II SA/Łd 425/09

Dnia 4 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku D. A. o sprostowanie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]roku nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji p o s t a n a w i a: odmówić D. A. sprostowania uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 grudnia 2009 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 425/09. ar Prawomocnym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2009 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 425/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalił skargę D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej lokalizacji kiosku. Wnioskiem z dnia 17 października 2011 roku D. A. wniosła o sprostowanie niedokładności i oczywistych omyłek w uzasadnieniu w/w wyroku, wskazując na następujące "niedokładności i błędy lub fałszerstwa w wyroku", znajdujące się zdaniem wnioskodawczyni w owym uzasadnieniu: 1. na str. 8 i 9 wyroku napisano " organy przyjęły, że odwołanie zostało złożone w terminie. Organy ustaliły to na podstawie udokumentowanego wpływu dokumentów " i dalej w trzecim wierszu" dysponują dowodem w postaci wpisu kancelaryjnego ". Skarżąca zakwestionowała prawdziwość tego stwierdzenia. Wskazała, że w aktach o sygnaturze II SA/Łd 425/09 nie ma żadnego dowodu potwierdzającego, że D. J., R. L., J. M. i W. K. odwołanie od decyzji nr [...] z dn. [...] złożyli w Urzędzie Miasta Ł. 3.03.1992 roku. Jest natomiast dokument stwierdzający, że zrobili to, po uprawomocnieniu się decyzji [...], czyli dzień później, to jest 4.03.1992 r., co potwierdza Sekretarz Miasta Ł. W. T. w piśmie z dn. [...] znak [...], w którym jest jednoznaczne stwierdzenie " iż odwołanie od decyzji nr [...].. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji ; [...]) wpłynęło do Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa 04.03.1992 r. "-załącznik 8. Tak więc dla sądu brak jakiegokolwiek dowodu, że odwołanie wpłynęło 3.04.1992 r. jest bardziej przekonywające niż dokument potwierdzający, ze stało się to 4.03.1992 r., wydany przez wysokiej rangi urzędnika miejskiego, po wnikliwym sprawdzeniu przez kontrole wewnętrzną UMŁ stanu faktycznego. 2.W dwóch ostatnich wierszach wyroku na str. 9 i dalej na str. 10 napisano " Bezspornym jest, że pozwolenia te dotyczyły kiosków lokalizowanych przy ul. A 153/157, wszystkie inwestycje dotyczyły tej samej nieruchomości, która objęta była wnioskiem D. A..". Również tę ocenę dowodu skarżąca podważa. Uzasadnia, ze odwołujący się dysponowali uzyskanymi z rażącym naruszeniem prawa pozwoleniami na budowę na posesji przy ul. A 153 w Ł. ( załączniki 2,3,4,5,6 ,10 ,12 ), natomiast oprotestowali lokalizacje kiosku mojej córki D. przy ul. A 157 ( załącznik 1 ). Adresy ul. A 153 i ul. A 157 to dwie różne posesje., dwie różne nieruchomości. 3. Na str. 10 wyroku napisano " Osoby te bowiem w dacie składania odwołania były w posiadaniu ostatecznych decyzji o lokalizacji kiosków na tej samej nieruchomości" . Skarżąca, negując to ustalenie podnosi, że kioski odwołujących były ustawione przy ul. A 153 w Ł. ( załączniki 2,3,4,5, 6,10,12 ) a kiosk D. A. uzyskał decyzję lokalizacyjna i stał na innej nieruchomości przy ul. A 157 w Ł. (załącznik 1). W ocenie D.A. wręcz kłamstwem jest stwierdzenie, że osoby odwołujące się " w dacie składania odwołania były w posiadaniu ostatecznych decyzji lokalizacyjnych". Właśnie II instancja to jest Urząd Wojewódzki w Ł. między innymi z powodu braku decyzji lokalizacyjnych stwierdził nieważność pozwoleń na budowę (załączniki 2,3,4,5,12)". Jako podstawę prawną wniosku D.A. wskazała art. 350 § 1 k.p.c. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. – sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. D.A. wskazała błędną podstawę prawną wniosku, co jednak nie ma znaczenia dla oceny jego zasadności. Zakres zmian, o które wnioskuje skarżąca w piśmie z dnia 17 października 2011 roku, wykracza jednak poza granice określone we wskazanym. przepisie, bowiem nie dotyczy niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. Skarżąca wnioskiem swym zmierza w istocie do zmiany treści i sensu uzasadnienia orzeczenia. Uzasadnienie winsoku stanowi polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu i oceną materiału dowodowego, dokonaną przez sąd. Tymczasem przedmiotem sprostowania nie mogą być ustalenia faktyczne sądu lub zastosowanie przepisu prawnego. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Sprostowaniu nie podlega również mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem (zob. np. wyrok NSA z dnia 19 października 2010r., w sprawie o sygn. akt II OZ 1039/10, Lex nr 743559) W tym miejscu wskazać należy, iż ewentualne braki i wady uzasadnienia wyroku mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego. Z uwagi na to, że wniosek skarżącej w istocie nie spełnia przesłanek określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a orzeczono o jego oddaleniu z mocy art. 151 w zw. z art. 166 p.p.s.a. m.o.