II SA/Łd 434/25

Dnia 16 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Porczyński Sędzia WSA Michał Zbrojewski Protokolant St. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2025 roku sprawy ze skargi Z.T. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 7 kwietnia 2025 roku nr 104/2025 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. dc Wojewoda Łódzki decyzją z dnia 7 kwietnia 2025 r. nr 104/2025 znak: GPB-III.7721.30.2025 JR – na podstawie 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572), dalej jako: "k.p.a." – po rozpatrzeniu odwołania Z. T., utrzymał w mocy decyzję Starosty Łowickiego z dnia 14 listopada 2024 r. nr 420/2024 znak: AB.6740.325.2024, zatwierdzającą projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego o powierzchni zabudowy 95,00 m2, powierzchni użytkowej 83,31 m2, kubaturze 530 m3 wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie zabudowy usługowej, o funkcji usługowo-handlowej, na działce nr [...], położonej w jednostce ewidencyjnej [...], obręb ewidencyjny [...]. Jak wynika z akt administracyjnych, w dniu 22 sierpnia 2024 r. do Starosty Łowickiego wpłynął wniosek P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. o pozwolenie na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną na terenie ww. działki nr [...] w Ł.. Starosta Łowicki postanowieniem z dnia 25 października 2024 r. znak: AB.6740.325.2024 – na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2024.725 ze zm.), dalej jako "p.b." – nałożył na ww. wnioskodawcę obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2022.1679 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie", tj. m.in. w zakresie: usytuowania istniejących i projektowanych obiektów, układu komunikacji wewnętrznej, obszaru oddziaływania obiektu. W dniu 15 listopada 2024 r. wnioskodawca odpowiedział na ww. postanowienie, przedkładając stosowne uzupełnienia i wyjaśnienia. Starota Łowicki ww. decyzją z dnia 14 listopada 2024 r. zatwierdził projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego o powierzchni zabudowy 95 m2, powierzchni użytkowej 83,31 m2, kubaturze 530 m3, wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie zabudowy usługowej, o funkcji usługowo - handlowej, na działce nr [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji Z. T. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i odmowę zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Odwołująca wskazała na naruszenie: Wojewoda Łódzki, przywołaną na wstępie decyzją z dnia 7 kwietnia 2025 r., po rozpoznaniu powyższego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał na treść art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 p.b. i wyjaśnił, że planowana inwestycja obejmuje budowę budynku usługowo-handlowego (o powierzchni zabudowy 95 m2, powierzchni użytkowej 83,31 m2, kubaturze 530 m3) przy istniejącym budynku handlowo-usługowym, budowę zewnętrznej instalacji wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej oraz przebudowę zewnętrznej instalacji elektroenergetycznej, na działce nr [...], położonej w jednostce ewidencyjnej [...]. Teren inwestycji nie jest objęty ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor załączył decyzję Burmistrza Miasta Łowicza z dnia 5 stycznia 2024 r. nr 12/2023 ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego na ww. działce. Po rozpoznaniu odwołania Z. T. od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach decyzją z dnia 6 marca 2024 r. nr KO.4110.17.2024 utrzymano w mocy ww. decyzję o warunkach zabudowy. Wojewoda analizując zgodności inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy stwierdził, że jest ona zgodna ze sposobem zagospodarowania terenu określonym w pkt 1 - budowa budynku usługowo-handlowego. Inwestycja zawiera się w granicach obszaru określonego przez linie rozgraniczające teren inwestycji oraz nie wykracza poza nieprzekraczalną linię zabudowy. Inwestycja mieści się w określonym w decyzji o warunkach zabudowy wskaźniku powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, gdyż maksymalny wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy (istniejącej i projektowanej) w stosunku do powierzchni działki nr [...] może wynosić do 0,43, a według projektu wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy będzie wynosił 0,42. W decyzji o warunkach zabudowy określono szerokość elewacji frontowej budynku (ściany budynku od strony ulicy [...]) w przedziale od 10 m do 14 m. Warunek ten jest spełniony, bowiem według projektu szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku będzie wynosić 10 m. W decyzji o warunkach zabudowy określono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku (jej gzymsu lub attyki) w przedziale od 4,5 m do 6 m. Także ten warunek jest spełniony, gdyż projektowany budynek będzie miał wysokość 6 m. W decyzji o warunkach zabudowy określając geometrię dachu budynku wskazano, że dach ma być płaski lub jednospadowy lub dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachowych nie większym niż 15°, prostopadły w stosunku do frontu działki kierunek przebiegu kalenicy dachu, a maksymalna wysokość kalenicy lub maksymalna wysokość budynku ma wynosić do 6 m. Przywołany warunek został spełniony, bowiem według projektu budynek ma mieć 6 m wysokość, z dachem płaskim. Obsługa komunikacyjna – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy – ma odbywać się z bezpośrednim dostępem do ulicy [...] (drogi gminnej), z wykorzystaniem istniejącego zjazdu na działkę nr [...]