II SA/Łd 430/07

Dnia 5 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2007 roku sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. z dnia [...] Nr [...]. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. odmówił przyznania J. P. świadczenia – zasiłku celowego w związku z suszą w 2006 roku z powodu braku protokołu suszowego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 18 ust. 1 pkt 6, art. 24 ust. 2, art. 40 ust. 2 i ust. 3 i art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593 ze zm.) i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 roku w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz. U. Nr 155, poz. 1109) oraz art. 104 K.p.a. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ pomocy społecznej wskazał na treść § 2 ww. rozporządzenia i stwierdził, iż wobec braku protokołu oszacowania szkód właściwej komisji, nie jest możliwe ustalenie czy szkody w gospodarstwie wnioskodawcy wynoszą średnio powyżej 30 %. Decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na skutek odwołania J. P., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło zaskarżoną decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Organ odwoławczy nakazał przeprowadzenie postępowania dowodowego pozostającego w zgodzie z wymogami art. 7 i 77 k.p.a. przez udzielenie odwołującemu się terminu do wystąpienia z wnioskiem do komisji szacującej starty w uprawach. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż okoliczność, iż skarżący nie załączył do wniosku o przyznanie zasiłku protokołu o wysokości strat w prowadzonym gospodarstwie nie wynika z jego zaniedbania lecz jest skutkiem błędnych informacji uzyskanych od pracowników Urzędu Gminy w C., którzy poinformowali skarżącego, iż powołana przez wojewodę komisja będzie szacować straty w gospodarstwie dla potrzeb przyznawanych rolnikom kredytów preferencyjnych. Skarżący zaś nie zamierzał ubiegać się o tego rodzaju kredyt i nie składał wniosku. W efekcie jego gospodarstwo zostało pominięte przez komisję. Organ odwoławczy uznał, iż wyjaśnienia skarżącego są wiarygodne. Uchylając decyzję organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na konieczność podjęcia wszelkich działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji powinien udzielić skarżącemu stosownego terminu, aby mógł wystąpić do komisji powołanej przez Wojewodę o dokonanie oszacowania strat w uprawach rolnych w jego gospodarstwie. W dniu [...], Nr [...] Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. wydał ponownie decyzję odmawiającą J. P. przyznania zasiłku celowego w związku z suszą w 2006 roku z powodu braku protokołu suszowego. W uzasadnieniu decyzji podano, iż pismem z dnia 22 stycznia 2007 roku Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. zwrócił się do Wójta Gminy C. o przekazanie informacji dotyczącej działania komisji powołanej przez Wojewodę na podstawie § 20 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1996r. w sprawie szczegółowych kierunków działań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz sposobu ich realizacji, w szczególności o przekazanie informacji czy możliwe jest oszacowanie szkód w chwili obecnej w gospodarstwach rolnych dotkniętych suszą w 2006r. W odpowiedzi Wójt Gminy C. poinformował, iż nie dostrzega prawnej i faktycznej możliwości sporządzenia protokołu strat spowodowanych suszą, w gospodarstwach rolników, którzy nie zgłosili wniosków o dokonanie oszacowania powstałych strat. Wójt poinformował, również że przedmiotowa komisja zakończyła prace w dniu 18 sierpnia 2006r. W konkluzji organ pomocy społecznej uznał, iż wobec braku protokołu szkód nie ma możliwości przyznania skarżącemu zasiłku. W odwołaniu od powyższej decyzji J. P. wskazał, iż stosownie do art. 75 K.p.a. jako dowód w postępowaniu należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Skarżący podniósł, że nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji błędnych informacji otrzymanych od pracowników urzędu gminy. Wskazał także, iż dla wsi w której mieszka został sporządzony zbiorczy protokół dotyczący szacowania strat spowodowanych suszą. Można zatem opierając się na jego ustaleniach oszacować straty w jego gospodarstwie, ponieważ straty spowodowane suszą na działkach sąsiednich są podobne. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. Jako podstawę prawną decyzji wskazano 40 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 roku w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy. We wstępnej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania administracyjnego oraz argumenty podniesione przez skarżącego w odwołaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu I instancji, iż fakt zakończenia prac przez komisję w dniu 17 sierpnia 2006 roku oznacza "brak fizycznej możliwości" oszacowania strat w gospodarstwie skarżącego biorąc pod uwagę fakt złożenia wniosku o przyznanie zasiłku w dniu 30 września 2006 roku. Organ odwoławczy wskazał, również że gminne komisje do spraw szacowania szkód w gospodarstwach rolnych zostały powołane zarządzeniem Wojewody Łódzkiego z dnia 1 lipca 1999r., Nr 143. Z § 4 i 5 tegoż zarządzenia wynika, że komisje dokonują szacowania strat w okresie 30 dni od wystąpienia klęski żywiołowej. W ocenie Kolegium termin powyższy obowiązuje komisje również w niniejszej sprawie i ma charakter nieprzekraczalny. Organ odwoławczy podkreślił, że protokół szacowania szkód stanowi jeden z niezbędnych dowodów podlegających ocenie przez organ orzekający o przyznaniu pomocy i dlatego aby wysokość strat ustalić musi on być sporządzony. W ocenie organu, w toku postępowania administracyjnego niemożliwe jest wykorzystywanie ustaleń dokonanych dla potrzeb innego postępowania. Wobec powyższego szacując szkody w gospodarstwie skarżącego nie można posługiwać się protokołami sporządzonymi dla potrzeb rozstrzygnięcia innych spraw dotyczących przyznania zasiłku. J. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., w której podniósł, iż nie mógł przewidzieć, iż praca komisji do spraw wniosków kredytowych (o które się nie ubiegał) będzie istotna dla osoby ubiegającej się o przyznanie zasiłku celowego związanego z suszą. Skarżący podniósł, iż dowiedział się o treści przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 roku w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy w dniu 29 sierpnia 2006 roku tj. 12 dni po dacie zakończenia pracy przez komisję. Zdaniem skarżącego ustalona procedura jest krzywdząca dla osób które nie ubiegały się o kredyt. Skarżący zarzucił, iż organy administracyjne naruszyły art. 7 i art. 75 § 1 K.p.a. Podkreślił, iż nie był w stanie przewidzieć, że prace komisji powołanej zarządzeniem, która zakończyła prace w połowie sierpnia 2006 roku będą decydujące w jego sprawie tak dalece, iż żadne przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie będą władne tego naprawić. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 5 września 2007 roku skarżący oświadczył, iż popiera skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w tak zakreślonej kognicji Sąd dopatrzył się uchybień, które musiały skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności zaakcentować należy, iż postępowanie w przedmiocie wniosku o zasiłek celowy w związku z suszą w 2006 r. podlega ogólnym regułom postępowania administracyjnego. Z tego też względu postępowanie to winno być przeprowadzone z zachowaniem wszystkich reguł określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) powoływanej dalej jako kpa, m.in. w zgodzie z określoną w art. 7 w/w ustawy zasadą prawdy obiektywnej. Zgodnie z nią organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ ma zatem obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością (art. 77 kpa) a samo postępowanie administracyjne prowadzić tak by pogłębić zaufanie obywateli do organów praworządnego państwa (art. 8 kpa). W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego (art. 75 §1 kpa), a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić (art. 107 § 3) w sposób wymagany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 1981r., sygn. akt SA 810/81, ONSA 1981/1/45). Przedmiotem rozpoznawanej przez Sąd skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., która utrzymała w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą J. P. przyznania zasiłku celowego w celu złagodzenia skutków suszy. Podstawę prawną zaskarżonych rozstrzygnięć stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz. U. nr 155, poz. 1109) wydane na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64, poz. 593 ze zm.), a powoływane dalej jako rozporządzenie. Zgodnie z przepisem § 2 rozporządzenia, pomocy udziela się rodzinie rolniczej jeżeli: 1) co najmniej jedna osoba w tej rodzinie jest rolnikiem, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, który podlega temu ubezpieczeniu z mocy ustawy; 2) w gospodarstwie