II SA/Łd 428/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski, Sędziowie: Sędzia WSA: Jolanta Rosińska (spr.), Asesor: Ewa Alberciak, Protokolant asystentka sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy Ł. – Administracji Nieruchomościami Ł. A w Łodzi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na roboty budowlane postanawia: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym Decyzją z dnia [...], Nr [...] Prezydent Miasta Ł. udzielił Wspólnocie Mieszkaniowej przy ulicy A 3 w Ł. pozwolenia na roboty budowlane oraz zamurowania okna w piwnicy w związku ze zmianą sposobu użytkowania boksów motocyklowych na pomieszczenia gospodarcze w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ulicy A 3 w Ł. (działka nr [...] obręb [...]). Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Gmina Ł. - Administracja Nieruchomościami Ł. A, wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, iż decyzja została wydana w oparciu o nieprawdziwe oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością. Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. A 3 nie miała tytułu prawnego do użytkowania w/w nieruchomości. Właścicielem boksów motocyklowych była Gmina Ł., która posiadała prawo własności do lokali o łącznej powierzchni 1706,27 m 2 w tym do boksów będących przedmiotem decyzji. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...], Nr [...] (znak: [...] stwierdził, że odwołanie wniesione przez Administrację Nieruchomościami Ł. A wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego do wniesienia odwołania. Organ II instancji wskazał, że Administracja Nieruchomościami Ł. A, mieszcząca się w Ł. przy ul A 7, nie brała udziału w postępowaniu I instancji i nie została umieszczona w wykazie stron otrzymujących decyzję o pozwoleniu na budowę. Z uwagi na powyższe w/w decyzja nie została doręczona stronie skarżącej. Wojewoda [...] wskazał, że stronie, która nie brała udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym przysługuje prawo do wniesienia odwołania wówczas, gdy podmiot ten, któremu organ nie doręczył ani nie ogłosił decyzji ( a jest stroną w rozumieniu art. 28 Kpa ), wnosi odwołanie w terminie przewidzianym dla pozostałych stron postępowania, którym decyzję doręczono. Po upływie tego terminu stronie przysługuje jedynie wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § l pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ wskazał, że decyzję Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...] pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy A 3 otrzymał w dniu 6.01.2004 r. Ze względu na okoliczność, że organ I instancji uznał jedynie inwestora za stronę postępowania, termin czternastu dni do wniesienia odwołania upłynął w dniu 20.01.2004 r. Tymczasem odwołanie Pani inż. B. Z., Dyrektora Administracji Nieruchomościami Ł. - A, wpłynęło do Referatu Urbanistyki i Administracji Architektoniczno-Budowlanej Urzędu Miasta Ł. Ł. w dniu 11.02.2004 r., a więc po upływie terminu przewidzianego do wniesienia odwołania. Ponadto strona skarżąca nie złożyła prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania stosownie do art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w dniu 27 kwietnia 2004 roku przez Gminę Ł. - Administrację Nieruchomościami Ł. A wniesiono o uchylenie postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] oraz zasadzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] doręczone zostało skarżącemu w dniu 28 stycznia 2004 roku, zaś odwołanie wniesiono 11 lutego 2004 roku, czyli przed upływem 14 dni od daty 28 stycznia 2004 roku. Jednocześnie 29 kwietnia 2004 roku Administracja Nieruchomościami Ł. A złożyła do Wojewody [...] wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, iż Wspólnota Mieszkaniowa nie jest właścicielem, ani współwłaścicielem boksów motocyklowych, o przebudowę których występowała. Boksy te są bowiem własnością Gminy Miejskiej Ł., zaś wspólnota nie posiada żadnego dokumentu świadczącego o istnieniu stosunku zobowiązaniowego przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ II instancji podkreślił, iż organ I instancji nie uznał Administracji Nieruchomościami Ł. A za stronę w postępowaniu w sprawie udzielonego pozwolenia na wykonanie kwestionowanych robót budowlanych, dlatego decyzja z dnia [...] nie została skarżącemu doręczona. Wojewoda [...] ustosunkowując się do argumentu Administracji Nieruchomościami Ł. A, iż decyzję Prezydenta Miasta Ł. otrzymała w dniu 28 stycznia 2004 roku