II SA/Łd 423/25

Dnia 28 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Sędziowie: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2025 roku sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 24 marca 2025 r., znak: KO.420.15.2025 KO.420.20.2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. MR Zaskarżoną decyzją z 24 marca 2025 r. znak: KO.420.15.2025 KO.420.20.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, po rozpatrzeniu odwołań M. C. oraz M. C1., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Gorzkowice z 31 grudnia 2024 r. nr 156/2024, znak: BGP.6730.97.2021 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Jak wynika z akt, sprawa z wniosku Ł. S. z 30 sierpnia 2021 r., który wpłynął do organu 2 września 2021 r., o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, była już dwukrotnie rozpatrywana przez Kolegium, które decyzjami z 9 marca 2022 r. i 2 sierpnia 2024 r. uchyliło w całości decyzje organu pierwszej instancji (odpowiednio z 19 stycznia 2022 r. i 14 czerwca 2024 r.) i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało okoliczności, które winny być ustalone i uwzględnione w toku ponownego rozpatrzenia sprawy. Rozpatrując sprawę ponownie Wójt Gminy Gorzkowice decyzją z 31 grudnia 2024 r., na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 z późn.zm. - dalej w skrócie "u.p.z.p."), art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688 ze zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 163, poz. 1588 z późn.zm. - dalej w skrócie "rozporządzenie z 2003 r."), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 k.p.a., ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie istniejącego budynku gospodarczo-produkcyjnego ([...]) o część magazynowo - produkcyjną, z lokalizacją inwestycji na terenie części działki o nr ewid. [...]. Od powyższej decyzji odwołania wnieśli M. C. i M. C1. . M. C. wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i odmowę ustalenia warunków zabudowy bądź ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z powodu naruszenia przepisów: 1) art. 6 k.p.a., poprzez przekroczenie granic prowadzonego postępowania i uznanie, iż w sprawie została spełniona przesłanka zgodności planowanej inwestycji na nieruchomości wnioskodawcy w postaci kontynuacji zabudowy, jak i zgodności z przepisami odrębnymi, co skutkowało błędnym uznaniem, iż wszystkie przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zostały spełnione; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, m.in. poddanie analizie urbanistycznej projektowanej inwestycji obszaru szerokości ok. 250 m i uznanie, iż w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa produkcyjna pozwalająca na określenie cech i parametrów charakterystycznych jako kontynuacji zabudowy, w sytuacji gdy z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy, jak również z mapy zasadniczej stanowiącej załącznik do dokumentacji nie wynika, iż w tym obszarze znajduje się budynek o takim przeznaczeniu jak planowane przez wnioskodawcę. Faktem jest, iż na obszarze analizowanym dominuje funkcja mieszkaniowa, a wraz z nią uzupełniająca zabudowa gospodarczo-garażowa, jednakże nie znajduje się żaden budynek o przeznaczeniu produkcyjnym, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji o warunkach zabudowy; 3) art. 8 § 2 k.p.a., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez pominięcie składanych przez stronę postępowania - Państwa C. - zeznań co do charakteru budynku stanowiącego odniesienie do zamierzenia budowlanego określonego we wniosku, zbyt wąskiego dojazdu, utrudnień w użytkowaniu nieruchomości, znacznej uciążliwości hałasu emitowanego zarówno przez samą produkcję, jak również maszyny i samochody stanowiące nieodłączny element [...], w sytuacji gdy z pisma strony wprost wynika, iż planowana inwestycja naruszy zarówno ład przestrzenny, uporczywy hałas, zwiększy uciążliwość korzystania z własności, co skutkowało wydaniem niepełnej, przedwczesnej i błędnej decyzji o warunkach zabudowy; 4) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uzasadnienie decyzji w sposób lakoniczny, podstawowy, sztampowy, nieodzwierciedlający analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, brak odniesienia do zarzutów stawianych przez stronę postępowania - Państwa C. - co skutkowało brakiem możliwości konstruktywnej polemiki z argumentacją organu pomijającą składane przez stronę sprzeciwy i zarzuty do projektowanej inwestycji; 5) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez jego błędną interpretację i uznanie, iż: a) co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech, wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w sytuacji gdy z załączników graficznych stanowiących nieodłączny element wydanej decyzji wynika wprost przeciwnie, tj., iż żadna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie parametrów charakterystycznych projektowanej zabudowy, a zatem nie została spełniona dyspozycja ww. przepisu, co stanowi o naruszeniu zasady dobrego sąsiedztwa i skutkowało wydaniem błędnej decyzji o warunkach zabudowy; b) budynek gospodarczy znajdujący się na sąsiedniej nieruchomości jest budynkiem produkcyjnym, a nie jak wynika z oznaczeń geodezyjnych wskazanych na mapie zasadniczej budynkiem gospodarczym, co skutkowało uznaniem o możliwości określenia na tej podstawie ciągłości funkcji i parametrów charakterystycznych projektowanej inwestycji, a w konsekwencji wydaniem przez organ pierwszej instancji nieprawidłowej decyzji o warunkach zabudowy; c) planowana inwestycja spełnia warunek "dobrego sąsiedztwa", a zatem jest możliwe określenie funkcji zabudowy i pozostałych parametrów zabudowy, w sytuacji gdy prawidłowe określenie obszaru analizowanego prowadzi do uznania, iż ten warunek nie został spełniony, bowiem "projektowana rozbudowa budynku magazynowo - produkcyjnego wykracza poza funkcję budynków znajdujących się w obszarze analizowanym, a żaden budynek znajdujący się na działce dostępnej z tej samej drogi publicznej nie może stanowić wzorca dla określenia parametrów charakterystycznych projektowanej inwestycji określonej we wniosku, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji o warunkach zabudowy"; 6) art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż działka posiada dostęp do drogi publicznej (dojście i dojazd) odpowiedni do przeznaczenia i sposobu użytkowania nieruchomości oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej określonych w przepisach odrębnych, w sytuacji gdy droga wewnętrzna nie spełnia odpowiednich parametrów, nie ma poboczy, posiada słabą nawierzchnię niedostosowaną do ruchu pojazdów ciężarowych, co powoduje zagrożenie bezpieczeństwa publicznego, co skutkowało wydaniem nieprawidłowej decyzji o warunkach zabudowy. Odwołujący M. C1. podniósł, iż działalność gospodarcza prowadzona przez Ł. S. w postaci [...] wiąże się z wieloma niedogodnościami, m.in. uciążliwym hałasem oraz wibracjami, które powodują samochody dostawcze i samochody ciężarowe powyżej 3,5 tony poruszające się po drodze w celu transportu towaru. Również załadunek i rozładunek towaru za pomocą wózków widłowych powoduje znaczny hałas, który zakłóca codzienne funkcjonowanie jego rodziny. Planowana rozbudowa budynku zwiększająca powierzchnię magazynowo - produkcyjną spowoduje m.in. zwiększenie natężenia ruchu na drodze, która nie jest przystosowana do ruchu pojazdów ciężarowych, ponieważ drogi dojazdowe do planowanej inwestycji są bardzo wąskie, nie posiadają pobocza, a ich nawierzchnia jest słabej jakości. Wzmożony ruch pojazdów ciężarowych po drodze niedostosowanej do prowadzenia tak dużej inwestycji powoduje zagrożenie bezpieczeństwa publicznego oraz zwiększone ryzyko wypadków drogowych, co jest konsekwencją braku możliwości mijania się samochodów ciężarowych z samochodami osobowymi, braku chodników dla pieszych. Powołaną na wstępie decyzją z 24 marca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 - dalej w skrócie "k.p.a."), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zmianie uległy przepisy u.p.z.p., stanowiące jej podstawę prawną. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 1986), dokonującej tych zmian od dnia 3 stycznia 2022 r., do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy, stosuje się przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym. Również stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, dokonującej zmian w u.p.z.p. od dnia 24 września 2023 r., do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym. Z dniem 3 stycznia 2022 r. zmianie uległo także rozporządzenie z 2003 r., jednakże zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r., poz. 2399), do spraw ustalenia warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z dniem 26 lipca 2024 r. rozporządzenie z 2003 r. zostało uchylone. Jednakże zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. poz. 1116), do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem w rozpatrywanej sprawie mają zastosowanie przepisy u.p.z.p. i rozporządzenia z 2003 r. w brzmieniu obowiązującym przed ww. zmianami. Odwołując się następnie do dyspozycji art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p. Kolegium wyjaśniło charakter prawny decyzji o warunkach zabudowy i mając na uwadze zarzuty podniesione w odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, zaś brak zgody sąsiadów na realizację inwestycji nie może tamować podjęcia decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanego zadania. Decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga też zagadnień techniczno-budowlanych, kwestie te będą rozstrzygane na etapie pozwolenia na budowę. Przywołując w następnej kolejności regulacje art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 i 2 u.p.z.p. Kolegium stwierdziło, że w sprawie przeanalizowano możliwość zastosowania dla planowanej inwestycji, polegającej na rozbudowie istniejącego budynku gospodarczo-produkcyjnego ([...]) o część magazynowo - produkcyjną przepisu art. 61 ust. 2 u.p.z.p. Jak wynika z akt sprawy (zaświadczenie Wójta Gminy Gorzkowice z 7 grudnia 2022 r. nr 225/2022), zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr XII/52/90 Gminnej Rady Narodowej w Gorzkowicach z dnia 26 kwietnia 1990 r., który obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003 r. działka objęta postępowaniem znajdowała się w: jednostce bilansowej "V" – [...] (powierzchnia jednostki: 1027,13 ha). Jednostka posiada funkcję mieszkaniową oraz rolniczą. Północną część jednostki zajmują grunty III i IV klasy bonitacyjnej. Są to tereny, które podlegają ochronie przed zajęciem ich na cele nierolnicze. Na terenie jednostki adaptuje się istniejący sad produkcyjny. Budownictwo zagrodowe można wznosić na terenach przewidzianych w planie na ten cel. Poza tymi terenami na gruntach rolnych w szczególnych przypadkach dopuszcza się realizację nowej zabudowy związanej z produkcją rolną, zgodnie z ustaleniami ogólnymi. "Oznaczenie: 9RO - sady produkcyjne - adaptacja; 10R - tereny upraw ogrodniczych oraz łąk i pastwisk. W uzasadnionych przypadkach dopuszcza się realizację zabudowy zagrodowej zgodnie z ustaleniami ogólnymi /pkt 4/. Istniejąca zabudowa przeznaczona do adaptacji. Ustalenia ogólne dotyczące terenu całej gminy: (...) pkt 4. Budownictwo zagrodowe można wznosić na terenach przewidzianych na ten cel w niniejszym planie zagospodarowania przestrzennego. Poza tymi terenami, na terenach przeznaczonych pod uprawy rolne, dopuszcza się zabudowę w istniejących zagrodach oraz w przypadkach szczególnych np.: - obiektów związanych funkcjonalnie z określonym terenem /budynki gospodarcze na terenach intensywnej gospodarki sadowniczej, warzywniczo - ogrodniczej np. przechowalnie, chłodnie, suszarnie/, - obiektów uciążliwych dla otoczenia np. tereny hodowlane, obiekty przeznaczone do wykonywania działalności gospodarczej wymagającej zachowania strefy ochronnej od innych obiektów oraz funkcji. W pozostałych przypadkach obowiązuje zakaz budowy". Z powyższego - zdaniem Kolegium - wynika, że teren inwestycji nie był przeznaczony w poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego na zabudowę produkcyjną, tym samym planowana inwestycja musi spełniać wszystkie warunki wynikające z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Jak stwierdziło następnie Kolegium, wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzedzało sporządzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika z analizy, nieruchomość objęta postępowaniem przylega do drogi gminnej na docinku 83,0 m. Trzykrotna szerokość frontu działki wynosi 249,0 m i w takiej odległości od granic działki objętej wnioskiem wyznaczono obszar analizowany, zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Tak przyjęty obszar nie powoduje wątpliwości co do obiektywnego określenia wielkości tego obszaru, wyklucza możliwość manipulowania granicami obszaru w zależności od oczekiwań i wymagań wnioskodawcy lub stron postępowania, jak również nie pozostawia organowi rozstrzygającemu tzw. swobody uznaniowej. Zabudowa zlokalizowana w jego obszarze, jak i sposób zagospodarowania nieruchomości umożliwiają dokonanie analizy pod kątem oceny dominującego kierunku zagospodarowania przestrzennego i stwierdzenia czy projektowana funkcja nie koliduje z zastanym sposobem zagospodarowania terenów sąsiednich. Nie stwierdzono konieczności poszerzenia obszaru analizy. Przeprowadzając analizę, kierowano się zasadą, ugruntowaną stanowiskiem sądów administracyjnych, że w wypadku gdy linia rozgraniczająca "przecina" wyodrębnioną geodezyjnie działkę, w analizie należy uwzględnić powierzchnię całej działki ewidencyjnej, zatem również tą część, która jest położona poza obszarem analizowanym. Jak wynika z analizy, w wyznaczonym obszarze analizowanym występuje zabudowa o funkcji zagrodowej, mieszkalnej jednorodzinnej, zabudowa produkcyjna. Planowana inwestycja polegająca na rozbudowie istniejącego budynku gospodarczo-produkcyjnego ([...]) o część magazynowo -produkcyjną, została zakwalifikowana jako zabudowa produkcyjna. Działka objęta postępowaniem jest zabudowana. Zlokalizowane są na niej: budynek gospodarczo-produkcyjny, budynki gospodarcze związane z produkcją rolną. Zabudowa znajdująca się już na działce nr [...] wraz z zabudową posadowioną na innych działkach współtworzy pewien ład przestrzenny na terenie obszaru analizowanego. Jak zaznaczono w analizie, obiekty budowlane zlokalizowane na działce objętej postępowaniem wchodzą do obszaru analizowanego, a więc wspólnie z zabudową znajdującą się na innych działkach mieszczących się w granicach analizowanego obszaru powinny wpływać na kształtowanie wymagań dotyczących zamierzenia inwestycyjnego. W omawianej sprawie projektowane zamierzenie inwestycyjne stanowić będzie rozwinięcie istniejącej funkcji produkcyjnej na działce objętej postępowaniem. Zdaniem Kolegium, należy zgodzić się z organem pierwszej instancji, że z uwagi na fakt, iż planowa inwestycja stanowi rozbudowę budynku gospodarczo-produkcyjnego, to kontynuacja zastanej funkcji nie budzi wątpliwości. Planowana inwestycja ma polegać na rozbudowie istniejącego już na terenie inwestycji budynku gospodarczo-produkcyjnego, w którym odbywa się [...], a w wyniku rozbudowy ww. obiektu ma powstać dodatkowa powierzchnia produkcyjna oraz magazynowa, która stanowi uzupełnienie funkcji produkcyjnej. Okoliczność, iż przedmiotem planowanej inwestycji nie jest realizacja całkowicie nowej zabudowy (tj. realizacja takiego rodzaju zabudowy, który do tej pory nie występował na terenie inwestycji), a wręcz przeciwnie, chodzi o realizację zabudowy, jak zabudowa już występująca na terenie inwestycji (tj. o rozbudowę istniejącego już budynku produkcyjno-gospodarczego w sytuacji, w której legalność jego wzniesienia nie została podważona w sposób prawem przewidziany), musi prowadzić do automatycznego wniosku, iż co do zasady w niniejszej sprawie wystąpi wymagana przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. kontynuacja funkcji zabudowy, występującej w obszarze analizowanym. Przy ustalaniu warunków zabudowy należy bowiem, obok ładu przestrzennego, uwzględnić także zasady wolności zagospodarowania terenu. Kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy. Tym bardziej, iż zabudowa w obszarze analizowanym ma charakter rozproszony, poszczególne zabudowania znajdują się daleko od siebie (inwestycja znajduje się jedynie w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowań skarżących). W odległości 249 m od granic działki [...] znajduje się zaledwie 9 nieruchomości zabudowanych. Zatem nie można w tym przypadku mówić o ugruntowanej funkcji zabudowy w obszarze analizowanym. W rozpatrywanej sprawie nie można zgodzić się z M. C., iż wnioskodawca dokonał samowolnie zmiany sposobu użytkowania budynku planowanego do rozbudowy. Organ odwoławczy podkreślił, iż po uchyleniu przez Kolegium decyzji organu pierwszej instancji z 19 stycznia 2022 r., i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia sprawy, wezwano inwestora do sprecyzowania zakresu planowanej inwestycji, tj. czy dotyczy rozbudowy budynku magazynowo -produkcyjnego czy budynku gospodarczo-produkcyjnego. W odpowiedzi z 31 marca 2022 r. inwestor wprost wskazał, że zakres planowanej inwestycji dotyczy rozbudowy istniejącego budynku gospodarczo-produkcyjnego ([...]) o część magazynowo - produkcyjną. Na etapie pisania wniosku o wydanie warunków zabudowy powstał błąd piśmienniczy. Jak wynika z analizy stanu faktycznego i prawnego w granicach terenu inwestycji zlokalizowany jest m.in. budynek gospodarczo-produkcyjny. W informacji o działce nr ewid. [...] (stan na 6 września 2021 r.) wskazano, iż działka ta obejmuje m.in. tereny przemysłowe o pow. 0,1310 ha. Budynek planowany do rozbudowy na mapach znajdujących się w aktach sprawy jest oznaczony "p", a więc jako budynek przemysłowy, a nie jak twierdzi skarżąca gospodarczy. Legalność budowy budynku gospodarczo-produkcyjnego potwierdził Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Piotrkowie Trybunalskim. