II SA/Łd 428/08

Dnia 20 stycznia 2009 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku D. B. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. S., W. S., E. S. i D. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną p o s t a n a w i a przyznać skarżącej D. B. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. LS Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J.S., W.S., E.S. i D.B. na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. W dniu 3 grudnia 2008 r. D.B. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z synem 21 – letnim synem. Skarżąca osiąga dochody z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 3.600 złotych, posiada mieszkanie o powierzchni 31 m kw. Strona nie zadeklarowała posiadania innego wartościowego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, iż jest matką samotnie wychowującą studiującego syna. Były mąż nie łoży na utrzymanie syna. Dodatkowo skarżąca pomaga finansowo, samotnie mieszkającej, schorowanej matce. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo skarżącej do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W ocenie Referendarza sądowego wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim na uwadze należało mieć fakt, iż wnioskodawczyni jest matką samotnie wychowującą syna, któremu zapewnia nie tylko niezbędne utrzymanie, ale i wykształcenie. Ponadto skarżąca wspiera finansowo matkę, którą jest osobą samotną i schorowaną. Okoliczności te, mimo iż skarżąca deklaruje osiąganie regularnych dochodów w wysokości 3.600 złotych, nie mogą pozostać bez wpływu na ocenę zdolności płatniczej strony. Stąd też, wniosek D.B. należy uznać za uzasadniony. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG