II SA/Łd 420/13

Dnia 24 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant sekretarz Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 roku sprawy ze skargi E. P. i C. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności rozbudowy sieci energetycznej oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...], nr [...], umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie legalności rozbudowy sieci energetycznej w obrębie geodezyjnym [...] na działce położonej we wsi R. 9, gmina S., będącej własnością E. P. i C. A. P. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. pismem z dnia [...] zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie rozbudowy sieci energetycznej w obrębie [...] na działce położonej we wsi R. 9, w związku z pismem E. i C. P. z dnia 3 września 2012r. Pismo to zawierało żądanie przeprowadzenia postępowania w sprawie rozbudowy sieci energetycznej, w szczególności niespójności prac wykonanych z uzgodnieniami ze stroną. W dniu 26 września 2012r. odbyły się oględziny na przedmiotowej nieruchomości w trakcie których ustalono, iż roboty budowlane polegające na rozbudowie sieci energetycznej obręb [...] oraz [...] prowadzono na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej przez Starostę S. w dniu [...], nr [...]. W trakcie oględzin przedstawiciel inwestora A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł.-T. Rejon Energetyczny Ż. przedstawił ww. decyzję wraz z dokumentacją projektową stanowiącą załącznik do wydanej decyzji, dziennik budowy nr 302/12, wydany w dniu 18 sierpnia 2012r. w którym znajduje się zapis uprawnionego geodety z dnia 30 sierpnia 2012r. dotyczący tyczenia tras linii kablowej, a także oświadczenie podpisane przez uprawnionego geodetę - J. B., z którego treści wynika, że roboty wykonano zgodnie z dokumentacją oraz uzgodnieniami ZWIK, są one już zakończone i zostaną zgłoszone po otrzymaniu inwentaryzacji geodezyjnej. C. P. oświadczył natomiast, że doszło do naruszenie jego własności przez ułożenie kabla na działce nr ewid. 40, okręg [...], co nie było przedmiotem dwukrotnych spotkań z projektantem. Przeprowadzenie kabli przez teren działki nr 40 wzdłuż drogi gminnej oraz poprowadzenie linii kablowej ziemnej po działce nr ew. 2 wzdłuż działki będącej jego własnością i oznaczonej nr 1 w jego ocenie nie było przedmiotem uzgodnień. C. P. oświadczył także, że odnośnie słupa energetycznego i stacji trafo uzgodniono, że w miejsce istniejącego słupa zostanie postawiona stacja trafo i na słupie zamontowane zostanie oświetlenie, natomiast o przesunięciu słupa nie było mowy. Właściciel działki nr 40 stwierdził, że dokumentacja projektowa została wykonana wbrew uzgodnieniu z projektantem. Decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności rozbudowy sieci energetycznej w obrębie geodezyjnym [...] na działce położonej we wsi R. 9, gmina S., będącej własnością E. P. i C. A. P. Od powyższej decyzji E. i C. P. wnieśli odwołanie, zarzucając organowi I instancji, iż w umowie cywilnoprawnej o udostępnienie nieruchomości pod projektowanymi urządzeniami, wyraźnie było zaznaczone że zgoda była wyrażona jedynie na postawienie słupa TRAFO w miejscu słupa uprzednio stojącego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uznał odwołanie za niezasadne i wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy organ stwierdzi w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Bezprzedmiotowość postępowania wynikać może z przyczyn podmiotowych, jak np. brak osoby posiadającej interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy, bądź przyczyn przedmiotowych, to jest takich, które uniemożliwiają organowi dalsze prowadzenie postępowania, w tym przede wszystkim brak przedmiotu postępowania, czy też przepisu prawa materialnego uzasadniającego ingerencję organu. Bezprzedmiotowość winna być wykazana w toku prowadzonego postępowania. Następnie organ II instancji wskazał, iż przedmiotowa rozbudowa sieci energetycznej była prowadzona na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...], nr [...], udzielającej pozwolenia na budowę, polegającego na rozbudowie sieci energetycznej przechodzącej przez działki o nr ewid.: 390, 414/2, 415, 383/2, 383/4, 383/3, 383/1, 384/1, 385/2, obręb [...] przez działki nr ew. - 35/10, 49, 36/7, 47, 51, 40, 41, 42, 2/1, 2/3, obręb [...], gm. S. - (kategoria obiektu XXVI). Z przeprowadzonych przez organ I instancji oględzin na przedmiotowej nieruchomości oraz z dokumentacji projektowej będącej załącznikiem do ww. pozwolenia na budowę wynikało, iż roboty budowlane polegające na rozbudowie sieci energetycznej w obrębie [...] na działce we wsi R. 9 zostały wykonane zgodnie z projektem oraz udzielonym pozwoleniem na budowę. Również