rolnym, w rozumieniu przepisów o podatku rolnym, w którym szkody w uprawach rolnych spowodowane suszą, oszacowane przez komisję powołaną przez wojewodę na podstawie § 20 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1996 r. w sprawie szczegółowych kierunków działań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz sposobów ich realizacji (Dz. U. Nr 16, poz. 82, z późn. zm.), wynoszą średnio powyżej 30 %. Z treści odwołania jak i skargi wynika ponad wszelką wątpliwość, iż skarżący nie zamierzał korzystać z pomocy w postaci preferencyjnych kredytów w związku z zaistniałą suszą i nie składał wniosku o oszacowanie strat w jego gospodarstwie. Nie mógł też przewidzieć, że protokół komisji może posłużyć dla uzyskania zupełnie innego świadczenia i to ma gruncie przepisów ustawy o pomocy społecznej, uszczegółowionej powołanym wyżej rozporządzeniem z 29 sierpnia 2006 r. , które weszło w życie w dniu 31 sierpnia 2007 r. Z treści rozporządzenia nie wynika tez aby zainteresowany musiał wystąpić wcześniej z wnioskiem o oszacowanie szkód wywołanych suszą. Z treści § 2 rozporządzenia wynika, że "szkody w uprawach rolnych spowodowane suszą, oszacowane przez komisję powołaną przez wojewodę na podstawie § 20 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1996 r. w sprawie szczegółowych kierunków działań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz sposobów ich realizacji (Dz. U. Nr 16, poz. 82, z późn. zm.), wynoszą średnio powyżej 30 %.". Podobne sformułowanie i odesłania zawierają §§ 4 ust. 2 i 6 ust. 3. rozporządzenia, które stanowią, że po wszczęciu postępowania wysokość szkód ustala się na podstawie protokołu oszacowania, zaś wojewodowie przekażą do 15 września właściwym wójtom, burmistrzom, prezydentom miast protokoły z oszacowania szkód, sporządzone przez komisje. Z dniem 18 sierpnia 2006 roku zakończyła prace gminna komisja do spraw szacowania szkód w gospodarstwach rolnych, która została powołana zarządzeniem Wojewody Łódzkiego z dnia 1 lipca 1999r., Nr 143. Z § 4 i 5 tegoż zarządzenia wynika, że komisje dokonują szacowania strat w okresie 30 dni od wystąpienia klęski żywiołowej. Zgodnie natomiast z treścią § 6 powołanego rozporządzenia z 29 sierpnia 2006 r. wniosek o wypłatę zasiłku składa się w terminie do 15 października 2006 r. W ustalonym stanie faktycznym na gruncie obowiązującego stanu prawnego postaje zasadnicza sprzeczność, przy przyjęciu interpretacji zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uniemożliwiająca uzyskanie świadczenia po mimo złożenia wniosku przez skarżącego w ustawowym terminie. Należy również zwrócić uwagę, iż J. P. złożył w dniu 30 września 2006 r. wniosek o wypłatę odszkodowania, a więc zachował termin z § 6 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczególnych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy ( Dz.U. 06. nr 155 poz. 1106 ). O tyle jest to istotne, że ten akt prawny zaczął obowiązywać od 31 sierpnia 2006r. i był prawem powszechnie obowiązującym, z którym miał okazję zapoznać się skarżący. Nikt natomiast nie informował skarżącego o obowiązku sporządzenia szacunku szkód w uprawach dla innych potrzeb niż preferencyjny kredyt. Skoro podstawą przyznania pomocy w celu złagodzenia skutków suszy było ustalenie średniej wysokości szkód powstałych w danym gospodarstwie rolnym na podstawie protokołu oszacowania szkód sporządzonego przez komisję powołaną przez wojewodę, a protokół z oszacowania szkód był warunkiem niezbędnym, stanowił zatem jedyny dowód w sprawie rozpatrzenia wniosku o przyznanie zasiłku celowego w związku z suszą, a ustalenia komisji w zakresie poniesionych strat były wiążące dla organu orzekającego w sprawie, to dlaczego nie zostały oszacowane straty w gospodarstwie skarżącego. Rozporządzenie z 29 sierpnia 2006 r. mówi natomiast jedynie o protokołach z oszacowania szkód, trudno tez jest wywieźć z niego wniosek, że maja być to jedynie te protokoły sporządzane dla potrzeb przyznania kredytów preferencyjnych. Sąd zwrócił uwagę na fakt, ze organy administracji publicznej zarzuciły skarżącemu, że nie wystąpił on z wnioskiem o oszacowanie szkód w swoim gospodarstwie rolnym przez co niemożliwe stało się sporządzenie protokołu przez właściwą komisję, ustalenie średniej wartości szkód i przyznanie zasiłku celowego. Z treści uzasadnienia decyzji nie wynika jednak z jakiego przepisu prawa taki obowiązek zgłoszenia strat spowodowanych suszą, ciążący zdaniem