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie tego organu z 20 listopada 2020 r. znak: PINB.5102.687.2020. o przyjęciu zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku gospodarczo-produkcyjnego ([...]), (obiekt kategorii XVIII) o parametrach: pow. zabudowy - 586,65 m2, pow. użytkowa - 594,86 m2 (w tym pow. produkcyjna - 534,76 m2 + pow. gospodarcza - 60,10 m2), kubatura - 3.105,80 m3 na działce nr ewid. [...], zrealizowanego na podstawie decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 30 maja 2017 r. nr 326/2017, znak: AB.6740.313.2017.KB. W wyniku sprawdzenia dołączonych do zawiadomienia dokumentów ww. organ nie zgłosił sprzeciwu w sprawie zamiaru przystąpienia do użytkowania tego budynku. Niezasadne są wobec tego zarzuty odwołania M. C., że organ pierwszej instancji samowolnie i bezpodstawnie przyjął, iż istniejący na nieruchomości sąsiedniej budynek pełni funkcję budynku produkcyjnego i w oparciu o takie błędne ustalenia przyjął możliwość spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa i możliwość określenia kontynuacji funkcji, cech i parametrów charakterystycznych planowanej rozbudowy. Dalej Kolegium wyjaśniło, że autor analizy ustalił charakterystyczne parametry zabudowy występującej w obszarze analizowanym na 9 nieruchomościach, co zobrazował w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Sposób wyznaczenia każdego parametru, poczynając od linii zabudowy, a kończąc na geometrii dachu i zastosowana dlań podstawa prawna, zostały uzasadnione. W ocenie Kolegium, argumentacja organu prezentowana w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie ustalonych parametrów jest dopuszczalna w światle zasad ich ustalania określonych w rozporządzeniu. Na podstawie przeprowadzonej analizy określone zostały warunki dla planowanej zabudowy, będące merytorycznymi elementami rozstrzygnięcia wymaganymi przez art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Nieprzekraczalna linia zabudowy została ustalona, na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r., w odległości 12,0 m od granicy z pasem drogowym i stanowi przedłużenie istniejącej zabudowy na działce bezpośrednio sąsiadującej. Jako działkę bezpośrednio sąsiadującą z terenem inwestycji uznano dz. nr ewid. [...], na której zlokalizowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny. Nieprzekraczalną linię zabudowy przedstawiono na załączniku nr 1 do decyzji. Wskaźnik istniejącej i projektowanej powierzchni zabudowy do powierzchni terenu inwestycji ustalono, na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r., od 20,01% do 31,29%. Z analizy wynika, iż wskaźnik zabudowy w stosunku do powierzchni działek w obszarze analizowanym kształtuje się od 0,75% do 16,11%. Średnia wielkość powierzchni istniejącej zabudowy w stosunku do powierzchni działek wynosi 4,01%. 4,01% powierzchni działki objętej postępowaniem stanowi 1653,92 m2. Wartość ta przekracza określoną przez inwestora istniejącą i projektowaną powierzchnię zabudowy 1423,65 m2. Nie skorzystano z przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r., z uwagi na: - zróżnicowane wskaźniki zabudowy występujące w obszarze analizowanym. Zauważalne są wyraźne różnice w obliczonych współczynnikach: min. 0,75%, maks. 16,11%; - różnorodne powierzchnie działek w obszarze analizowanym, ich zainwestowania w zależności od ich wielkości; - charakter planowanej inwestycji - rozbudowę istniejącego budynku; - działka objęta postępowaniem nr ewid. [...] posiada powierzchnię 41245 m2, natomiast inwestor określił granice terenu objętego wnioskiem o powierzchni 4550 m2, co stanowi 11% powierzchni działki; - średnia wielkość powierzchni istniejącej zabudowy w stosunku do powierzchni działek - 4,01%, przekracza określoną przez inwestora istniejącą i projektowaną powierzchnię zabudowy 1423,65 m2. Na działce objętej wnioskiem zlokalizowane są: budynek gospodarczo-produkcyjny, o pow. zabudowy 586,65 m2 przeznaczony do rozbudowy, budynki gospodarcze (tworzące jedną bryłę budynku) o łącznej powierzchni zabudowy 250 m2. Istniejąca powierzchnia zabudowy na działce wynosi 836,65 m2, co stanowi wskaźnik w stosunku do powierzchni działki - 2,03%. Inwestor przewiduje rozbudowę istniejącego budynku o projektowaną powierzchnię zabudowy 587 m2. Wskaźnik istniejącej i projektowanej powierzchni zabudowy określony przez inwestora wynosi: w stosunku do powierzchni działki objętej wnioskiem (o pow. 41245 m2) 3,45%, w stosunku do terenu inwestycji (o pow. 4550 m2) 31,29%. Kolegium zgodziło się z organem pierwszej instancji, iż zasadne jest określenie wskaźnika powierzchni zabudowy do terenu objętego wnioskiem (o pow. 4550 m2), a nie do powierzchni całej działki. Mając na uwadze powyższe wyliczono wskaźniki zabudowy w stosunku do powierzchni zainwestowanej działek zlokalizowanych w obszarze analizowanym. Przyjęto powierzchnię zainwestowanych działek jako grunty rolne zabudowane oznaczone symbolem Br zgodnie z wypisami z rejestru gruntów. Wyliczony wskaźniki powierzchni zabudowy do powierzchni zainwestowania działek w obszarze analizowanym wynosi od 5,26%, przez 9,24%, 15,24%, 16,11%, 16,31%, 18,71%, 20,01% do 42,53%. Inwestor przewiduje rozbudowę istniejącego budynku o powierzchnię 587 m2. Łącznie istniejąca i projektowana powierzchnia zabudowy ma wynosić 1423,65 m2. Na podstawie analizy, zdaniem organu pierwszej instancji, winien być ustalony następujący wskaźnik łącznej zabudowy do terenu inwestycji: wartość minimalną jako kontynuację zagospodarowania na dz. [...] - 20,01%, wartość maksymalną jako kontynuację zagospodarowania na dz. [...] - 42,53%. Określony przedział wskaźnika istniejącej i projektowanej powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji daje możliwość realizacji łącznie istniejącej i projektowanej powierzchni zabudowy od 910,45 m2 do 1935 m2, czyli nowoprojektowanej powierzchni do 1098 m2. Określony w ten sposób wskaźnik przekracza projektowaną powierzchnię określoną przez inwestora. Stwierdzono, że realizacja budynku o projektowanej powierzchni zabudowy do 587,0 m2 (zgodnie z założeniami inwestora) jest dopuszczalna, pomimo że sugerować to może stwierdzenie, że wniosek rozpatrzono wyłącznie zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Jednakże uznano, iż takie rozstrzygnięcie - ograniczające powierzchnię zabudowy w świetle wnoszonych pism przez właściciela działki sąsiedniej będzie uzasadnione. Powierzchnia zabudowy określona przez inwestora 587,0 m2 daje wskaźnik w stosunku do powierzchni terenu inwestycji łącznie z istniejącą powierzchnią zabudowy do 31,29%. Podsumowując, ustalono przedział wskaźnika powierzchni zabudowy (łącznie istniejącej i projektowanej) w stosunku do terenu inwestycji o powierzchni 4550 m2: od 20,01% do 31,29%, co daje możliwość realizacji powierzchni zabudowy (łącznie istniejącej i projektowanej) od 910,45 m2 do 1423,65 m2. Jak stwierdzono w analizie, określenie wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu w taki sposób jest dopuszczalne, ponieważ funkcjonowanie w wyznaczonym obszarze analizowanym takiego zagospodarowania terenu pozwala na uznanie, iż w omawianej sprawie spełniony jest wymóg kontynuacji wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu istniejących w obszarze analizowanym. Zdaniem Kolegium, ustalenia organu pierwszej instancji odnośnie wskaźnika powierzchni zabudowy nie naruszają § 5 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r. Szerokość elewacji frontowej budynku ustalono na 22 m, stosownie do § 6 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r. Szerokości elewacji frontowej budynków w obszarze analizowanym wynoszą od 2 m do 22 m. Średnia szerokość elewacji frontowych wynosi 10,28 m. Zakres tolerancji 20% dla średniej szerokości elewacji frontowej wynosi: maksymalna szerokość 12,34 m, minimalna szerokość 8,22 m. Nie uznano za zasadne ustalenia szerokości elewacji na podstawie tego przepisu, z uwagi na zróżnicowane parametry budynków oraz charakter planowanej inwestycji - rozbudowę istniejącego budynku. Istniejący budynek przeznaczony do rozbudowy posiada szerokość elewacji frontowej 22,0 m. Inwestor określił planowaną szerokość budynku od 21,0 m do 23,0 m. W związku z powyższym dla planowanej inwestycji określono szerokość elewacji frontowej 22 m (łącznie części istniejącej i projektowanej budynku) - równą wartości szerokości istniejącego budynku przeznaczonego do rozbudowy. Określona w ten sposób szerokość elewacji frontowej mieści się w przedziale szerokości budynków zlokalizowanych w obszarze analizowanym. Zdaniem Kolegium, ustalona w decyzji szerokość elewacji frontowej planowanej inwestycji znajduje uzasadnienie w analizie i nie naruszy ładu przestrzennego obszaru analizowanego. