II SA/Łd 429/04

Dnia 12 stycznia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2005 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] znak [...] 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawo- mocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz A Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i § 2, art. 101 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 13 ust. 1 i art. 45 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), Prezydent Miasta Z. zawiesił z urzędu postępowanie toczące się z wniosku A Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pasażu handlowo – usługowego wraz ze sklepem samoobsługowym i infrastrukturą na terenie położonym w Z. w rejonie ulic: A, B, C, na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr 9/8, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta dla w/w terenu. W uzasadnieniu podano, że wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2003r. A Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla opisanej powyżej inwestycji, lecz nie zostało ono zakończone decyzją ostateczną wydaną przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80. poz. 717) w związku z czym, z mocy art. 85 ust. 1 tejże ustawy w niniejszej sprawie stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. ustawę z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Prezydent Miasta Z. zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Od powyższego postanowienia A Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta Z. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wnioskodawca złożył skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego w Łodzi. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w/w postanowienie własne z dnia [...] wraz z poprzedzającym je postanowieniem Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] Uzasadniając swoje rozstrzygniecie organ stopnia wyższego stwierdził, że powołanie w postanowieniu Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] art. 45 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jako podstawy zawieszenia postępowania w sprawie o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu było błędne, gdyż w tym konkretnym przypadku zawiesić postępowanie można było jedynie na podstawie art. 45 ust. 2 powołanej wyżej ustawy na okres 12 miesięcy od dnia, w którym Prezydent Miasta ogłosił o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego dla obszaru, na którym znajduje się przedmiotowa działka objęta wnioskiem. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 1990r. ma obowiązywać do końca 2003r. i stanowić podstawę prawną decyzji na nim opartych, zaś aktualnie opracowywany plan jest zmianą dotychczasowego. W związku z czym obowiązek jego sporządzenia nastąpi po utracie mocy obowiązującej planu dotychczasowego. Prezydent Miasta Ł. podał również, że z dniem 31 grudnia 2003r. miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta Z. stracił moc obowiązującą na terenie, na którym znajduje się przedmiotowa działka w oparciu o przepisy ustawy mającej zastosowanie w niniejszej sprawie oraz w świetle ustaleń powołanego orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., co uzasadnia zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu uchwalenia nowego planu obejmującego obszar, na którym ma zostać zrealizowana planowana inwestycja. Obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu ulic: D, A, B i C wynika zaś z uwarunkowań zawartych w sporządzonym "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego kierunki zagospodarowania, polityka przestrzenna miasta Z." przyjętym Uchwałą Rady Miasta Nr XV/178/99 w dniu 28 października 1999r. wyznaczającym "obszary, dla których sporządzenie miejscowych planów jest obowiązujące w pierwszej kolejności". Prezydent Miasta Z. wskazał, że również art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. wskazuje na obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego planowaną inwestycją, a zgodnie z art. 45 ust. l postępowanie administracyjne zawiesza się do czasu jego uchwalenia. Organ I instancji podniósł także, że w dniu [...] Rada Miasta Z. podjęła uchwałę Nr L V/629/2002 o przystąpieniu do sporządzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla w/w rejonu ulic, zaś protesty i zarzuty zostały już rozpatrzone przez Radę Miasta. Nadto podano, że Prezydent Miasta Z. przedstawi do uchwalenia Radzie Miasta projekt planu. W konkluzji organ I instancji stwierdził, iż zawieszenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzasadnione jest tym, że teren, na którym planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji wchodzi w skład obszaru objętego obowiązkiem sporządzenia planu oraz treścią art. 46 a ust. l pkt 2 w/w ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Na powyższe postanowienie A Spółka Akcyjna wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 12 § 1 i § 2, art. 35 § 1 i 2, art. 97 § 1 pkt 4, art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 13 ust. 1 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym wnosząc o jego uchylenie w całości. Zdaniem strony, Prezydent Miasta Z. wydając inkryminowane rozstrzygniecie powołał się na nie mającą zastosowania w sprawie podstawę materialno-prawną oraz naruszył przepisy o charakterze proceduralnym. Art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym wskazując na obligatoryjny obowiązek zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania ma zastosowanie do obszarów, dla których zgodnie z jej art. 13 ust. 1 istnieje obowiązek sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei powołany art. 13 ust. 1 tejże ustawy odwołuje się do kilku odmiennych od siebie stanów faktyczno – prawnych. Skarżąca spółka podała także, iż w toku postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie wydano już pięć postanowień (łącznie z obecnie skarżonym) organów administracji publicznej (3 - Prezydenta Miasta Z., 2 - Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.), lecz w żadnym z tych rozstrzygnięć ani w podstawie prawnej, ani w uzasadnieniu nie wskazano precyzyjnie, który ze stanów faktyczno - prawnych regulowanych przez art. 13 ust. 1 w/w ustawy jest rzeczywistą podstawą zawieszenia postępowania. Strona podniosła również, że w postanowieniu z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego w S. nakazało organowi I instancji powołać w podstawie rozstrzygnięcia odpowiedni przepis art. 13 ust. 1 w/w ustawy, zaś w uzasadnieniu wyczerpująco uzasadnić rozstrzygnięcie. W związku z czym, zdaniem skarżącej spółki, zaskarżonym postanowieniem naruszono nie tylko powszechnie obowiązujące przepisy prawa, ale także obowiązki nałożone przez organ odwoławczy. Poza tym, w ocenie strony, żaden z wymienionych w art. 13 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanów faktyczno - prawnych w niniejszej sprawie nie występuje i istnieją przesłanki do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu co oznacza, że postanowienie z dnia 23 stycznia 2004r. wydano z naruszeniem prawa i winno zostać uchylone. Nadto skarżąca spółka zarzuciła kwestionowanemu postanowieniu, iż nie zawiera pełnej podstawy prawnej i brak jest weryfikowalnego uzasadnienia faktycznego (art. 124 § 1 i 2 k.p.a.). W sprawie zaś nie występuje kwestia prejudycjalna obligująca organ do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § l pkt 4 k.p.a. Organowi I instancji za kolei zarzucono, iż wydając skarżone rozstrzygnięcie naruszył art. 8 k.p.a. oraz art. 12 k.p.a., gdyż po doręczeniu temuż organowi w dniu 23 grudnia 2003r. postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nie było przeszkód do wydania do dnia 31 grudnia 2003r. decyzji merytorycznej w sprawie z wniosku skarżącego. Prezydent Miasta Z. nie wyjaśnił natomiast, aby po dniu 23 grudnia 2003r. było prowadzone w sprawie jakiekolwiek postępowanie wyjaśniające, co umożliwiłoby nie załatwienie sprawy niezwłocznie zgodnie z art. 12, art. 35 § 1 i § 2 k.p.a. W tej sytuacji, zdaniem strony, organ I instancji celowo i w sposób zawiniony doprowadził do tego, żeby wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie zawieszenia postępowania po dniu 31 grudnia 2003r., tj. w sytuacji, gdy dla terenu objętego wnioskiem stracił moc obowiązującą miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. zatwierdzony uchwałą Rady Miasta Z. z dnia [...] Nr VII/49/90 (Dz. Urz. Woj. Sieradzkiego Nr 35, poz. 337), czym dodatkowo naruszył art. 7 k.p.a., a dla wnioskodawcy stanowi źródło wymiernej szkody, której naprawienie obciążało będzie w przyszłości Miasto Z. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2004r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że wniosek Spółki "A" o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki Nr 9/8 położonej w Z. przy ul. C wpłynął do Urzędu Miasta w dniu 30 kwietnia 2003r. Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie zaś do tych przepisów, a konkretnie art. 13 ust.1 pkt 4 miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządza się obowiązkowo dla obszaru, o którym mowa w art. 6 ust. 5 pkt 7 ze względu na istniejące uwarunkowania. Art. 6 ust.5 pkt 7 odnosi się z kolei do terenów, dla których w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta określono obowiązek sporządzenia planu miejscowego na podstawie przepisów szczególnych lub ze względu na istniejące uwarunkowania, a taka właśnie sytuacja ma miejsce w tym przypadku, gdyż od dnia 1 stycznia 2004 r., dla przedmiotowego obszaru nie ma obowiązującego planu miejscowego i nie można dlań ustalić warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy stwierdził także, iż podziela stanowisko Prezydenta Miasta Z. o istnieniu takiego obowiązku, a dowodem na to jest wyciąg z uchwały Rady Miasta Z. z dnia 28 października 1999r., Nr XV/178/99 w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Z., w tym m.in. wyznaczonych w studium obszarów, dla których sporządzenie miejscowych planów jest obowiązkowe w pierwszej kolejności. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że sporządzenie planu miejscowego, nie jest rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a o zawieszeniu postępowania decyduje w tym przypadku art. 45 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, lecz uchybienia te jednak, w ocenie organu odwoławczego, nie mają wpływu na rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Z. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., A Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi instancji celem wydania orzeczenia zgodnego z wnioskiem oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6 ust. 5 pkt 7, art. 13 ust. 1 pkt 4 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz art. 6, art. 7, art. 8 i art. 124 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca spółka podniosła, że zaskarżone postanowienie nie zostało oparte na podstawie prawnej umożliwiającej wydanie takiego rozstrzygnięcia. Zdaniem strony, powołany art. 45 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. jeśli jest zastosowany prawidłowo, obliguje organ do zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w sytuacji braku planu miejscowego jeśli dla danego obszaru istnieje obowiązek sporządzenia planu w oparciu o art. 13 ust. 1 tejże ustawy. W niniejszej sprawie organy administracji publicznej powołały się na art. 13 ust. l pkt 4 ustawy z 1994r. odwołujący się do art. 6 ust. 5 pkt 7 stanowiące o obowiązku uchwalenia planu miejscowego dla obszarów, dla których istnieją takie uwarunkowania stosownie do zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Jednakże zdaniem skarżącej spółki, takie uwarunkowania, które korespondowałyby z przesłankami wskazanymi przez ustawodawcę w art. 6 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w niniejszej sprawie nie istnieją i nie należy z nimi utożsamiać wskazania w studium "obszarów dla których sporządzenie planów miejscowych jest obowiązkowe w pierwsze i kolejności". Decyzja Rady Miasta Z. w kwestii porządku "przeznaczania" poszczególnych terenów do procedury planistycznej nie może stanowić desygnatu dyspozycji przepisu art. 6 ust. 5 pkt 7 ustawy z 1994r. interpretowanego łącznie z jej art. 6 ust. 4, co w ocenie strony oznacza, że konstrukcja prawna przyjęta za podstawę rozstrzygnięcia nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Jedyną zaś dopuszczalną podstawą zawieszenia postępowania w sprawie mógł być przepis art. 45 ust. 2 ustawy z 1994r. przewidujący fakultatywne zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, co mogło być skutecznie dokonane do dnia 26 września 2003r. w związku z czym obecnie nie istnieją przesłanki pozwalające na zawieszenie postępowania w sprawie i w konsekwencji winna zostać wydana decyzja merytoryczna zgodna z wnioskiem. Nadto skarżąca spółka zarzuciła, iż postanowienie Prezydenta Miasta Z. wydane zostało z naruszeniem zasady praworządności, uwzględniania słusznego interesu stron oraz pogłębiania zaufania społecznego do organów poprzez nadużywanie przepisów zezwalających na zawieszenie postępowania, gdyż w dacie składania wniosku obowiązywał miejscowy plan dla terenu, na którym przewidziana jest realizacja w/w inwestycji i nie było przeszkód do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego. Konsekwencją zaś naruszania przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest odsuwanie obowiązku wydania decyzji w dalszą, niesprecyzowaną bliżej przyszłość, co może oznaczać, iż realizacja planowanego (czy jakiegokolwiek innego) przedsięwzięcia straci całkowicie swój sens gospodarczy. W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że działka nr 9/8, na której planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji usytuowana jest na terenie, dla którego Prezydent Miasta Z. sporządza, na podstawie uchwały Rady Miasta Z. z dnia 5 września 2002r., Nr LV/629/2002 miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Z. uchwalone uchwałą z dnia 28 października 1999r., Nr XV/178/99 formułuje obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla tego terenu w pierwszej kolejności. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, te dwie przesłanki uzasadniały wydanie przez Prezydenta Miasta Z. postanowienia o zawieszeniu postępowania. Ponadto strona przeciwna podała, iż w międzyczasie Rada Miasta Z. odrzuciła protest skarżącej spółki złożony do projektu wyłożonego do publicznego wglądu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zarzut właściciela terenu w tej samej sprawie. Powyższe, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego oznacza, że władze miasta Z. nie akceptują na tym terenie sformułowanych we wniosku zamierzeń inwestycyjnych strony skarżącej. Ustosunkowując się z kolei do zarzutów podniesionych w skardze, strona przeciwna podniosła, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Z. nie ma uzasadnienia, dla jakich to uwarunkowań istniejących sformułowany został obowiązek sporządzenia planu miejscowego w pierwszej kolejności w związku z czym, popiera stanowisko Prezydenta Miasta o istnieniu obowiązku zawieszeniu postępowania w sprawie, zgodnie z dyspozycją art. 45 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto wskazano, iż w dacie wydania zaskarżonego postanowienia Prezydenta Miasta Z., utracił już moc poprzednio obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a nowy plan był w przededniu uchwalenia, co zostało wzięte pod uwagę przez organy rozpatrujące sprawę. Jednocześnie zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, iż na sesji w dniu 25 marca 2004r. Rada Miasta Z. nie podjęła uchwały o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym znajduje się działka objęta wnioskiem strony skarżącej. W piśmie z dnia 22 listopada 2004r. A Spółka Akcyjna podtrzymał wszystkie wnioski i zarzuty podniesione w skardze dodatkowo przy tym wskazując, że kwestie związane z ustalaniem w drodze decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji nie powinny być rozpatrywane w kontekście swobodnej oceny zamierzeń inwestycyjnych skarżącego przez organy administracji publicznej (tj. ich akceptacji czy też braku akceptacji), gdyż nie podlegają uznaniu administracyjnemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowa skarga należało uwzględnić, aczkolwiek niezależnie od przyczyn i zarzutów wskazanych przez skarżącego. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit.b); albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit.c). Zgodnie z treścią art. 133 § 1 powołanej ustawy Sad rozstrzyga na podstawie akt sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 cyt. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podawaną podstawą prawną. Bada więc zaskarżone orzeczenie pod katem wszelkich naruszeń prawa, a nie tylko tych wskazanych w skardze. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu i analizując przedmiotową sprawę, Sąd doszedł do przekonania, że dotychczasowe postępowanie administracyjne poprzedzające zaskarżone postanowienie, zostało przeprowadzone przez organ z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl wskazanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c skutkuje uchyleniem wydanego rozstrzygnięcia niezależnie od argumentów podniesionych w skardze. Postępowanie w przedmiotowej sprawie, jak wynika to z akt administracyjnych, zostało wszczęte na skutek wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pasażu handlowo – usługowego wraz ze sklepem samoobsługowym i infrastrukturą na terenie położonym w Z. w rejonie ulic: A, B, C, na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr 9/8, jaki wpłynął do organu w dniu 30 kwietnia 2003r.(pismo datowane 29 kwietnia 2003r. – k.3 akt administracyjnych). W myśl art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek zainteresowanego. Z treści cytowanego przepisu wynika fundamentalna zasada, że postępowanie administracyjne w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego inwestora. Ustawodawca nie przewiduje możliwości wszczęcia tego postępowania z urzędu. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa, podjęcie czynności postępowania bez żądania uprawnionego podmiotu, a wiec z naruszeniem zasady dyspozycyjności, stanowi rażące naruszenie prawa, powodujące stwierdzenie nieważności decyzji ( por. G. Jyż. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, Monitor Prawniczy 2001/7/393). W przedmiotowej sprawie niewątpliwie pismo zawierające żądanie o ustalenie warunków zabudowy zostało złożone (k.3) i jak wynika to z dalszych czynności organu traktowane było ono jako wniosek A S.A. Jednakże w ocenie Sądu brak było podstaw do tego, bo wniosek nie został prawidłowo sformułowany, gdyż nie wskazano w nim i nie oznaczono prawidłowo kto jest zainteresowanym – wnioskodawcą, a papier firmowy nie może być jedynym elementem określającym i identyfikującym wnioskodawcę. Przedmiotowy wniosek złożony został na papierze firmowym zawierającym logo firmy A S.A. i podpisany przez wiceprezesa zarządu mgr A. P., bez oznaczenia w piśmie wnioskodawcy. Tym samym wątpliwości budzi, kto jest zainteresowanym w rozumieniu cyt. art. 41 ust. 1, czy jest nim firma A S.A., czy też może np. A. P. jako osoba fizyczna. Powyższe uzasadnia fakt, iż do wniosku nie dołączono dokumentu potwierdzającego upoważnienie dla podpisującego do jednoosobowego składania oświadczeń woli i wypowiadania się w imieniu spółki, co nasuwa wątpliwości co do skuteczności złożonego wniosku, gdyby przyjmować, że wnioskodawcą miałby być A S.A., ale może nie wykluczać skuteczności oświadczenia woli osoby fizycznej, o ile przyjąć by, że wniosek złożył A. P., a to biorąc pod uwagę utrwaloną w orzecznictwie zasadę, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może złożyć każdy ( por. wyrok NSA z 13.06.2000r. IISA/Gd 1034/98 Lex nr 44251, wyrok z 28.01.1998r. IV SA 661/96 Lex nr 45746). Z dołączonego dopiero do skargi odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż skarżąca spółka działa pod firmą "B" SPÓŁKA AKCYJNA, a do składania oświadczeń i podpisywania w imieniu spółki uprawnieni są: prezes zarządu jednoosobowo lub dwóch członków zarządu łącznie, albo też jeden członek zarządu łącznie z prokurentem. Tym samym więc obowiązkiem organu było wyjaśnienie wszelkich wątpliwości co do oznaczenia wnioskodawcy, umocowania do składania oświadczeń woli i ewentualne uzupełnienie braków wniesionego pisma w trybie art. 64 kpa, o ile organ uznałby to za wskazane zważywszy, że podjęcie czynności postępowania bez żądania uprawnionego podmiotu, jak podkreślono to wyżej, stanowiło rażące naruszenie prawa a w szczególności art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującego w chwili złożenia omawianego wniosku. Powyższe uwagi prowadzą do stwierdzenia, że zaskarżone oraz poprzedzające je postanowienie zapadły z naruszeniem ogólnych reguł postępowania, dotyczących jego wszczęcia – art. 61 kpa, jak również z naruszeniem prawa materialnego - art. 41 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, regulującego tę kwestię i wobec tego, za zbędne uznać należało rozważania co do argumentów podniesionych w skardze. Mając na uwadze podniesione wyżej względy, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku), orzeczono jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego, orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.