złożona przez inwestora powykonawcza dokumentacja geodezyjna potwierdza zgodność usytuowania wykonanej rozbudowy przedmiotowej sieci zgodnie z opinią ZUDP nr 15-58/2011 z dnia 25 lutego 2011r. Z oświadczenie kierownika budowy o zakończeniu budowy obiektu budowlanego z dnia 25 września 2012r. wynika, iż rozbudowa sieci została wykonana zgodnie z projektem budowlanym, warunkami uzyskanego pozwolenia na budowę oraz obowiązującymi przepisami. Wobec tego w toku przeprowadzonych czynności ustalono, iż przedmiotowa rozbudowa sieci energetycznej wykonana została zgodnie z warunkami udzielonego pozwolenia na budowę oraz zatwierdzonym projektem budowlanym, a zatem w ocenie organu II instancji zasadne było przyjęcie, że w zaistniałej sytuacji dalsze prowadzenie postępowania jest bezprzedmiotowe, bowiem brak było podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Natomiast w odniesieniu do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz podnoszonych w toku postępowania odwoławczego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził, iż nie miały one wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. Wskazał również, że wszelkie sprawy związane z naruszeniem własności, rozstrzyganiem sporów czy pozwolenie budowlane zostało wydane na podstawie fałszywego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wnikanie w treść uzgodnień inwestora z właścicielem działki leżą poza kompetencjami organów nadzoru budowlanego i powinny być rozstrzygane na drodze postępowania cywilnego. Na ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. skargę do sądu administracyjnego wniósł pełnomocnik E. i C. P., zarzucając zaskarżonej decyzji po pierwsze rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 § 1 k.p.a., gdyż organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w sytuacji gdy decyzja była wydana przez organ niewłaściwy w sprawie i była również dotknięta rażącym naruszeniem prawa. Po drugie w ocenie pełnomocnika skarżących organy nadzoru budowlanego dopuściły się rażącego naruszenia art. 65 § 1 w związku z art. 148 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a., gdyż wniosek skarżących z dnia 3 września 2012r., uzupełniony w dniu 5 września 2012r., nie został zakwalifikowany przez organ I i II instancji jako wniosek (podanie) o wznowienie postępowania, pomimo że skarżący wskazywali m.in. w oświadczeniu z dnia 6 listopada 2012r., że zostało złożone przez inwestora fałszywe oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne i nie przekazały tego wniosku do organu właściwego, czyli do Starosty [...]. Ponadto zdaniem pełnomocnika skarżących organ nadzoru budowlanego dopuściły się naruszenia art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 136 w związku art. 140 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności sprawy w zakresie złożenia przez inwestora fałszywego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; a także nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie w zakresie złożenia przez inwestora fałszywego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne m.in. przez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania P. Ł. na okoliczność zawarcia umowy ze skarżącymi, co oznacza że organ nie zebrał materiału dowodowego w sprawie w sposób wyczerpujący; jak również błędną ocenę dowodu w postaci umowy o udostępnienie nieruchomości pod projektowanymi urządzeniami elektroenergetycznymi z dnia 2 kwietnia 2012r., z której wynikał w sposób jasny i wyraźny zakres robót budowlanych, na który wyrazili zgodę skarżący, czyli na postawienie słupowej TRAFO w miejscu istniejącego słupa oraz niewyciągnięcie z tego dowodu prawidłowych wniosków. Wreszcie pełnomocnik skarżących zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie prawa materialnego art. 34 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 3 pkt 11 i art. 84a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) przez błędną wykładnię, której wynikiem było niezbadanie prawidłowości postępowania prowadzonego przed Starostą [...] w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wydanego inwestorowi pod kątem posiadanego przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w sytuacji gdy inwestor nie posiadał takiego prawa do części robót budowalnych przeprowadzonych na działce skarżących dotyczących postawienia nowego słupa oraz położenia kabla energetycznego wzdłuż działki skarżących, między działką skarżących a działką sąsiednią. Z uwagi na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżących wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, gdyż decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości oraz z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie w przypadku gdyby powyższy wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd, uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Z kolei z art. 145 § 2 p.p.s.a. wynika, że sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idących zarzutów pełnomocnika skarżących, dotyczących nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na wydanie ich z naruszeniem przepisów o właściwości – art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. W związku z tym wskazać należy, iż ramach ustawy Prawo budowlane możemy wyróżnić dwie zasadnicze grupy zadań. Do pierwszej z nich zaliczymy zadania z zakresu administracji architektoniczno-budowlanej, natomiast do drugiej zadania nadzoru budowlanego (art. 80 ust. 1 i 2 ustawy). Do właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej należą sprawy określone w ustawie i nie zastrzeżone dla innych organów (art. 82 ust. 1 ustawy). Ponadto jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej organem administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji jest starosta (art. 82 ust. 2). Powołane przepisy art. 82 ustawy mają charakter kompetencyjny określający właściwość rzeczową organów administracji architektoniczno-budowlanej. Oznacza to, że kompetencje organów nadzoru budowlanego nie mogą być dorozumiane i muszą być wprost określone w ustawie. Stosownie natomiast do art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji należą zadania i kompetencje, o których mowa we wskazanych w tym przepisie normach Prawa budowlanego. I tak do wyłącznej kompetencji Starosty, jako organu administracji architektoniczno-budowlanej należą m.in. sprawy dotyczące wydawania pozwoleń na budowę. Z kolei do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego należą m.in. sprawy dotyczące kontroli w zakresie prawidłowości przebiegu procesu budowlanego. Z powyższych względów zarzut pełnomocnika skarżących naruszenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. przepisów o właściwości jest zupełnie bezpodstawny, bowiem wniosek skarżących z dnia 3 września 2012r. (uzupełniony w dniu 5 września 2012r.) zawierał żądanie sprawdzenia, czy wykonane roboty budowlane zostały zrealizowane zgodnie z prawem i tym właśnie zajął się organ nadzoru budowlanego. W ramach postępowania kontrolnego organ nadzoru budowlanego ustalił, iż wykonane roboty budowlane zostały zrealizowane na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...], nr [...], zatwierdzającej roboty budowlane i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na przebudowie linii elektroenergetycznej przebiegającej przez miejscowości R. oraz B., na terenie gminy S. Ustaleniom tym nie można czynić zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a w stosunku do organu II instancji także art. 136 w związku art. 140 k.p.a. W konsekwencji tych ustaleń organ nadzoru budowlanego prawidłowo umorzył postępowanie uznając, że nie było żadnych odstępstw od projektu budowlanego. Natomiast nie należało do właściwości organu nadzoru budowlanego przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w zakresie złożenia przez inwestora fałszywego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne m.in. przez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka na okoliczność zawarcia umowy ze skarżącymi, jak również ocena dowodu w postaci umowy o udostępnienie nieruchomości pod projektowanymi urządzeniami elektroenergetycznymi z dnia 2 kwietnia 2012r.. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżących obowiązku takiego nie można wyprowadzić z przepisu art. 84a ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym organy nadzoru budowlanego, kontrolując stosowanie przepisów prawa budowlanego badają prawidłowość postępowania administracyjnego przed organami administracji architektoniczno-budowlanej oraz wydawanych w jego toku decyzji i postanowień. Kontrola, o której mowa w powołanym przepisie nie może bowiem naruszać przepisów o właściwości. Jeżeli w trakcie takiej kontroli organ nadzoru budowlanego dostrzeże w działaniu organów administracji architektoniczno-budowlanej istnienie przynajmniej jednej z kwalifikowanych wad prawnych, określonych w art. 145 § 1 albo 156 § 1 k.p.a., winien poinformować o tym właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, który już we własnym zakresie wznawia lub wszczyna z urzędu postępowanie (art. 84b ust. 3 ustawy). Jeżeli jednak organ nadzoru budowlanego nie dopatrzy się zaistnienia przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania, czy stwierdzenia nieważności wydanego aktu, a w jego przekonaniu roboty budowlane zostały zrealizowane w zgodzie z projektem budowlanym i udzielonym pozwoleniem na budowę, to jego obowiązkiem jest umorzenie postępowania. Ewentualna ocena przez organ nadzoru