II SA/Łd 431/04

Dnia 12 kwietnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.), Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi D.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [....] w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego oddala skargę. II SA/Łd 431/04 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Filia Ł.-G., działający z upoważnienia Rady Miejskiej w Ł., zmienił wcześniejszą decyzję z dnia [..] przyznającą D. B. pomoc finansową w formie zasiłku stałego wyrównawczego w kwocie 208,06 zł miesięcznie w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2003 r., w ten sposób, że od 1 września 2003 r. ustalił wysokość tego zasiłku na kwotę 194, 17 zł miesięcznie. W uzasadnieniu stwierdził, że konieczność obniżenia powyższego zasiłku wyniknęła ze zmiany wysokości dochodu w gospodarstwie domowym strony. Z poczynionych ustaleń wynika, że D. B. mieszka razem z synem-uczniem gimnazjum. Miesięczny dochód tej rodziny składa się z dofinansowania do czynszu w kwocie 179,66 zł otrzymywanego od lipca 2003 r. oraz alimentów na syna w kwocie 60 zł, co na osobę w rodzinie daje kwotę 119,93 zł. Miesięczny dochód na osobę w rodzinie przed przyznaniem dofinansowania do czynszu w w/w kwocie wynosił 105,94 zł., a więc był niższy. Kryterium dochodowe ustalone dla rodziny D. B. na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990 r. (tekst jedn. z 1998 r., Dz.U. Nr 64, poz. 414 ze zm.) oraz obwieszczenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 maja 2002 r. wynosi 314,00 zł. Zgodnie z art. 27 ust. 4 pkt 2 i ust. 6 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej D. B. ma prawo do świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego wyrównawczego, a wysokość świadczenia została obliczona jako różnica między kryterium dochodowym, a rzeczywistym dochodem na osobę w rodzinie. Podstawą zmiany wcześniejszej decyzji przyznającej zasiłek stały wyrównawczy jest art. 43 ust. 2a ustawy o pomocy społecznej. W odwołaniu od tej decyzji D. B. podniosła, że jest w bardzo trudnej sytuacji. Jedyne środki utrzymania jakimi dysponuje, to alimenty na syna, zasiłek stały i otrzymywana dopiero od lipca dopłata do czynszu. Stwierdziła, że jest osobą schorowaną, posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Jej syn ostatnio także poważnie chorował. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia i wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że wprawdzie Kierownik MOPS powołał się na Obwieszczenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej, które już nie obowiązywało w chwili wydawania decyzji, ale nie miało to znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia, skoro zgodnie z Obwieszczeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 kwietnia 2003 r. w sprawie wskaźnika waloryzacji, kwot dochodu po waloryzacji i wysokości świadczeń z pomocy społecznej oraz kwoty stanowiącej podstawę ustalania wysokości niektórych świadczeń pomocy społecznej (M.P. Nr 21, poz. 326), obowiązującego od 1 czerwca 2003 r., kwoty, od których uzależnione jest prawo do ubiegania się o pomoc społeczną nie uległy zmianie. Kolegium podkreśliło, że zmiana sytuacji dochodowej D. B. polegająca na otrzymywaniu przez nią od lipca 2003 r. dopłaty do czynszu zobowiązywała organ pomocy społecznej do zmiany wysokości zasiłku. Dochód rodziny odwołującej się oraz wysokość zasiłku zostały ustalone, w ocenie organu odwoławczego, w prawidłowych kwotach. W skardze na powyższą decyzję D. B. stwierdziła, że od 2001 r. jest w szczególnie trudnej sytuacji finansowej i zdrowotnej. Powtórzyła przedstawiane w odwołaniu argumenty dotyczące jej złego stanu zdrowia oraz jej syna. Wskazała, że na utrzymanie syna otrzymuje niewielkie alimenty w kwocie 60 zł. miesięcznie i kwota ta łącznie z zasiłkiem wyrównawczym nie jest wystarczająca do pokrycia kosztów utrzymania. Oznajmiła, że nie stać jej na dopłacanie do czynszu za mieszkanie, w związku z czym powstają zaległości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i prezentowaną wcześniej argumentację. Sąd zważył, co następuje : Skarga nie jest uzasadniona, bowiem ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ani organ pomocy społecznej nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów proceduralnych. Stosownie do treści art. 43 ust. 2a ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. z 1998 r. Dz.U. Nr 64 poz. 414 ze zm.) właściwy organ zmienia, lub uchyla decyzję administracyjną na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa lub jeżeli nastąpiły zmiany w sytuacji dochodowej lub osobistej osób otrzymujących świadczenia. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Organ pomocy społecznej wskazał na czym polegała zmiana sytuacji dochodowej skarżącej. Zasadnie wskazano, iż otrzymywane od lipca 2003 r. dofinansowanie do czynszu w kwocie 179, 66 zł. wpłynęło na zmianę wysokości dochodu rodziny skarżącej, a w konsekwencji na zmianę wysokości dochodu przypadającego na jedną osobę w rodzinie. Wysokość dochodu obliczona została zgodnie z art. 2a ust. 1 pkt 2 w/w ustawy o pomocy społecznej, a kwotę przysługującego zasiłku stałego wyrównawczego ustalono na podstawie art. 27 ust. 4 pkt 2 i ust. 6 pkt 2 i 3 tej ustawy. Należy zauważyć, że fakt otrzymywania przez skarżącą od lipca 2003 r. dodatku mieszkaniowego we wskazanej wyżej wysokości oraz wysokość alimentów przysługujących na syna skarżącej nie są przez nią kwestionowane. Sposób obliczenia zasiłku stałego wyrównawczego został ściśle określony w artykule 27 ust. 4 w/w ust. o pomocy społecznej, a zatem skoro skarżąca nie podważa sposobu obliczenia wysokości tego zasiłku oraz nie kwestionuje faktu, że jej sytuacja dochodowa od lipca 2003 r. uległa niewielkiej zmianie spowodowanej przyznaniem dodatku mieszkaniowego, to decyzja oparta na artykule 43 ust. 2a tej ustawy jest w pełni uzasadniona. Podnoszone w skardze argumenty o trudnej sytuacji rodzinnej, zdrowotnej i finansowej skarżącej, których organy nie kwestionowały, nie mogły wpłynąć na zmianę zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Skoro zatem, zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami w/w ustawy o pomocy społecznej, a w toku postępowania administracyjnego organy nie naruszyły przepisów proceduralnych, to na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) skargę należało oddalić.