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla planowanej inwestycji organ pierwszej instancji ustalił, na zasadzie § 7 ust. 4 rozporządzenia z 2003 r. od 3,5 m do 6,8 m. Wykładnia zwrotu przedłużenie krawędzi elewacji frontowej istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich jednoznacznie wskazuje przy tym, że prawodawca odwołuje się w analizowanym przepisie nie do ustaleń dotyczących wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na wszystkich działkach na obszarze analizowanym, lecz do geometrycznego określenia tej krawędzi jako kontynuacji linii wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej istniejącej na działkach bezpośrednio sąsiadujących. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków na działkach bezpośrednio sąsiadujących z działką objętą postępowaniem kształtuje się od 2,5 m do 9,0 m. Z uwagi na charakter planowanej inwestycji - rozbudowę istniejącego budynku nie zastosowano do ustalenia rozważanego parametru § 7 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. Wyliczona średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej 4,4 m stanowi przypadkową wartość, nie nawiązującą do konkretnej zabudowy, zatem również nie zastosowano w sprawie § 7 ust. 3 rozporządzenia z 2003 r. Wysokości elewacji frontowych budynków w obszarze analizowanym są zróżnicowane, wynikają z funkcji obiektów oraz ich położenia, przy czym wysokości większe spotykane są w przypadku zabudowy mieszkaniowej i kształtują się od 3,5 m do 9,0 m. Natomiast budynki o funkcji gospodarczej, garażowej posiadają wartości niższe od 2,5 m do 5,5 m. Wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych są uzależnione od geometrii dachu i stanowią wysokości do okapu dachu, górnej krawędzi attyki lub wysokości ściany szczytowej budynku. Planowana inwestycja polega na rozbudowie istniejącego budynku gospodarczo-produkcyjnego ([...]) o część magazynowo - produkcyjną. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej istniejącego budynku przeznczonego do rozbudowy wynosi 6,8 m - jest to wymiar ściany szczytowej budynku od frontu działki. Wartość maksymalną wysokości górnej krawędzi elewacji frontowych dla planowanej inwestycji ustalono jako kontynuację parametru istniejącego budynku przeznaczonego do rozbudowy - 6,8 m. Natomiast wartość minimalną wysokości elewacji frontowej ustalono jako kontynuację wysokości budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na dz. nr [...] (bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji - 3,5 m). Zdaniem Kolegium, rację ma organ pierwszej instancji twierdząc, że określony w ten sposób przedział wysokości daje możliwość realizacji rozbudowy budynku o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej od 3,5 m do 6,8 m tworzącego spójną całość z częścią istniejącą. Określona dla planowanej inwestycji wysokość od 3,5 m do 6,8 m nie będzie sprzeczna, nie zakłóci ładu przestrzennego w obszarze analizowanym. Mając na względzie najbliższe otoczenie działek, na których ma zostać zrealizowana inwestycja, wprowadzenie powyższej wysokości budynku nie spowoduje zaburzenia ładu przestrzennego na terenie analizowanym. Zdaniem Kolegium, wskazana przez organ wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej będzie korespondowała z cechami istniejącej zabudowy na działce stanowiącej teren inwestycji i nie wprowadza wartości, które stanowiłyby dysproporcję dla istniejącego ładu przestrzennego. Ustalona wysokość nie narusza treści § 7 ust. 4 rozporządzenia z 2003 r. Geometria dachu została ustalona w sposób wskazany w § 8 rozporządzenia z 2003 r. odpowiednio do dachów zabudowy występujących na obszarze analizowanym. Ustalono dla planowanej inwestycji: dach dwupołaciowy, wielopołaciowy, kąt nachylenia połaci dachowych od 10° do 15°, wysokość głównej kalenicy od 5,0 m do 7,1 m; kierunek głównej kalenicy prostopadły do frontu działki. W obszarze analizy występują budynki o dachach jedno, dwu- i wielopołaciowych, o kącie nachylenia od 2° do 45°. Wysokości głównej kalenicy budynków kształtują się od 3,5 m do 9,5 m. Kierunek głównej kalenicy budynków jest równoległy i prostopadły w stosunku do frontu działek. Na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji występują budynki o dachach jedno, dwu- i wielopołaciowych, o kącie nachylenia od 10° do 35°. Wysokości głównej kalenicy budynków kształtują się od 3,5 m do 9,5 m. Kierunek głównej kalenicy budynków jest równoległy i prostopadły w stosunku do frontu działek. Budynek przeznaczony do rozbudowy posiada dach dwupołaciowy. W zakresie układu połaci dachowych dla planowanej inwestycji ustalono dach dwupołaciowy lub wielopołaciowy. Określony w ten sposób układ połaci daje możliwość rozwiązań jako przedłużenie dachu na części istniejącej budynku przeznaczonego do rozbudowy. Istniejący budynek posiada dach o kącie nachylenia połaci dachowych 15°. Uznano za zasadne, aby kąt nachylenia połaci nie odbiegał od kąta na części istniejącej - nie przekraczał jej. W związku z tym ustalono maksymalny kąt nachylenia połaci do 15°. Wartość minimalną określono jako kontynuację kąta nachylenia połaci na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji od 10°. W przedmiocie wysokości głównej kalenicy zastosowano analogię do istniejącego budynku przeznaczonego do rozbudowy. Wartość maksymalną określono jako przedłużenie wysokości głównej kalenicy budynku przeznaczonego do rozbudowy - 7,1 m. Wartość minimalną określono jako kontynuację wysokości istniejących budynków gospodarczych na działce objętej postępowaniem - 5,0 m. W ten sposób określona wysokość będzie spójna z zagospodarowaniem działki objętej postępowaniem. Planowana inwestycja polega na rozbudowie istniejącego budynku, którego główna kalenica jest prostopadła do frontu działki. W omawianej sprawie, z uwagi na określoną szerokość elewacji frontowej, istniejący kierunek głównej kalenicy ustalono kierunek głównej kalenicy: prostopadły do frontu działki. Określona w ten sposób geometria dachu stanowi kontynuację rozwiązań dachów na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji i daje możliwość realizacji budynku tworzącego spójną architektoniczną całość z budynkiem istniejącym na nieruchomości objętej postępowaniem. Zdaniem Kolegium, wyznaczone parametry dachu harmonizują z geometrią dachów budynków położonych w obszarze analizowanym i nie przekraczają wartości maksymalnych w obszarze analizowanym. Ustalona geometria dachów nie pozostaje zatem w sprzeczności z zastanym sposobem zagospodarowania terenów z obszaru analizy. Odnosząc się do określonych w decyzji parametrów projektowanej zabudowy zostały one wyznaczone w sposób dopuszczony przez przepisy rozporządzenia z 2003 r., bowiem wynikają one z przeprowadzonej analizy, która wykazała, że planowana inwestycja zachowuje cechy zabudowy z obszaru analizowanego. Jak wynika z akt sprawy pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p. zostały spełnione łącznie, co umożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Teren posiada dostęp do drogi publicznej - drogi gminnej (działka nr ewid. [...]). Działka nr ewid. [...] przylega bezpośrednio do działki nr ewid. [...], która zgodnie z informacją o działce (stan na dzień 06.09.2021 r.) stanowi użytek: droga. Jako podmiot ewidencyjny wpisana jest: [...] (własność), Drogi gminne (wykonywanie zadań zarządcy dróg publicznych). W myśl art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 320 ze zm.) drogami publicznymi są drogi należące m.in. do kategorii dróg gminnych. Bez znaczenia jest okoliczność, iż droga przylegająca do terenu inwestycji, jak wskazują skarżący jest wąska, nie posiada poboczy, a nawierzchnia jest słabej jakości. Parametry drogi publicznej nie mają żadnego znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy. Przedmiotem oceny organu w tym zakresie jest skomunikowanie terenu inwestycji z drogą publiczną, nie zaś ocena nawierzchni. Istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, co potwierdzają pismo Kierownika Referatu ds. Gospodarki Wodno-Ściekowej z 12 października 2021 r. znak: GWŚ.7021.136.2021, oraz oświadczenie PGE Dystrybucja S.A. Oddział Łódź o zapewnieniu dostaw energii oraz warunkach przyłączenia dla obiektu budowlanego do sieci dystrybucyjnej z 26 sierpnia 2024 r. znak: 24-D1/WZD/00816. Teren objęty wnioskiem, nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Co prawda, jak wynika z informacji o działce nr ewid. [...] znajdują się na niej grunty oznaczone jako: Ba, ŁIV, RIIIb, RlVa, W, lecz w liniach rozgraniczających teren inwestycji występują tereny przemysłowe Ba oraz grunty orne RIVa. Inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy; strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Jak stwierdziło Kolegium projekt decyzji został uzgodniony w zakresie ochrony gruntów rolnych - postanowienie Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 8 listopada 2024 r. W zakresie melioracji wodnych (uzgodnienie w trybie art. 53 ust. 5 u.p.z.p.) oraz w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych (uzgodnienie w trybie art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). W sprawie dokonano analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. projekt decyzji został sporządzony przez osobę uprawnioną - mgr inż. arch. K. W. wpisaną na listę członków Łódzkiej Okręgowej Izby Architektów pod nr [...] i uzgodniony z właściwymi organami określonymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. O ostatecznym kształcie planowanej inwestycji przesądzi organ architektoniczno-budowlany. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy organ pierwszej instancji nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. C1. reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, podnosząc zarzuty: - naruszenia prawa materialnego: a) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że spełniony został warunek do wydania decyzji o warunkach zabudowy, iż istnieje co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, tj. błędne przyjęcie istnienia dobrego sąsiedztwa z nieruchomością skarżącego; b) art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez brak wykonania rzetelnej analizy zakresu rzeczowego inwestycji i oparcie się jedynie na oświadczeniu inwestora, że inwestycja polega na wzniesieniu budynku przemysłowo - magazynowego i nie ma wpływu na środowisko oraz nie zbadanie, czy zakładana inwestycja stanowi instalację do [...] i tym samym brak wykonania rzetelnej analizy zakresu rzeczowego inwestycji; c) art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) poprzez brak zasięgnięcia opinii ws. decyzji o warunkach zabudowy od regionalnego dyrektora ochrony środowiska; d) art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieprzeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; e) art. 64 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 4 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji (...) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że milcząca zgoda organów, tj. Marszałka Województwa Łódzkiego oraz Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie Zarząd Zlewni w Piotrkowie Trybunalskim, są wystarczające do przyjęcia, że organ może przyjąć w decyzji o warunkach zabudowy brak przeciwwskazań co do istnienia warunków ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody, krajobrazu, w szczególności ustalenie wpływu planowanej inwestycji na Główny Zbiornik Wód Podziemnych nr [...]; - naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia - art. 7, art. 11, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z powyżej przywołanymi w zarzutach a) - e) przepisami prawa materialnego poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału, sprowadzającą się do uznania, że zachodzą przesłanki i warunki do wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie przez SKO w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji o ustaleniu warunków zabudowy, pomimo tego, że zachodziły podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Postanowieniem z 10 lipca 2025 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 24 marca 2025 roku znak: KO.420.15.2025 KO.420.20.2025 oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Gorzkowice z dnia 31 grudnia 2024 roku nr 156/2024, znak: BGP.6730.97.2021. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie godzi się wyjaśnić, że Sąd rozpoznał sprawę niniejszą w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W rozpatrywanej sprawie z wnioskiem o rozpoznanie sprawy w rozważanym trybie wystąpiła zarówno strona skarżąca jak i organ administracji publicznej, a żaden z uczestników postępowania w wymaganym terminie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd dokonując w świetle zakreślonych wyżej kryteriów oceny legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 24 marca 2025 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Gorzkowice z 31 grudnia 2024 r. stwierdził, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do usunięcia ich z obrotu, jak oczekuje tego skarżący. W rozpatrywanej sprawie zasadniczą osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest odpowiedź na pytanie, czy spełnione zostały przesłanki do wydania przez organ decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku gospodarczo-produkcyjnego ([...]) o część magazynowo - produkcyjną z lokalizacją na terenie części działki o nr ewid. [...] ? Punkt wyjścia do rozpoczęcia rozważań w tym zakresie winny stanowić przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 - dalej w skrócie "u.p.z.p.") w brzmieniu obowiązującym do 2 stycznia 2022 r. Jak trafnie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze poddane sądowej kontroli postępowanie zostało wszczęte na wniosek inwestora Ł. S. opatrzony datą 30 sierpnia 2021 r., który wpłynął do organu 2 września 2021 r. W toku rozważanego postępowania zmianie uległy przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiące materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. Z dniem 3 stycznia 2022 r. weszła w życie ustawa z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 1986), której art. 4 stanowi, że do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym. Z kolei, z dniem 24 września 2023 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688). Według art. 59 ust. 1 tej ustawy, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Zatem, na gruncie rozpatrywanej sprawy organy orzekające prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym przed 3 stycznia 2022 r. W toku kontrolowanego postępowania nowelizacji uległy również przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). Z dniem 3 stycznia 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r., poz. 2399), którego § 2 stanowi, że do spraw ustalenia warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Natomiast z dniem 26 lipca 2024 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. poz. 1116). Zgodnie z jego § 12 do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Po myśli art. 71 wspomnianej wyżej ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688) dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 16 ust. 2 i art. 61 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych odpowiednio na podstawie art. 16 ust. 2 i art. 61 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, i mogą być w tym czasie zmieniane w granicach określonych odpowiednio w art. 16 ust. 2 i art. 61 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Wobec powyższego w sprawie niniejszej zastosowanie miały przepisy rozporządzenia z 2003 r. w brzmieniu sprzed jego nowelizacji. Zgodnie z art. 61 u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Z powyższego unormowania jasno wynika, że ustawodawca określił zamknięty katalog przesłanek, które podlegają badaniu w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Oznacza to, że w razie ich spełnienia, organ nie ma podstaw do odmowy wydania decyzji zgodnie z wnioskiem zainteresowanego podmiotu, lecz zobligowany jest wydać decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy jest bowiem decyzją związaną, czego dobitnym przykładem są liczne wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 14 lutego 2024 r., II OSK 2410/22; z 21 stycznia 2025 r., II OSK 2334/23; z 26 lutego 2025 r., II OSK 1612/22; z 11 października 2022 r., II OSK 1432/21; z 23 listopada 2022 r., II OSK 3514/19; z 24 października 2023 r., II OSK 844/22; z 17 lipca 2018 r., II OSK 2076/16; z 25 kwietnia 2013 r., II OSK 2611/11 (wszystkie wyroki dostępne - https://orzeczenia.nsa.gov.pl) jak i piśmiennictwo przedmiotu (vide: R. Sawuła, Decyzja o warunkach zabudowy w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego, w: Rozprawa z decyzją o warunkach zabudowy, pod red. T. Bąkowskiego, Gdańsk 2022, s. 90 - 91; M. Gdesz, Ład przestrzenny z perspektywy orzecznictwa sądów administracyjnych, w: Ochrona ładu przestrzennego z perspektywy prawno-urbanistycznej, red. M. J. Nowak, Warszawa 2020, s. 58). Wskazać następnie trzeba, że w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ustawodawca wprowadził tzw. "zasadę dobrego sąsiedztwa", określaną też mianem "zasady kontynuacji funkcji". Istotą tej zasady jest, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Celem tego przepisu, zgodnym z wymogami ładu przestrzennego, jest dopuszczenie do powstania nowej zabudowy jako uzupełnienie już istniejących układów urbanistycznych, przy czym, pojęcie sąsiedztwa, którym posługuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. należy rozumieć szeroko. Działka sąsiednia to nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną. Za takim rozumieniem sąsiedztwa przemawia wykładnia celowościowa i systemowa ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pod pojęciem "ładu