organu na rolniku. Tymczasem, w ocenie Sadu, jedynie w sytuacji, gdy przepis prawa nakłada na określony podmiot obowiązek działania bądź współdziałania, z zaniechania można wywodzić negatywne dla tego podmiotu skutki prawne. Brak natomiast w motywach rozstrzygnięcia wskazania takich przepisów prawnych stanowi niewątpliwie uchybienie art. 107 § 3 kpa, a takie art. 8 kpa. Ponadto, stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia wniosek o udzielenie pomocy składa się w ośrodku pomocy społecznej gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o pomoc z tytułu łagodzenia skutków suszy. Postępowanie w przedmiocie przyznania pomocy prowadzi natomiast, zgodnie z przepisem ust. 2 § 4 rozporządzenia, kierownik ośrodka pomocy społecznej, który ustala średnią wysokość szkód w danym gospodarstwie rolnym na podstawie protokołu oszacowania szkód sporządzonego przez komisję powołaną przez wojewodę. Z powyższych przepisów, na które powołują się organy administracji publicznej wynika co prawda, iż kierownik ośrodka pomocy społecznej ustala wysokość szkód na podstawie protokołu, jednak należy zauważyć, iż przepisy rozporządzenia nie wyłączają wprost prawa do otrzymania pomocy w przypadku niesporządzenia protokołu strat. Nie ulega wątpliwości, ze przepisy rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy nakazują kierownikowi ośrodka pomocy społecznej ustalanie średniej wysokości szkód w uprawach rolnych w oparciu o protokół szacowania szkód. Zdaniem Sądu, brak oszacowania strat spowodowanych suszą w uprawach na gruntach J. P. nie skutkuje brakiem prawnych możliwości zrekompensowania szkód, lecz obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie administracyjne do zgromadzenia dowodów, które dadzą podstawę do wyczerpującej oceny faktycznych strat poniesionych przez rolnika. Tym bardziej w sytuacji złożenia przez rolnika stosownego wniosku w przewidzianym prawem terminie. Organy administracji maja bowiem obowiązek stosowania przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 i art. 77 kpa. W świetle tych przepisów w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także mają obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Reasumując, w ocenie Sadu, organy administracji publicznej I, jak i II instancji naruszył zasady postępowania określone w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 kpa, a także art. 107 § 3 kpa, a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ wyjaśni, na jakiej podstawie skarżący miał obowiązek zgłoszenia wystąpienia szkód w uprawach rolnych do określonego czasu i czy to zaniechanie leżące po stronie skarżącego spowodowało brak przeprowadzenia szacowania szkód. Gdyby jednak nie można byto stronie przypisać zaniedbania w tym zakresie, a brak protokołu był wynikiem zaniechania po stronie podmiotów publicznoprawnych, należy przyjąć, iż strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji niewątpliwego zaniechania, jakie miało miejsce po stronie organów administracji publicznej, tj. nieoszacowania strat w gospodarstwie rolnym. Wskazane wyżej naruszenia procedury miały w ocenie Sądu wpływ na naruszenie prawa materialnego, a to art. 40 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz.U. z 2004r., Nr 64, poz. 593 ze zm.) oraz § 2, 3, 4 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 roku w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz.U. Nr 155, poz. 1109), przez nieuzasadnioną dostatecznie odmowę wypłaty zasiłku celowego. Z uwagi na powyższe, oznacza to dla organu administracji rozpoznającego ponownie sprawę konieczność należytego wyjaśnienia i rozważenia całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu zaprezentowanych przez Sąd uwag w zakresie gromadzenia materiału dowodowego i ustalenia stanu faktycznego. Wynik zaś ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego organy uzasadnią zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. przedstawiając uzasadnienie faktyczne i prawne zapadłej decyzji. Naruszenie przepisu art. 107 § 3 K.p.a. niezależnie od powołanych wcześniej uchybień procesowych stanowi samoistną podstawę do uchylenia decyzji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera a) i litera c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Z uwagi natomiast na charakter prawny rozstrzygnięcia (nie ma przymiotu wykonalności), nie znaleziono podstaw do orzekania w przedmiocie jego wykonania, w trybie art.152 p. p. s. a.