II SA/Łd 422/25

Dnia 9 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 października 2025 roku sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 15 kwietnia 2025 roku znak: SKO.4115.79.2025 w przedmiocie skierowania do schroniska dla osób bezdomnych i ustalenia odpłatności z tego tytułu uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 20 lutego 2025 r., znak WWOwKB.4137.439.2025 w części dotyczącej ustalenia odpłatności za pobyt w schronisku dla osób bezdomnych. dc Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A.W. (dalej także: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 15 kwietnia 2025 roku, znak: SKO.4115.79.2025, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 20 lutego 2025 r., znak: WWOwKB.4137.439.2025, kierującą skarżącego do schroniska dla bezdomnych oraz ustalającą opłatę za ten pobyt na podstawie art. 11, art. 7 pkt. 3, pkt 4, pkt 13, art. 8, art. 48, art. 48a, art. 97 ust. 1, ust. 1a i ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1283 ze zm.) (dalej: u.p.s.). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 20 lutego 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi (dalej także: organ I instancji) wydał decyzję, kierującą A.W. do Schroniska [...] w Ł., ul [...], od 1 stycznia 2025 r. do dnia opuszczenia placówki, nie dłużej niż do 31 marca 2025 r. oraz ustalającą w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 31 marca 2025 r. opłatę w wysokości 50% dochodu tj. 1 275,00 zł miesięcznie. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż skarżący został skierowany do Schroniska [...] w Ł. przy ul [...] prowadzonego przez T. Zgodnie z art. 97 ust. 1a ustawy o pomocy społecznej, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej nie przekracza kwoty kryterium dochodowego, która obecnie dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 1010,00 zł, opłata za pobyt w schronisku dla osób bezdomnych nie może być wyższa niż 30% dochodu tej osoby Zgodnie z § 4 ust 1 Uchwały nr LXXIV/2232/23 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 12 kwietnia 2023 r. w sprawie ustalenia szczegółowych zasad ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach chronionych zmienionej Uchwałą nr LXXIX2387/23 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2023r. osoba posiadająca dochód przekraczający 150% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej t.j. 1010,00 zł ponosi opłatę za pobyt w schronisku dla osób bezdomnych w wysokości 50 % swojego dochodu. Organ I instancji ustalił, ze skarżący posiada dochód w wysokości 2 550,01 zł i w związku z tym winien ponosić opłatę za pobyt w schronisku w kwocie 1 275,00 zł miesięcznie. W terminie prawem przewidzianym wpłynęło odwołanie skarżącego, który nie zgodził się z wysokością ustalonej opłaty. W szczególności skarżący podniósł, że spłaca kredyt mieszkaniowy i jednocześnie płaci alimenty na 2 dzieci. Podniósł, że w styczniu 2025 r. jego dochód wyniósł 2761,63 zł, a z tej kwoty zapłacił w szczególności alimenty na dwoje dzieci (2x 500zł). Natomiast w lutym 2025 r. dochód skarżącego wyniósł 3010,92 zł i poniósł wydatki w szczególności na alimenty na dwoje dzieci (2x 500zł). Zaznaczył, że od marca alimenty na syna są ustalone w wysokości 700 zł. Ponadto skarżący podniósł, że spłaca zadłużenie z tytułu eKRUK. Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej także: organ II instancji, organ odwoławczy, Kolegium) utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na art. 8 ust. 1, 3, 4 oraz art. 17 ust. 1 pkt 3, a także art. 97 ust. 1 u.p.s. wskazał, że w rozpoznawanej sprawie jednoznacznie ustalono, że od miesiąca grudnia 2024 roku A.W. otrzymuje dochód w kwocie 2 550,01 zł (powyżej kwoty kryterium dochodowego o 250%), a zatem ponosi odpłatność za pobyt w Schronisku [...] w wysokości 50% dochodu tj. 1275 zł. Odnosząc się zaś do odwołania Kolegium podniosło, że A.W. wskazał na utratę dochodu spowodowaną zajęciem