. Także i ten warunek organ ocenił jako spełniony, ponieważ projektowana obsługa komunikacyjna będzie się odbywać poprzez dwa istniejące zjazdy z ul. [...]. Podsumowując powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności Wojewoda wskazał, że w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.b., a następnie podał, że zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2024.1112 ze zm.), dalej jako "u.i.s.", uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane jest dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog ww. przedsięwzięć zawarty jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839 ze zm.). Zgodnie z § 3 pkt 56 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się centra handlowe wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody i 2 ha na innych obszarach. Przepis § 3 pkt 57 lit. a ww. rozporządzenia stanowi, że do takich przedsięwzięć zaliczana jest również zabudowa usługowa, inna niż wymieniona w pkt 56, objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody oraz nie mniejszej niż 4 ha na innych obszarach. Organ skonstatował, że obszar inwestycji nie jest objęty formami ochrony przyrody, a z projektu zagospodarowania terenu wynika, że łączna powierzchnia zabudowy projektowanego i istniejącego budynku na działce inwestycyjnej wyniesie 2.107 m2. Inwestycja nie przekroczy zatem ww. progów, a więc nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W następnej kolejności Wojewoda Łódzki poddał analizie zgodność inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 ze zm.), dalej jako: "rozporządzenie techniczne". Cytując treść § 12 ust. 1 rozporządzenia technicznego organ uznał, że usytuowanie inwestycji jest zgodne z tym przepisem. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że budynek usługowo – handlowy usytuowany jest w odległości od strony zachodniej – 24,01 m (od granicy działki nr [...]), od strony północnej – 7,62 m (od granicy działki nr [...]), od strony wschodniej – 21,9 m (od granicy działki drogowej nr [...]), a od strony południowej – między działką nr [...] a projektowanym budynkiem usytuowany jest, wyższy od projektowanego, budynek usługowo-handlowy. Mając na uwadze kwestię przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych zlokalizowanych na działkach sąsiednich, organ wskazując na treść § 13 ust. 1 rozporządzenia technicznego ocenił, że w sprawie zostały spełnione wymogi określone w § 13, § 57 i § 60 tegoż rozporządzenia, tj. z uwagi na wysokość budynku usługowo-handlowego (wynoszącą 6 m) oraz usytuowanie na działce inwestycyjnej, sporny budynek nie spowoduje przesłaniania i zacieniana istniejących budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi na sąsiednich działkach. Inwestycja – zdaniem Wojewody – spełnia również warunki określone w § 14 rozporządzeniu technicznym w zakresie dojść i dojazdów, bowiem z projektu zagospodarowania terenu wynika, że inwestor zapewnił dojście i dojazd do budynku usługowo-handlowego poprzez dwa zjazdy z przyległej drogi gminnej – ul. [...]. W ocenie Wojewody, przedsięwzięcie jest również zgodne z warunkami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego, określonymi w § 271-273 rozporządzenia technicznego. Załączona dokumentacja projektowa potwierdza spełnienie tych wymogów. Projektowany budynek jest budynkiem niskimi (N), tj. o wysokości do 12 m o jednej kondygnacji naziemnej. Odległości budynku od budynków znajdujących się na działkach sąsiednich, przekraczają 8 m. W część opisowej do projektu zagospodarowana terenu projektant wskazał, że zgodnie z § 273 ust. 1 rozporządzenia technicznego odległość między ścianami zewnętrznymi budynków położonych na jednej działce budowlanej nie ustala się przy spełnionym warunku dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej wymaganej dla każdego ze znajdujących się na tej działce rodzajów budynków. Projektowany budynek znajduje się w odległości 0,1 m od budynku istniejącego, oddanego do użytkowania w 2023 r. Budynek należy do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, znajduje się w jednej strefie pożarowej i posiada łączną powierzchnię wewnętrzną 95 m2, podczas gdy dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej wynosi 10.000 m2. W związku z tym łączna powierzchnia wewnętrzna budynku nie przekracza najmniejszej dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej, zatem warunek z § 273 ust. 1 rozporządzenia technicznego jest spełniony. Zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej potwierdził również uzgodnienie przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Ponadto projekt został uzgodniony pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że usytuowanie projektowanego budynku usługowo-handlowego na działce inwestora jest zgodne z przepisami techniczno-budowlanymi. Dalej Wojewoda wskazał, że wymogi wniosku o pozwolenie na budowę, wymagane dokumenty i tryb postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, określają przepisy art. 32 – 35 p.b. i skonstatował, że do wniosku załączono oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, na których będzie realizowane przedmiotowe przedsięwzięcie, dlatego spełniony został warunek określony w art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 p.b. Inwestor spełnił wymagania przewidziane przytoczonymi przepisami, bowiem dołączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny i odpowiada wymogom określonym w art. 34 ust. 3 p.b. Inwestor przedstawił wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b p.b. W projekcie budowlanym znajdują się złożone przez projektantów i sprawdzających oświadczenia, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 3 p.b. o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Dalej Wojewoda wskazał, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego, bowiem zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b., w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., właściwy organ nie może odmówić jej wydania. W sprawie brak było podstaw, żeby odmówić udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda stwierdził, że z treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla działki nr [...] wynika, że na działce inwestycyjnej ustanowiona została służebność gruntowa na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...], polegająca na prawie przechodu i przejazdu, a także umieszczenia, naprawy i rozbudowy w zakresie koniecznym do użytkowania istniejących na nieruchomości władnącej obiektów budowlanych oraz budowy na nieruchomości władnącej obiektów budowlanych – podziemnej i nadziemnej instalacji ciepłowniczej, elektrycznej, gazowej, teletechnicznej, wodnokanalizacyjnej, deszczowej i innych. W toku postępowania, inwestor przedłożył część rysunkową projektu zagospodarowania terenu, na której została oznaczona służebność gruntowa, tj. pas gruntu o szerokości 6,5 m, na rzecz działki nr [...]. Z projektu budowlanego wynika, że odległość projektowanej ściany budynku od ciągu komunikacyjnego związanego ze służebnością gruntową wynosi 1,12 m, odległość projektowanej płyty fundamentowej budynku od ciągu komunikacyjnego związanego ze służebnością gruntową wynosi 0,85 m, odległość projektowanej płyty fundamentowej budynku od sieci wodociągowej wynosi 0,85 m, a odległość projektowanej płyty fundamentowej budynku od sieci kanalizacyjnej wynosi 2,55 m. Odnosząc się natomiast do zastrzeżeń odwołania związanych z bezpieczeństwem użytkowania projektowanego budynku Wojewoda wyjaśnił, że projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które złożyły wymagane prawem oświadczenia, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie zobowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Pełną odpowiedzialność za zgodność projektu budowlanego z prawem ponoszą projektanci oraz osoba sprawdzająca projekt. Na nich spoczywa także odpowiedzialność cywilna za wady dokumentacji projektowej, jak również przed właściwą izbą zawodową. Z tego powodu zarzuty odwołania w ww. zakresie nie są zasadne. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. przez zaniechanie poinformowania odwołującej o złożonych przez inwestora wyjaśnieniach, jak również zaniechanie udzielenia jej terminu na zajęcie końcowego stanowiska w sprawie przed wydaniem decyzji, Wojewoda dostrzegł, że niewątpliwie organ I instancji, po uzupełnieniu przez inwestora projektu budowlanego w związku z postanowieniem z dnia 25 października 2024 r., a przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, nie poinformował stron postępowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i zgłaszania ewentualnych żądań. Organ odwoławczy konwalidując powyższe uchybienie w dniu 5 marca 2025 r. wystosował do stron postępowania zawiadomienie, w którym poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, składania wniosków i zastrzeżeń w terminie 5 dni od daty otrzymania pisma. Pełnomocnik odwołującej powyższe pismo otrzymał w dniu 17 marca 2025 r. i w określonym terminie nie skorzystał z prawa wyrażonego w art. 10 § 1 k.p.a. Wskazując natomiast na ugruntowane poglądy orzecznictwa Wojewoda wskazał, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić postawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy strona wykaże, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, tj. że wynik sprawy byłby odmienny gdyby do naruszenia takiego nie doszło. Strona winna zatem co najmniej uprawdopodobnić, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy mógłby być odmienny. Tymczasem strona w odwołaniu, oprócz podniesienia zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., nie uprawdopodobniła, że gdyby była poinformowana przez organ I instancji o możliwości końcowego zapoznania się z aktami sprawy, decyzja o pozwoleniu na budowę mogłaby być inna. W ocenie organu odwoławczego, zgodność decyzji o pozwoleniu na budowę z przepisami prawa determinuje stwierdzenie, że fakt końcowego zapoznania się z aktami prawy przed wydaniem tej decyzji nie miałby wpływu na końcowe rozstrzygnięcie sprawy przez organ I instancji. Końcowo Wojewoda wskazał, że subiektywne odczucia stron postępowania, związane z lokalizacją inwestycji, nie mogą stanowić przesłanki dla odmowy wydania pozwolenia na budowę, gdy inwestycja jest zgodna z przepisami prawa. O naruszeniu uzasadnionego interesu