionowanej decyzji. A to nigdy nie nastąpiło. 3. Organ I instancji udzielił 5-dniowego terminu do zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Uważam, iż udzielony termin winien być 7-dniowy. 4. Co do wniosku o przywrócenie terminu do złożenie wniosku o wznowienie postępowanie, podnoszę zarzut jednoinstancyjności rozstrzygnięcia, co uważam za niezgodne z prawem." W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne i postanowienia. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Powiatu [...] z dnia [...] r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną nr [...] z [...] r., udzielającą na rzecz Gminy C. pozwolenia na rozbiórkę zespołu budynków, w tym: dwóch budynków gospodarczych oraz byłego budynku usługowego położonych w C. przy ul. A 138 na działce nr ewid. 1737/2, obręb [...]. Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia, należało uznać że odpowiada ono prawu. Punkt wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 148 § 1 k.p.a., stosownie do którego podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie zaś z § 2 art. 148 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. R. S. wniósł do organu I instancji żądanie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] r. powołując się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (na wniosek) oraz w art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 6 (z urzędu). Jako że organ poinformował skarżącego, ze nie widzi podstaw do wznowienia postępowania z urzędu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 6 k.p.a., a zaskarżonym postanowieniem odmówił wznowienia postępowania w odniesieniu do przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie, która to okoliczność stała się istotą sporu, należy wskazać, że trafnie przyjęły organy obu instancji, że wniosek o wznowienie został złożony z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Poza sporem pozostaje fakt, że wniosek o wznowienie złożony został przez skarżącego w dniu 16 lipca 2018 r., nie budzi przy tym wątpliwości sądu, że dniem, od którego należy liczyć bieg terminu do złożenia wniosku to dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji Starosty Powiatu [...] nr [...] z dnia [...] r., czyli 3 kwietnia 2018 r. Z akt administracyjnych wynika bowiem bezsprzecznie, że pismem z dnia 7 marca 2018 r. R. S. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w P. o udzielenie informacji, czy zostało wydane pozwolenie na rozbiórkę budynków położonych przy ul. A 138 w C. na działce nr ewid. 1737/2. Pismem z 16 marca 2018 r., organ I instancji poinformował, iż w dniu [...] r., została wydana decyzja nr [...] znak [...], którą na rzecz Gminy C. udzielono pozwolenia na rozbiórkę zespołu budynków w tym: dwóch budynków gospodarczych oraz budynku usługowego, położonych w C. przy ul. A 138, działce nr ewid. 1737/2, obręb [...]. Odbiór tej informacji potwierdził osobiście skarżący z datą 3 kwietnia 2018 r. Faktu tego nie są w stanie zatem podważyć twierdzenia skarżącego, że dzień, w którym dowiedział się do decyzji to 10 lipca 2018 r. W tym miejscu wyjaśnienia bowiem wymaga, że przez "dowiedzenie się przez stronę o decyzji" uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami istotnymi tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. Jest to zatem dzień, w którym strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2018 r., akt II OSK 2226/18, CBOSA). Dla oceny zachowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. nie jest istotne ani to, kiedy wnioskodawca zapoznał się z treścią decyzji i czy w ogóle została mu ona doręczona. Co godne podkreślenia w świetle zarzutów skargi, nie ma również prawnego znaczenia moment, w którym osoba ubiegająca się o wznowienie postępowania dowiedziała się o możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Skoro zaś jedyną okolicznością istotną jest moment dowiedzenia się wnioskodawcy o istnieniu decyzji, co realiach niniejszej sprawy – jak wynika z przesłanych akt administracyjnych – nastąpiło w dniu 3 kwietnia 2018 r., wniesienie podania o wznowienie postępowania w dniu 16 lipca 2018 r. narusza termin, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Tym samym sąd uznał, że zasadnie organ I instancji wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] r. nr [...], a organ odwoławczy utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu, stanowiłoby rażące naruszenie prawa, godzące w wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Stwierdzenie przez organ administracji publicznej, w fazie wstępnej postępowania, uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż skutkować musi odmową jego wznowienia z przyczyn formalnych (por. np. wyroki NSA z dnia 1 marca 2018 r., II GSK 2495/16, z dnia 9 maja 2018 r., II OSK 2628/17 czy z dnia 25 października 2018 r., I OSK 2813/16, CBOSA). Za nieskuteczny należy uznać zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. przez wyznaczenie skarżącemu zbyt krótkiego terminu (pięcio-, nie zaś siedmiodniowego) do zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przede wszystkim z treści art. 10 k.p.a. nie wynika minimalny termin, jaki musi zostać wyznaczony przez organ. Ponadto powołując się na taki zarzut skarżący nie wskazał na żadne czynności bądź dowody, których przeprowadzenia zamierzał się domagać w związku z postępowaniem administracyjnym, a których nie dokonał w związku z wyznaczeniem zbyt krótkiego w jego opinii terminu. Tymczasem w judykaturze przyjmuje się, iż strona stawiająca zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. powinna wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tzn. że uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2019 r., II OSK 326/17, CBOSA). Odnosząc się do ostatniego ze sformułowanych w skardze zarzutów wyjaśnić należy, że kwestia przywrócenia terminu została rozstrzygnięta postanowieniem Starosty Powiatu [...] z dnia [...] r. nr [...], co pozostaje poza zakresem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że wskazany w art. 148 k.p.a. termin na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania jest terminem ustawowym, którego uchybienie nie podlega przywróceniu, zatem wszelkie zarzuty w tym zakresie nie mogą mieć wpływu na treść zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku. A. P.