komorniczym. O utracie dochodu mówi art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, w którym jest mowa o ustaleniu sytuacji dochodowej rodziny oraz o sytuacji, kiedy rodzina bądź osoba zaprzestaje uzyskiwać dochodu. Za utratę dochodu rozumieć należy utratę całego dochodu osoby lub rodziny oraz utratę jednego źródła dochodu, np. zasiłku dla bezrobotnych, renty itp., podczas gdy inne składniki dochodu pozostają bez zmian. W katalogu tym nie przewidziano pomniejszenia realnego dochodu spowodowanego zajęciem wynagrodzenia w trybie egzekucji świadczeń pieniężnych. Oznacza to, że zajęcie świadczenia przez komornika sądowego nie może mieć wpływu na ustalenie dochodu rodziny dla celów związanych z ustaleniem prawa do świadczenia. Odnosząc się do podnoszonej przez stronę wysokości zaciągniętego kredytu, należy stwierdzić, że kwoty kredytów przypadające do spłaty, jako zobowiązania dobrowolnie zaciągnięte, o charakterze prywatnoprawnym, nie mogą niweczyć publicznoprawnego obowiązku partycypowania osoby zobowiązanej w kosztach pobytu w placówce pomocy społecznej. Organ dalej stwierdził, że poziom odpłatności powinien być różnicowany, a naturalnym elementem warunkującym ustalenie poziomu odpłatności będzie sytuacja dochodowa osoby korzystającej z danej formy odpłatność ponoszona przez osobę bezdomną jest elementem stosunku administracyjnoprawnego łączącego osobę bezdomną z podmiotem kierującym ją do schroniska. Opłata ta jest wnoszona na rzecz gminy i nie wiąże się z kosztami jakie gmina ponosi w związku z zapewnieniem schronienia w schronisku dla osób bezdomnych. Opłaty jakie pobiera gmina od osób skierowanych do schroniska są niezależne od kosztów ponoszonych przez gminę w związku z realizacją zadania własnego jakim jest zapewnienie schronienia osobom go pozbawionym. Odpłatność za pobyt w schronisku dla osób bezdomnych nie ma charakteru refinansowania wydatków gminy związanych z tym zadaniem własnym. Tym samym wysokości odpłatności jaką ponosi osoba przebywająca w schronisku nie należy wiązać z wydatkami ponoszonymi przez gminę na zapewnienie miejsca w takim schronisku. Wysokość odpłatności za pobyt w schronisku dla osób bezdomnych powinna zostać ustalona osobie wnioskującej o udzielenie świadczenia w decyzji administracyjnej. Nie zmienia tego, ani konieczność wcześniejszego zawarcia kontraktu socjalnego z osobą kierowaną do schroniska, ani konieczność, uzgodnienia z tą osobą wysokości odpłatności za pobyt. Pomimo obowiązku uzgodnienia z osobą kierowaną do schroniska kwoty opłaty, jej ustalenie musi przybrać formę aktu władczego i jednostronnego. Można zatem stwierdzić, że ustalenie odpłatności za pobyt w schronisku dla osób bezdomnych następuje w decyzji administracyjnej. Jednocześnie należy wskazać, iż opłaty za pobyt w schronisku mają wymiar symboliczny i nie stanowią istotnego źródła pokrycia kosztów prowadzenia placówek. Mają bardziej funkcję edukacyjną, ich zadaniem jest przeciwdziałanie uzależnianiu się osób bezdomnych od całkowicie darmowego schronienia oraz uświadamianie odpowiedzialności (również finansowej) za własne życie. Biorąc powyższe pod uwagę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi orzekło jak w sentencji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.W. podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Ponownie skarżący wskazał, że co miesiąc płaci alimenty na dwoje dzieci, obecnie po 700 zł na każde dziecko, rata kredytu – 700 zł, ugoda z e-KRUK – 670 zł. Skarżący podniósł, że jest w trakcie rozwodu i nie stać go na wynajem mieszkania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powielając w uzasadnieniu w większości motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 119 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W związku z tym, że organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o skierowanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a skarżący nie sprzeciwił się temu wnioskowi i nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną w tej sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 15 kwietnia 2025 roku, znak: SKO.4115.79.2025, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 20 lutego 2025 r., znak: WWOwKB.4137.439.2025, kierującą skarżącego do schroniska dla bezdomnych oraz ustalającą opłatę za ten pobyt, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca, w części dotyczącej ustalenia odpłatności za pobyt w schronisku dla osób bezdomnych, nie odpowiadają prawu. