II SA/Łd 425/09

Dnia 7 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku H. Z. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji p o s t a n a w i a odmówić H. Z. przyznania prawa pomocy. II SA/Łd 425/09 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji. Po złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku pełnomocnik skarżącej H. Z. zwrócił się do Sądu o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Po wezwaniu do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu, pełnomocnik skarżącej złożył wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, przedstawiając w nim własną sytuację rodziną i majątkową. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 25 lutego 2010 roku odmówiono H. Z. prawa pomocy. Pismem z dnia 5 marca 2010 roku, w terminie otwartym do złożenia sprzeciwu H.Z. zwrócił się "ponownie o zwolnienie go z opłaty kancelaryjnej" Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 marca 2010 roku pismo to zostało przedstawione sędziemu sprawozdawcy do rozpoznania jako sprzeciw od postanowienia z dnia 25.02.2010roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z uwagi na treść art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu, postanowienie referendarza sądowego z dnia 19 lutego 2010 roku w przedmiocie prawa pomocy utraciło moc. W takiej sytuacji sąd zobowiązany jest do ponownego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do przepisów art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jak wynika z powyższego przepisu prawo pomocy może być przyznanie jedynie stronie postępowania sądowoadministracyjnego, tj. stronie skarżącej a także uczestnikowi postępowania, na mocy art. 33 w związku z art. 12 p.p.s.a. Nie przysługuje ono jednak pełnomocnikowi strony, wobec braku stosownej regulacji prawnej. Reasumując, skoro prawo pomocy może być przyznane jedynie stronie, złożenie wniosku przez osobę, której nie przysługuje status strony, nie może wywołać zamierzonego rezultatu, a odmowa przyznania prawa pomocy znajduje uzasadnienie w treści obowiązujących przepisów. W ocenie sądu trafnie przyjęto w zaskarżonym postanowieniu, iż H. Z. wystąpił także we własnym imieniu o zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazuje na to nie tylko treść załączonego formularza, zawierającego informacje o sytuacji rodzinnej, majątkowej i dochodach wnioskodawcy – pełnomocnika skarżącej. Wskazują na to także sformułowania zawarte w piśmie z dnia 5 marca 2010 roku, w którym H.Z. wnosi ponownie o zwolnienie jego (a nie mocodawczyni) od kosztów (opłaty). W konsekwencji należy przyjąć, iż zgłoszony wniosek i sprzeciw obejmują żądania nie strony postępowania, lecz jej pełnomocnika. Wobec powyższego, na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. A.D.