wskazał, że w dniu tym do skarżącego dostarczona została jedynie kserokopia decyzji, którą wniósł inwestor w celu powiadomienia władającego budynkiem przy ulicy A 3 o planowanych robotach, na które otrzymał pozwolenie. Organ II instancji uznał, iż sposób doręczenia decyzji z dnia [...], udzielającej Wspólnocie Mieszkaniowej przy ulicy A 3 pozwolenia na budowę nie daje podstaw do złożenia odwołania od niej, gdyż odwołanie żeby było prawnie skuteczne musi pochodzić od osoby, która taki akt otrzymała w oryginale z organu wydającego decyzję. W końcowej części odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wskazał, iż przedstawiciel Administracji Nieruchomościami Ł. A wniósł do Wojewody [...] wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] oraz o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Organ II instancji poinformował, iż Wojewoda [...] wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...]. Decyzja powyższa została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...]. Uzasadniając swoją decyzje Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane z 1994r., pozwolenie na budowę może być wydane po spełnieniu między innymi przesłanki, w świetle której inwestor winien złożyć, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wymagane oświadczenie winno być złożone przez podmiot ubiegający się o uzyskanie pozwolenia na budowę. W rozpatrywanej sprawie podmiotem ubiegającym się o wydanie pozwolenia na budowę była Wspólnota Mieszkaniowa za którą zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o własności lokali oświadczenia składają dwaj członkowie zarządu. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż złożone w dniu 24 lipca 2003r. oświadczenia zostało podpisane przez jednego członka zarządu, zatem nie dopełniono ustawowo przewidzianego warunku, co skutkuje naruszeniem przepisu art. 21 ust. 2 ustawy o własności lokali, a co za tym idzie i art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, bowiem złożone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane było nieskuteczne. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał ponadto, iż Prezydent Miasta Ł. w pierwszej instancji orzekł o udzieleniu pozwolenia na budowę dla Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. A 3 w Ł.. Tymczasem z materiału zebranego w trakcie postępowania wyjaśniającego, wynika, iż właścicielem nieruchomości, na której położone są sporne boksy motocyklowe jest Gmina Miejska Ł., członkowie zaś Wspólnoty Mieszkaniowej posiadają status użytkowników wieczystych. Potwierdzenie takiego stanu rzeczy znajduje odzwierciedlenie w księdze wieczystej Kw. Nr [...]. Skoro właścicielem spornej nieruchomości jest Gmina Miejska Ł., udzielającym zaś przedmiotowego pozwolenia na budowę Prezydent Miasta Ł., jednocześnie będący organem tejże gminy, więc nie był podmiotem uprawnionym do orzekania w sprawie. Powyższa decyzja nie została zaskarżona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 r.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 ( skarżący cofa skargę; w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania ) stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny prawa w tym zakresie, przesłankę bezprzedmiotowości należy rozumieć jako brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, uniemożliwiający wydanie rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę co do istoty. Postępowanie sądowo – administracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia prawne, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowo – administracyjna, a tym samym konieczność oceny przez sąd zgodności z prawem kwestionowanej decyzji lub postanowienia (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, WP, W –wa 2004r.) W rozpoznawanej sprawie decyzją Nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. A 3 w Ł. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. Decyzja ta wyeliminowana przeto została z obrotu prawnego, jako że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] i od tej ostatniej decyzji strony nie wniosły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W tym stanie rzeczy bezprzedmiotowe stało się postępowanie mające na celu kontrolę legalności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez Gminę Ł. - Administrację Nieruchomościami Ł. A od unieważnionej decyzji Prezydenta Miasta Ł. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie uznając za zbędne rozważania co do zarzutów podniesionych w skardze.