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1283 ze zm.) (dalej: u.p.s.). Zgodnie z art. 36 pkt 2 lit. i w zw. z art. 48 u.p.s. pomoc społeczna o charakterze niepieniężnym może przybrać formę świadczenia w formie udzielenia schronienia. Udzielenie schronienia następuje, między innymi poprzez przyznanie tymczasowego schronienia w schronisku dla osób bezdomnych. Stosownie zaś do postanowień art. 51 ust. 5 u.p.s. schronisko dla bezdomnych uznaje się za ośrodek wsparcia. Przy czym niepieniężne świadczenie z pomocy społecznej w postaci udzielenia schronienia przysługuje jedynie osobie bezdomnej, przez którą, zgodnie z definicją zawartą w art. 6 pkt 8 u.p.s., należy rozumieć osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowaną na pobyt stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności, a także osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym i zameldowaną na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 18 grudnia 2018 r., II SA/Bd 1072/18, LEX nr 2612392, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżący spełnia wskazaną wyżej przesłankę bezdomności: nie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i nie jest zameldowany na pobyt stały. Tak więc organy prawidłowo orzekły o skierowaniu skarżącego do schroniska dla bezdomnych. Prawidłowo także organy określiły, że skierowanie to ma charakter czasowy (od 1 stycznia 2025 r. do dnia opuszczenia placówki, nie dłużej niż do 31 marca 2025 r.), należy bowiem mieć na uwadze, że świadczenie polegające na zapewnieniu tymczasowego schronienia w schronisku dla osób bezdomnych ma charakter jedynie okresowy (por. wyrok WSA w Krakowie z 27 sierpnia 2008 r., III SA/Kr 374/08, LEX nr 504794, CBOSA). Należy więc stwierdzić, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego i decyzja ją poprzedzająca w części, w której kieruje skarżącego do schroniska dla bezdomnych została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzi przesłanka uzasadniająca jej uchylenie w tej części. Jednak w ocenie Sądu, co najmniej przedwczesne okazały się decyzje organów obu instancji w części dotyczącej ustalenia odpłatności za pobyt w schronisku dla osób bezdomnych. Wymaga podkreślenia, że wydatki przeznaczone na pomoc społeczną, co do zasady, podlegają zwrotowi, stosownie do treści art. 96 u.p.s. W przypadku osób skierowanych do schroniska dla bezdomnych zasada ta została zaakcentowana jeszcze mocniej przez treść art. 97 ust. 1a w zw. z art. 97 ust. 1 u.p.s. Zgodnie bowiem z art. 97 ust. 1 u.p.s. opłatę za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach chronionych ustala podmiot kierujący w uzgodnieniu z osobą kierowaną, uwzględniając przyznany zakres usług. Osoby nie ponoszą opłat, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty kryterium dochodowego. Stosownie jednak do art. 97 ust. 1a u.p.s. w przypadku osoby bezdomnej skierowanej do schroniska dla osób bezdomnych albo schroniska dla osób bezdomnych z usługami opiekuńczymi nie ma zastosowania art. 97 ust. 1 zdanie drugie u.p.s. w brzmieniu: Osoby nie ponoszą opłat, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty kryterium dochodowego. W przypadku osoby bezdomnej skierowanej do schroniska dla osób bezdomnych albo schroniska dla osób bezdomnych z usługami opiekuńczymi jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty kryterium dochodowego, opłata nie może być wyższa niż 