II SA/Łd 430/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA: Joanna Sekunda-Lenczewska, Asesor WSA: Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, Po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2005 r. na rozprawie przy udziale – sprawy ze skargi D.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania D.B., utrzymało w mocy decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Filia Ł. – G. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie przyznania D.B. zasiłku stałego wyrównawczego w kwocie 194,17 zł miesięcznie w okresie od 1 lutego 2004 r. do 28 maja 2005 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, iż niezdolność do pracy D.B. wynika z jej niepełnosprawności. Wysokość przyznanego zasiłku określona jest jako różnica pomiędzy kryterium dochodowym określonym w oparciu o przepis art. 4 ust. l ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), a dochodem wnioskodawczyni. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła D.B. wskazując, iż powinna otrzymywać zasiłek w wyższej wysokości, przyznana kwota nie pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Odwołująca się ma na utrzymaniu syna w wieku szkolnym, który często choruje, sama cierpi m. in. na osteoporozę, zwyrodnienia stawów, nadczynność tarczycy i silną anemię. D.B. nie posiada własnych źródeł dochodów z wyjątkiem alimentów na syna w kwocie 60 zł miesięcznie. Wobec tego wniosła o uchylenie decyzji i przyznanie zasiłku stałego wyrównawczego w wyższej kwocie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. mocą decyzji z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wskazując, iż zasiłek stały wyrównawczy zgodnie z art. 27 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej przysługuje osobie całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub inwalidztwa, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie jest niższy od kryterium dochodowego na osobę określonego w art. 4 ust. l ustawy. Kryterium dochodowe ustalone na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy, dla D.B. stanowi kwotę 418 zł przypadająca na pierwszą osobę w rodzinie plus 210 zł, jako kwota przypadająca na drugą i dalsze osoby w rodzinie poniżej 15 lat, co daje kwotę 628 zł. Sumę tę następnie podzielono przez liczbę osób w rodzinie, czyli przez 2 i od otrzymanej w ten sposób kwoty 314 zł odjęto dochód przypadający na jednego członka rodziny w formie alimentów w kwocie 60 zł oraz dotacji do czynszu w kwocie 179,66 zł podzielonego przez ilość osób w rodzinie, czyli kwotę 119,83 zł. Otrzymano w ten sposób kwotę 194,17 zł. Jak podało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydanie każdej decyzji może być poprzedzone przeprowadzeniem wywiadu środowiskowego, który pozwoli na obiektywną ocenę sytuacji i wydanie prawidłowej decyzji. Organ I instancji przeprowadził wywiad środowiskowy. Wynika z niego, że odwołująca się ma 52 lata i mieszka, oraz prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem w wieku 14 lat, ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności do dnia 28 lutego 2005 r. Mieszkanie własnościowe w blokach składa się z pokoju z kuchnią. Odwołująca się nie ma własnych źródeł dochodów z wyjątkiem alimentów w kwocie 60 zł miesięcznie oraz dodatku mieszkaniowego w kwocie 179,66 zł. Wysokość przyznanego zasiłku nie jest uzależniona od woli, uznania organu administracji, a jest wyłącznie wynikiem działania matematycznego. Wobec tego organ odwoławczy nie uznał argumentów odwołania i utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D.B. wskazała, iż jest w bardzo trudnej sytuacji życiowej, jest bardzo chora, ma na utrzymaniu syna, który również jest chory. Ma orzeczony stopień niepełnosprawności, pozostaje bez pracy. Do skargi dołączyła pismo ze Spółdzielni Mieszkaniowej A z dnia 23 kwietnia 2004 r. potwierdzające okoliczność zalegania z zapłatą czynszu na kwotę ponad 2.889,67 zł. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie wskazując, iż nie można uznać zarzutów skargi za uzasadnione, bowiem wysokość zasiłku stałego wyrównawczego obliczona jest na podstawie mającego obligatoryjny charakter przepisu art. 27 ustawy o pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Po myśli unormowania art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie przejmuje zatem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie dokonuje oceny działalności organu orzekającego z punktu widzenia kryterium legalności. W tej sytuacji podkreślić należy, że Sąd nie ma uprawnień do przyznania wnioskowanego świadczenia dla skarżącej. Uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Materialno - prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.). Zgodnie z unormowaniem art. 27 ust. 4 pkt 2 zasiłek stały wyrównawczy przysługuje osobie pełnoletniej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub inwalidztwa, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie określonego w art. 4 ust. 1 ustawy. Wysokość zasiłku determinowana jest unormowaniem ust. 6 komentowanego przepisu, bowiem stanowi on, iż zasiłek ustala się, w przypadku osoby w rodzinie, jako różnicę między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie, a posiadanym dochodem na osobę w rodzinie. Zasiłek wyrównawczy nie może być niższy niż 18 zł (art. 27 ust. 6 pkt 3 ustawy). Okolicznością bezsprzeczną w sprawie jest to, iż skarżąca – D.B. prowadzi gospodarstwo domowe wraz z małoletnim synem. Ich dochód stanowią alimenty syna w kwocie 60 zł miesięcznie i dodatek mieszkaniowy w kwocie 179,66 zł. Łącznie daje to kwotę 239,66 zł. Przy uwzględnieniu unormowania art. 4 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, organy orzekające określiły kryterium dochodowe dla rodziny skarżącej stanowiąc, iż łącznie jest to kwota 628 zł. Z zestawienia tych kwot powstaje wyliczenie kwoty przysługującego zasiłku stałego wyrównawczego. Kwotę stanowiącą kryterium dochodowe dla rodziny skarżącej (628 zł) należy pomniejszyć o sumę faktycznego dochodu rodziny (239,66 zł), co podzielone przez liczbę osób w rodzinie (czyli przez dwie osoby) daje wysokość przysługującego zasiłku (czyli suma 194,17 zł). Jak podało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. określenie sumy zasiłku stałego wyrównawczego jest wyliczeniem matematycznym, więc rola organów orzekających ogranicza się jedynie do ustalenia stanu faktycznego sprawy i dokonania subsumcji pod przepis prawa. Organy, w ocenie składu orzekającego, prawidłowo zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy. Organ I instancji przeprowadził wywiad środowiskowy i na jego podstawie stwierdził, iż skarżąca spełnia warunki formalne do uzyskania świadczenia z pomocy społecznej, co znalazło potwierdzenie w decyzji. Konstatując Sąd uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły reguł postępowania administracyjnego. Okoliczności przytoczone w uzasadnieniu decyzji świadczą o rozważeniu przez organy całokształtu okoliczności sprawy. W tej sytuacji nie można stwierdzić ani naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów procedury administracyjnej. Wobec tego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustosunkowując się do argumentów zawartych w skardze należy wyjaśnić, iż wobec niejako sztywnych reguł określania wysokości wnioskowanego świadczenia, okoliczności podniesione w skardze pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Sytuacja finansowa i zdrowotna skarżącej, pozostaje bez wpływu na wymiar świadczenia. Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.