przestrzennego" ustawodawca rozumie takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Kontynuacja funkcji w świetle art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnienie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i nie kolidujące z nią, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Kontynuacja funkcji nie oznacza wobec tego nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, względnie zagospodarowania terenu, a wystarczające jest, gdy nowa zabudowa (bądź zagospodarowanie terenu) nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze. Ochrona ładu przestrzennego na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego ma bowiem na celu powstrzymanie zabudowy, której nie da się pogodzić z zastanym w analizowanym obszarze sposobem zagospodarowania terenu. Nie powinno to jednak doprowadzić do nadmiernego ograniczenia prawa zabudowy i nadmiernego ograniczenia prawa własności, gdyż to godziłoby w chronione konstytucyjnie wartości (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP) i zasadę wolności zagospodarowania terenu wyrażoną w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. W myśl tej zasady każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 13 grudnia 2017 r., II OSK 779/17; 22 marca 2017 r., II OSK 1840/15; 28 kwietnia 2020 r., II OSK 539/19; 22 stycznia 2020 r., II OSK 3490/18 - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc poczynione dotychczas uwagi natury ogólnej na grunt rozpatrywanej sprawy zgodzić się trzeba ze stanowiskiem organów obu instancji, że w stanie faktycznym kontrolowanej sprawy spełnione zostały wszystkie przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., uzasadniające ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej przez Ł. S. inwestycji. W toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy sporządzona została analiza urbanistyczna, której wyniki składające się z części graficznej i tekstowej, stanowią zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r. załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Treść obu dokumentów, które są ze sobą spójne i kompatybilne, nie budzi zastrzeżeń co do ich poprawności. Autor analizy na kopii mapy zasadniczej linią przerywaną koloru czarnego wyznaczył granice terenu analizowanego z zachowaniem wymagań określonych w § 3 rozporządzenia z 2003 r. Przepis ten stanowi mianowicie, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Frontem działki, zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia z 2003 r., jest część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Jak wynika z materiału aktowego sprawy niniejszej działka nr [...] przylega do drogi gminnej na odcinku 83,0 m, zatem za front działki autor analizy urbanistycznej poprawnie przyjął tą część działki, która przylega do działki drogowej (szerokość frontu działki w jej pełnych granicach ewidencyjnych). Na tej podstawie obszar analizowany został wyznaczony w odległości 249 m od każdej z granic działki inwestycyjnej nr [...], odpowiadającej trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem (3 x 83 m = 249 m). Co istotne, przy wyznaczaniu granic terenu poddanego analizie jej autor kierował się zasadą, wedle której w wypadku gdy linia rozgraniczająca "przecina" działkę geodezyjną, wówczas w analizie uwzględniał powierzchnię całej działki ewidencyjnej, a więc również tą jej część, która znajduje się poza obszarem analizowanym. Analizą objęto 9 zabudowanych nieruchomości znajdujących się w granicach terenu analizowanego. Część tekstowa analizy urbanistycznej, sporządzona w formie tabelarycznej i opisowej, uwzględnia numerację działek, obecny sposób ich zagospodarowania (funkcje), funkcje budynków ujętych w analizie, powierzchnię zabudowy budynków, powierzchnię zabudowy działek, wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowych budynków, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowych, analizę geometrii dachów w tym kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy, układ połaci dachowych, kierunek głównej kalenicy. Z rzeczonego dokumentu, prawidłowo ocenionego przez organy obu instancji wynika, że w granicach terenu poddanego analizie występuje stosunkowo rozproszona zabudowa zagrodowa (dz. nr ew. [...]), mieszkaniowa jednorodzinna (dz. nr ew. [...]) oraz zabudowa produkcyjna (dz. nr ew. [...] - występująca na terenie inwestycji). Wskazać w tym miejscu trzeba, że działka nr [...], stanowi własność inwestora Ł. S. . Zgodnie z informacją o działce, według stanu na dzień 6 września 2021 r., posiada ona powierzchnię 4,1245 ha (41245m2), w ramach której występują tereny przemysłowe - Ba (0,1310ha), łąki trwałe - ŁIV (0,9030ha), grunty orne - RIIIb (1,9787 ha) oraz rowy - W (0,0212 ha). Teren inwestycji został ograniczony przez inwestora do części działki nr [...] o powierzchni 4550m2. W liniach rozgraniczających teren inwestycji występują tereny przemysłowe Ba oraz grunty orne RIVa. Na terenie inwestycji usytuowane są: budynek gospodarczo-produkcyjny oraz dwa budynki gospodarcze tworzące jedną całość. Pozostały teren działki użytkowany jest rolniczo. Wspomniane dwa budynki gospodarcze, tworzą jedną bryłę o łącznej powierzchni zabudowy 250m2, każdy z nich ma powierzchnię 125m2. Pojedynczy budynek posiada długość - 25 m, szerokość - 5 m, wysokość - 5m, geometria dachu - dach o spadku jednostronnym. Z wyjaśnień inwestora z 13 marca 2024 r. wynika, że istniejące budynki gospodarcze nie podlegają zgłoszeniu ani pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, co wynika z pisma Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 28 grudnia 2023 r., w którym organ architektoniczno-budowlany poinformował, że zgłoszenie z 20 grudnia 2023 r. o zamiarze przystąpienia do budowy dwóch jednokondygnacyjnych budynków gospodarczych - każdy z nich o powierzchni do 150m2 związanych z produkcją rolną na działce nr [...] nie może zostać przyjęte przez organ. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 2 pkt 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.) nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 budowa jednokondygnacyjnych budynków gospodarczych i wiat o prostej konstrukcji, związanych z produkcją rolną, o powierzchni zabudowy do 150m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 6m o wysokości nie większej niż 7m, których obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane. W związku z powyższym, roboty budowalne polegające na budowie wspomnianych budynków gospodarczych nie podlegają zgłoszeniu, wobec czego zgłoszenie z 20 grudnia 2023 r. odesłano bez rozpatrzenia. Z kolei, budynek gospodarczo-produkcyjny, zgodnie z przedłożonym przez inwestora zaświadczeniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Piotrkowie Trybunalskim z 20 listopada 2020 r., zrealizowany został na podstawie decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 30 maja 2017 r. znak: AB.6740.313.2017.KB obejmującej pozwolenie na budowę budynku gospodarczo-produkcyjnego ([...]), obiekt kategorii XVIII, na działce nr [...], o następujących parametrach: powierzchnia zabudowy - 586,65 m2, powierzchnia użytkowa - 594,86m2 (w tym powierzchnia produkcyjna - 534,76m2 + powierzchnia gospodarcza - 60,10 m2), kubatura - 3105,80 m2. 16 listopada 2020 r. inwestor zgłosił zamiar przystąpienia do użytkowania budynku, który w wyniku sprawdzenia dołączonych do zawiadomienia dokumentów, został przyjęty bez sprzeciwu. Jak wynika, z wyjaśnień Ł. S. z 31 marca 2022 r., złożonych w odpowiedzi na wezwanie organu z 21 marca 2022 r., przedmiotem wniosku o ustalenie warunków zabudowy w rozpatrywanej sprawie jest rozbudowa istniejącego budynku gospodarczo-produkcyjnego ([...]) o część magazynowo - produkcyjną. Nie budzi wobec tego wątpliwości, że projektowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji zabudowy występującej już na terenie inwestycji, a tym samym w zabudowy znajdującej się w granicach terenu analizowanego, której organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy, nie mogły zignorować w toku rozpatrywania spornej sprawy. Projektowane zamierzenie inwestycyjne stanowić będzie tym samym rozwinięcie/uzupełnienie istniejącej na terenie obejmującym część działki nr [...] funkcji produkcyjnej. Spełniona wobec tego została - wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego - kluczowa z punktu widzenia prawnych możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy, zasada dobrego sąsiedztwa, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Za kontynuację funkcji w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. należy uznać zarówno sytuację, gdy planowana inwestycja "powtarza" jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów wykorzystywania gruntów, jak i sytuację, gdy stanowi "uzupełnienie" którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią niekolidujące. W ramach zasady dobrego sąsiedztwa można więc realizować nawet zabudowę