30% dochodu osoby samotnie gospodarującej lub dochodu na osobę w rodzinie osoby skierowanej do schroniska dla osób bezdomnych, a w przypadku schroniska dla osób bezdomnych z usługami opiekuńczymi nie może być wyższa niż 50% tego dochodu. Osoby bezdomne, skierowane do schroniska dla bezdomnych, zostały zatem wyłączone z ustawowego zwolnienia od ponoszenia opłat za udzieloną pomoc społeczną, nawet jeśli nie przekraczają kryterium dochodowego wskazanego w art. 8 ust. 1 u.p.s. Zgodnie z art. 97 ust. 5 u.p.s. rada powiatu lub rada gminy w drodze uchwały ustala, w zakresie zadań własnych, szczegółowe zasady ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach treningowych lub wspomaganych. Zgodnie z art. 8 ust. 3 u.p.s. za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych i koszty uzyskania przychodu; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Jak słusznie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 lipca 2025 r. "Z art. 8 u.p.s. wynikają dwie zasady. Po pierwsze, przychodem w rozumieniu ustawy jest każdy rodzaj dochodu, to jest każda suma uzyskana przez beneficjenta, bez względu na źródło uzyskania. Po drugie, odliczeniu od dochodu podlegają jedynie te rodzaje przychodów, które zostały enumeratywnie wyliczone w art. 8 ust. 4 u.p.s." (wyrok NSA z 4 lipca 2025 r., I OSK 1647/23, LEX nr 3906266, CBOSA). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy dochód netto skarżącego z tytułu zatrudnienia w miesiącu grudniu 2024 r. (czyli w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o skierowanie do schroniska dla bezdomnych z [...] stycznia 2025 r.) wyniósł 2 550,01 zł. Powyższą kwotę organy przyjęły za dochód skarżącego do ustalenia wysokości opłaty za pobyt w schronisku dla bezdomnych. Niemniej jednak organy przy wyliczeniu dochodu skarżącego nie wyjaśniły okoliczności wskazanych przez skarżącego już na etapie postępowania przed organem I instancji, że skarżący oprócz zajęcia komorniczego w związku z zaległymi alimentami płaci także alimenty, co zostało stwierdzone w wywiadzie środowiskowym z 29 stycznia 2025 r. oraz w oświadczeniu skarżącego z 29 stycznia 2025 r. Również w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podniósł, że płaci alimenty. Organ odwoławczy nie wyjaśnił tej okoliczności. W tym miejscu należy podkreślić, że wedle skarżącego alimenty te płaci na rzecz dzieci (nie na rzecz funduszu alimentacyjnego), co gdyby zostało potwierdzone, powinno skutkować pomniejszeniem dochodu skarżącego o zapłacone alimenty na rzecz dzieci (por. uchwała NSA z 8 listopada 2021 r., I OPS 2/21, ONSAiWSA 2022, nr 1, poz. 1.). Czego jednak organy w kontrolowanej sprawie nie ustaliły. Zdaniem Sądu w tej sytuacji trudno uznać, iż organy orzekające w sprawie wydały rozstrzygnięcia w części dotyczącej ustalenia odpłatności za pobyt w schronisku dla osób bezdomnych w oparciu o należycie i wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy. Stanowiło to naruszenie art. 7, 8 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem dotyczyło ustaleń będących podstawą rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w schronisku dla osób bezdomnych. Tym samym decyzje organów w tej części okazały się co najmniej przedwczesne. Należy podkreślić, że uchylenie zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny w części jest możliwe tylko wtedy, gdy w sprawie jest możliwość wyodrębnienia wadliwie rozpatrzonej przez organ części wydanego aktu administracyjnego, w stosunku do tej jego części, która uznana jest przez sąd za rozstrzygniętą prawidłowo (por. wyrok NSA z 11 września 2014 r., I FSK 1326/13, LEX nr 1569198, CBOSA). Taka sytuacja wystąpiła w kontrolowanej sprawie. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w części dotyczącej ustalenia odpłatności za pobyt w schronisku dla osób bezdomnych. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań Sądu oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu. dc