budowlanego wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z naruszeniem art. 34 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane może odbywać się pod względem formalnym, zmierzającym do ustalenia, czy inwestor legitymował się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast analizowanie szczegółów umowy cywilnoprawnej łączącej inwestora z właścicielem nieruchomości leży poza uprawnieniami organów nadzoru budowlanego. W wyroku z dnia 3 marca 2011r., sygn. akt II OSK 392/10, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż: "Kontrola przestrzegania i stosowania przepisów p.b. odbywać się może tylko w granicach właściwości organów nadzoru budowlanego, co oznacza, że organy nadzoru budowlanego w przypadku stwierdzenia, że roboty budowlane wykonywane są zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę nie mają podstaw do ingerencji i zobowiązane są do umorzenia postępowania prowadzonego w sprawie legalności budowy." – orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych. Inną kwestią jest to, iż podnoszone w toku postępowania administracyjnego zarzuty skarżących, koncentrujące się zwłaszcza w kolejnych pismach procesowych wokół braku zgody na udostępnienie inwestorowi nieruchomości w celu realizacji spornej inwestycji, winny być podnoszone przed organem administracji architektoniczno-budowlanej, tj. przed Starostą [...]. Chybiony jednak jest zarzut naruszenia art. 65 § 1 w związku z art. 148 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a. Naruszenie to polega w ocenie skarżących na nieprzekazaniu ich wniosku z 3 września 2012 roku jako wniosku o wznowienie postępowania. Jednakże we wniosku tym i w piśmie uzupełniającym z dnia 5 września 2012 roku skarżący wyraźnie kwestionowali legalność wybudowania linii energetycznej, Zarówno PINB, jak i [...]WINB trafnie zatem prowadziły postępowanie zmierzające do wyjaśnienia zgodności z prawem spornej inwestycji, to jest ustalenia, czy wybudowana została w oparciu o ostateczne pozwolenie na budowę. Skarżący już po wszczęciu postępowania, dopiero pismem z dnia 6 listopada 2012r. bliżej sprecyzowali swoje żądanie wyjaśniając, że zakres udzielonej zgody nie obejmował przesunięcia słupa stacji trafo i ułożenia kabla w gruncie działki nr 40. Obydwa organy w uzasadnieniach swych decyzji wskazywały jednak, że nie jest to kwestia, którą może rozstrzygnąć organ nadzoru budowlanego. Natomiast późniejsze pisma procesowe – z 6 listopada 2012 roku, odwołanie – powinny skłonić organy do zobowiązania skarżących do sprecyzowania zarzutu i wyjaśnienia, czy celem skarżących nie jest również wzruszenie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżącym pozostaje ewentualnie do rozważenia zarzut bezczynności organu nadzoru budowlanego w zakresie nieprzekazania właściwemu organowi pisma z 6 listopada 2012 roku (po jego doprecyzowaniu). Jedynym zarzutem, który można ewentualnie postawić organowi nadzoru budowlanego I instancji jest zarzut niepoinformowania skarżących o tym, że w celu wyeliminowania decyzji o pozwoleniu na budowę skarżący powinni zainicjować postępowanie przed Starostą [...]. Jednakże zaniechanie organu I instancji w tym przedmiocie nie miało żadnego wpływu na wynik postępowania w niniejszej sprawie. To że skarżący nie byli świadomi tego, że muszą wzruszyć ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę nie miało wpływu w żaden sposób na działanie organów nadzoru budowlanego w postępowaniu poddanym kontroli sądu. Na marginesie można jedynie zaznaczyć, co również nie miało wpływu na wynik postępowania w niniejszej sprawie, iż organ I instancji błędnie wszczął postępowanie na wniosek skarżących w sprawie legalności rozbudowy sieci energetycznej. Ustawa Prawo budowlane nie przewiduje bowiem możliwości prowadzenia postępowania w takim przedmiocie na wniosek strony, lecz wyłącznie z urzędu. Złożenie wniosku w sprawie sprawdzenia legalności budowy uprawniało organ, po przeprowadzeniu czynności kontrolnych, o których mowa w przepisach art. 81, art. 84, art. 84a i art. 84b ustawy do rozstrzygnięcia, czy wszcząć postępowanie z urzędu, czy też nie. Skoro jednak w przedmiotowej sprawie organ wszczął postępowanie w sprawie, a efektem ustaleń organu było uznanie, iż inwestycja została zrealizowana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i udzielonym pozwoleniem na budowę, to jedynym możliwym rozwiązaniem było umorzenie postępowania administracyjnego, jako sprawy bezprzedmiotowej. W tym stanie rzeczy, wobec braku przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji określonych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również braku podstawy do uchylenia ww. aktów w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. LS