o odmiennej funkcji w stosunku do zabudowy sąsiedniej, o ile harmonizuje ona z funkcją istniejącą w obszarze analizowanym (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2025 r., II OSK 1973/22 - Lex nr 3864492). Dla uznania, że na gruncie konkretnej sprawy spełniona została zasada dobrego sąsiedztwa, wystarczy, że granicach terenu analizowanego znajduje się jedna działka zabudowana w sposób podobny do zabudowy planowanej przez inwestora. To podobieństwo nie oznacza jednak wiernego kopiowana istniejącej już zabudowy. Dostosowanie nowej zabudowy do zabudowy istniejącej ma polegać na kontynuacji szeroko rozumianej funkcji zabudowy i jej cech architektonicznych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 czerwca 2023 r., II OSK 2194/20 (Lex nr 3575665) wniosek o ustalenie warunków zabudowy, dotyczyć może nie tylko nieruchomości niezabudowanej, lecz także, tak jak w niniejszej sprawie, nieruchomości, które są już zabudowane. W takim przypadku, ustalając spełnienie warunku dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), nie sposób pominąć, podczas przeprowadzania analizy urbanistycznej, również funkcji oraz cech zabudowy na działce inwestora. W szczególności, inwestycja polegająca na rozbudowie istniejącego już obiektu budowlanego powinna być dostosowana nie tylko do zabudowy na działkach sąsiednich, znajdujących się w obszarze analizowanym, ale także, a nawet w pewnych okolicznościach przede wszystkim, do zabudowy już istniejącej na działce inwestora. Wobec poczynionych dotychczas rozważań zgodzić się trzeba z organami obu instancji, że na gruncie kontrolowanej sprawy ponad wszelką wątpliwość spełniona została zasada dobrego sąsiedztwa, o której stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., co czyni wadliwym zarzut skargi naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię. Spełnienie kluczowej z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy zasady dobrego sąsiedztwa, stanowiło następnie podstawę do ustalenia przez organ pierwszej instancji, parametrów nowej zabudowy, zgodnie z wymogami określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588) takich jak linia zabudowy, wielkość powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometria dachu (kąta nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych). Parametry nowej zabudowy ustalone decyzją o warunkach zabudowy, co wynika z przepisów rozporządzenia z 2003 r. ustala się co do zasady w oparciu o średnie wartości występujące w obszarze analizowanym. Odstępstwo od tej reguły, co wynika z ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, aprobowanego zresztą przez tutejszy Sąd, winno wynikać, być uzasadnione przekonywującymi przesłankami zawartymi w analizie urbanistyczno-architektonicznej. Naczelnym celem planowania przestrzennego jest bowiem uwzględnienie wymagań ładu przestrzennego (vide: wyroki NSA z: 30 stycznia 2018 r., II OSK 1515/17; 13 grudnia 2019 r., II OSK 336/18; 30 maja 2019 r., II OSK 1330/18; 21 października 2020 r., II OSK 1923/20 - dostępne jak wskazano wyżej). Powody i przesłanki odstępstwa od zasady wyznaczania parametrów i wskaźników muszą być precyzyjnie, szczegółowo, rzetelnie i przekonująco uzasadnione przez organy wydające decyzję o warunkach zabudowy, albowiem tylko wtedy będzie możliwa ocena czy tak określone wskaźniki służą zachowaniu ładu przestrzennego (vide: wyrok NSA z 27 lutego 2020 r. II OSK 61/19 - dostępny jak wyżej). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 30 stycznia 2018 r., II OSK 1515/17 i 13 grudnia 2019 r., II OSK 336/18 wyjątkowo, możliwe jest odstępstwo od tej reguły (wartości średnich), które uzasadnione być winno wynikami sporządzonej w sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej (np. § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4 rozporządzenia). Taki stan prawny nie oznacza jednak, że parametry inwestycji, dla której ustalane są warunki zabudowy, mogą być określane przez odniesienie ich zawsze do wartości najwyższych (maksymalnych) występujących w obszarze analizowanym. Odstępstwo od parametrów średnich winno wynikać (tj. być uzasadnione) przekonywującymi przesłankami zawartymi w analizie urbanistyczno-architektonicznej. Naczelnym zaś celem planowania przestrzennego jest uwzględnianie wymagań ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). W tym kontekście, jako - co do zasady - nieuprawnione ocenić należy takie postępowanie organów administracji, które w decyzji o warunkach zabudowy określają parametry inwestycji poprzez dowolne nawiązywanie do wartości zbliżonych do najwyższych w obszarze analizowanym, bez jednoczesnego wykazania, że taki zabieg jest w realiach sprawy usprawiedliwiony okolicznościami odnoszącymi się do zachowania ładu przestrzennego. W przekonaniu Sądu parametry nowej zabudowy określone w kontrolowanej decyzji, na podstawie przeprowadzonej analizy urbanistycznej, nie budzą wątpliwości co do ich poprawności. Pomimo tego, że poza linią zabudowy wyznaczoną w oparciu o § 4 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r., pozostałe parametry nowej zabudowy zostały ustalone na zasadzie odstępstw od wartości średnich (wskaźnik wielkości istniejącej i projektowanej powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji - § 5 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r., szerokość elewacji frontowej łącznie części istniejącej i projektowanej budynku - § 6 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r., wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - § 7 ust. 4 rozporządzenia z 2003 r.), to - jak trafnie oceniło Kolegium - każda z tych wielkości ma pełne odzwierciedlenie i oparcie w sporządzonej analizie urbanistycznej, dając gwarancję zachowania ładu przestrzennego w otoczeniu planowanej inwestycji. Powody i przesłanki zastosowanych odstępstw od wyznaczenia poszczególnych parametrów według wartości średnich z terenu analizowanego zostały precyzyjnie i szczegółowo uzasadnione w wynikach analizy stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy oraz w motywach poddanej sądowej kontroli decyzji Kolegium. Poprawnie ustalona również została geometria dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych) - § 8 rozporządzenia z 2003 r. Co istotne, parametry nowej zabudowy, nie były dotychczas kwestionowane przez skarżącego. Sąd celem uniknięcia powtórzenia w całości rozważań Kolegium w tym zakresie, czyni je swoimi. Z materiału dowodowego, którego skarżący nie zdołał skutecznie podważyć w toku kontrolowanego postępowania wynika, że w realiach sprawy niniejszej spełnione również zostały pozostałe warunki przewidziane w art. 61 ust. 1 pkt 2 - 6 u.p.z.p. Mianowicie, teren inwestycji posiada bowiem dostęp do drogi publicznej - drogi gminnej, stanowiącej działkę nr [...[, będącej własnością [...]. Istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, o czym świadczą pismo Kierownika Referatu ds. Gospodarki Wodno-Ściekowej z 12 października 2021 r. oraz oświadczenie PGE Dystrybucja S.A. Oddział Łódź z 26 sierpnia 2024 r. o zapewnieniu dostaw energii oraz warunkach przyłączenia dla obiektu budowlanego dla sieci dystrybucyjnej. Teren inwestycji objęty wnioskiem, nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, ponieważ nie obejmuje gruntów chronionych. Co prawda na działce nr [...] znajdują się grunty oznaczona jako Ba, ŁIV, RIIIb, RIVa, W, to jednak w liniach rozgraniczających teren inwestycji występują tereny przemysłowe Ba oraz grunty orne RIVa. Inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy; b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Projekt decyzji, co potwierdza materiał aktowy sprawy, zgodnie z wymogami art. 53 ust. 4 u.p.z.p., został uzgodniony w zakresie ochrony gruntów rolnych ze Starostą Powiatu Piotrkowskiego, o czym świadczy postanowienie z 8 listopada 2024 r. znak: GBR.673.3.127.2024.EO, a także z Dyrektorem Zarządu Zlewni w Piotrkowie Trybunalskim Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w zakresie melioracji wodnych i z Marszałkiem Województwa Łódzkiego w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych, przy uwzględnieniu art. 53 ust. 5 u.p.z.p., który stanowi, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Innymi słowy, milczenie Marszałka Województwa Łódzkiego i Dyrektora Zarządu Zlewni w Piotrkowie Trybunalskim Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oznacza pozytywne zaopiniowanie projektu decyzji o warunkach zabudowy w kształcie im zaprezentowanym. Sąd przechodząc następnie do oceny pozostałych zarzutów skargi koncentrujących się na obowiązku zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla projektowanego przedsięwzięcia, za chybione uznał zarzuty naruszenia art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r., poz. 1112 - dalej w skrócie "ustawa") w zw. z § 3 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 - rozporządzenia z 2019 r.), art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z art. 63 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy, art. 63 ust. 1 ustawy, art. 64 ust. 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy. Podkreślić w związku z powyższym trzeba, że zgodnie z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Zatem to wnioskodawca ma wyłączne prawo do kształtowania treści żądania zawartego we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Treść złożonego wniosku wyznacza przedmiot postępowania, którym organ prowadzący to postępowanie jest związany. To inwestor we wniosku o ustalenie warunków zabudowy określa przedmiot, charakter i zakres planowanej inwestycji i to on wyłącznie decyduje o tym zakresie, a organy administracji nie mają możliwości wyjścia poza ten wniosek. Powyższe stanowi refleks jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, unormowanej w art. 61 k.p.a., a mianowicie zasady związania organu administracji treścią wniosku inicjującego postępowanie. Na gruncie rozpatrywanej sprawy brak było wobec tego podstaw do uwzględnienia zeznań skarżącego jak i jego małżonki co do charakteru prowadzonej przez inwestora działalności jak i związanych z tym uciążliwości, co stanowiło jeden z zarzutów odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 7 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 (pkt 7 - dotyczy obszarów położonych w graniach parku i jego otuliny) obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Ze sporządzonej dla potrzeb rozpatrywanej sprawy analizy urbanistycznej oraz poczynionych przez organy obu instancji niewadliwych ustaleń wynika, że planowane przedsięwzięcie nie znajduje się na terenie wymagającym szczególnej ochrony prawnej w zakresie ochrony środowiska przyrodniczego. Teren inwestycji znajduje się poza obszarami, na których ustanowiono formy ochrony zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W kontrolowanej sprawie nie zachodziła zatem podstawa do uzyskania stanowiska regionalnego dyrektora ochrony środowiska. W dalszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 59 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 albo jeżeli o jej przeprowadzenie wystąpi podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia lokalizowanego na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia z 2019 r. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do [...], o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 200 t na dobę. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 27 i pkt 54 rozporządzenia z 2019 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się: instalacje do [...], inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 19; zabudowa przemysłowa lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: lit. a - 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, lit. b - 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że kwestia ewentualnego oddziaływania inwestycji na środowisko była przedmiotem zainteresowania organu pierwszej instancji. Z udzielonych na wezwanie organu wyjaśnień inwestora z 8 listopada 2021 r., 17 maja 2022 r., 25 października 2022 r. wynika, że w planowanym budynku inwestor będzie prowadził [...]. W ramach przedsięwzięcia istniejącego jak i projektowanego nie wchodzą w rachubę instalacje do [...]. Do produkcji [...]. Z akt sprawy wynika, że powierzchnia terenu inwestycji wynosi ok. 4550m2. W sprawie nie zostały zatem spełnione przesłanki, w świetle których inwestor winien legitymować się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Dodać w tym miejscu trzeba, że kwestia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, który zostanie opracowany dla wnioskowanej inwestycji, z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, będzie podlegała ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego, w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, zgodnie z wymogami art. 35 ust. 1 pkt lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r., poz. 418). Na zakończenie rozważań Sąd mając na uwadze, podnoszone w toku postępowania administracyjnego (głównie w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji) zarzuty, zwraca uwagę, że postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest odrębnym i niezależnym od postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, prowadzonego przez organ architektoniczno-budowlany. W toku rozważanego postępowania właściwy organ, kierując się unormowanym w art. 19 k.p.a. obowiązkiem przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej, bada wyłącznie, czy wnioskowana inwestycja spełnia łącznie przesłanki materialnoprawne zdefiniowane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i w zależności od poczynionych w tym zakresie ustaleń wydaje decyzję o ustaleniu warunków zabudowy albo decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Granice spornego postępowania wyznaczają przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze. Oznacza to, że poza zakresem rozważań i ocen właściwego organu pozostają przesłanki materialnoprawne, zdefiniowane w przepisach ustawy Prawo budowlane, które muszą zostać spełnione celem udzielenia inwestorowi, przez właściwy organ architektoniczno-budowlany, pozwolenia na budowę. Rozważana decyzja, co należy wyraźnie zaakcentować stanowi zaledwie wstępny etap procesu inwestycyjnego, nie daje ona inwestorowi prawa do realizacji inwestycji, nie przesądza również o jej powstaniu, bowiem postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę stanowi kolejny etap procesu inwestycyjnego. W decyzji o warunkach zabudowy określa się podstawowe parametry dotyczące zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Realizacja inwestycji przebiega w dwóch następujących po sobie etapach. Dopiero w postępowaniu następującym po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy - dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i ocenia, czy w świetle przepisów Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga tylko o dopuszczalności realizacji określonego rodzaju inwestycji na danym terenie w świetle zachowania ładu przestrzennego (vide: wyrok NSA z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II OSK 121/16). To zaś, czy inwestycja ta będzie mogła w rzeczywistości powstać z uwagi na kwestie techniczne, jej usytuowanie na konkretnym podłożu i czy jej projekt odpowiada przepisom techniczno-budowlanym oraz czy jej realizacja nie spowoduje niedopuszczalnej ingerencji we własność innych podmiotów, rozważane jest i rozstrzygane w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, a nie w postępowaniu o warunkach zabudowy. Z tego też względu zagadnienia dotyczące uciążliwości, ewentualnego przekroczenia norm hałasowych czy negatywnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie nie podlegają badaniu w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Kwestie dotyczące emisji hałasu i wibracji powodowanych przez samochody dostawcze i samochody ciężarowe powyżej 3,5 tony poruszające się po drodze w celu transportu towaru, hałasu spowodowanego przez załadunek i rozładunek towaru za pomocą wózków widłowych, zwiększenia natężenia ruchu samochodowego, słabej jakości drogi dojazdowej, czy niespełnienia przez drogę stosownych parametrów technicznych, wzmożonego ruchu pojazdów, zwiększonego ryzyka wypadków samochodowych, jak trafnie starało się to wyjaśnić w motywach zaskarżonej decyzji Kolegium, nie są przedmiotem zainteresowania organów orzekających w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Podsumowując Sąd doszedł do przekonania, że organy obu instancji zgromadziły w rozpatrywanej sprawie kompletny materiał dowodowy, który poddały następnie wnikliwej i wszechstronnej ocenie, ustalając na jego podstawie prawidłowy stan faktyczny sprawy. W toku weryfikowanego postępowania - wbrew twierdzeniem strony skarżącej - nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego - art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W realiach sprawy niniejszej spełnione zostały wszystkie przesłanki materialnoprawne, o których stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p., obligujące organ do ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy dla spornej inwestycji. W motywach zaskarżonej decyzji, sporządzonych zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. organ odwoławczy jasno i rzeczowo wyjaśnił przesłanki natury faktycznej i prawnej, które przesądziły o ustaleniu warunków zabudowy i określonych w decyzji parametrach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Nadto Kolegium klarownie ustosunkowało się niemalże do wszystkich istotnych z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy zarzutów odwołania. Fakt, że poddana sądowej kontroli decyzja nie spełnia oczekiwań skarżącego, nie oznacza automatycznie jej wadliwości, a co za tym idzie konieczności jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku. dj