osób trzecich przy udzielaniu pozwolenia na budowę można mówić tylko wówczas, gdy zostały naruszone konkretne przepisy obowiązujące w budownictwie, w tym przepisy techniczno-budowlane. Jeżeli zatem postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". Jeżeli natomiast decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Końcowo Wojewoda uznał, że zarzuty odwołującej są bezzasadne i pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze Z. T. wskazała na naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 8 § 1 w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieprzedstawieniu w uzasadnieniu decyzji (odnoszącego się do meritum sprawy, tj. ponownego rozpoznania sprawy przez organ), poza lakonicznym odniesieniem się do zarzutów, podniesionych uprzednio w odwołaniu, kwestii interesu skarżącej jako strony postępowania, podczas gdy poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy wziąć pod uwagę w każdym postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, co doprowadziło do wydania decyzji w sposób niepełnie realizujący wymagania Prawa budowlanego; b) art. 7 w związku z art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 34 ust. 2 p.b. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieprzyjęciu istotności dla wydania pozwolenia na budowę określenia stabilności planowanego budynku w kontekście ruchu pojazdów o nośności do 40 t, podczas gdy powyższe należało uznać za niezbędne, w związku z planowanym położeniem obiektu przy drodze, jego specyfiką oraz niewielką odległością od nieruchomości skarżącej, co doprowadziło do udzielenia pozwolenia na budowę obiektu potencjalnie zagrażającego bezpieczeństwu. Autorka skargi wskazała także na naruszenie przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.b. przez jego błędną wykładnię, polegającą na niezbadaniu przez organ (gdyż nie znajduje ta kwestia odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji) zgodności projektu z innymi niż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (gdyż takowy na terenie inwestycji nie obowiązuje) aktami prawa miejscowego, co doprowadziło do niepełnego rozpoznania sprawy i braku pewności co do kompatybilności przedłożonego przez inwestora projektu; b) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2023.977 ze zm.), dalej jako: "u.p.z.p.", przez jego błędną wykładnię, polegającą na nieujęciu zakresem badania przez organ zgodności projektu z uzyskaną przez inwestora decyzją o warunkach zabudowy minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej, co doprowadziło do braku pełnego ponownego rozpoznania sprawy przez organ i wątpliwości co do rzeczywistego spełnienia przez inwestora ww. wymogu; c) art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że realizacja obiektu budowlanego nie narusza uprawnień skarżącej, w sytuacji gdy należało wziąć pod uwagę bliską odległość zabudowy, realizowanej przez inwestora, od granicy z działką skarżącej, a więc ograniczenia dla skarżącej, związane z możliwością zagospodarowania przez nią swojej nieruchomości, co doprowadziło do wydania decyzji utrzymującej w mocy pozwolenie na budowę przy braku wzięcia pod uwagę interesów skarżącej. Opierając się na wskazanych zarzutach skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Uczestnik postępowania – P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. w piśmie z dnia 13 października 2025 r. wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy p.b. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 p.b. pozwolenie na budowę wydaje się temu, kto złoży w tym przedmiocie stosowny wniosek w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie natomiast do art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektonicznobudowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu; b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.i.ś.; c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Ponadto sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Sprawdzeniu podlega także kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie do wniosku wskazanych w przepisach konkretnych dokumentów (art. 35 ust. 1 pkt 3 – 4a p.b.). Na gruncie powyższych wymagań trafnie organy wskazały, iż decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany (art. 35 ust. 4 p.b.), co oznacza, że w wypadku, gdy inwestor przedłoży komplet dokumentów, o jakich mowa w art. 32 ust. 4 i art. 34 p.b. i ich pozytywnej weryfikacji na gruncie wymagań art. 35 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wskazuje, że organy dokonały sprawdzenia wszystkich przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 p.b. Zbadano w szczególności zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.b.), trafnie konstatując zgodność projektu budowlanego z ostateczną decyzją Burmistrza Miasta Łowicza z dnia 5 stycznia 2024 r. nr 12/2023 ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie na przedmiotowej działce budynku usługowo-handlowego. Organy ustaliły w sposób niekwestionowany zgodność w zakresie m.in. rodzaju zabudowy, linii zabudowy, wysokości budynku, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, kształtu dachu. Wypada natomiast zauważyć, iż ww. decyzja Burmistrza Miasta Łowicza nie wskazywała parametru kształtującego sposób zagospodarowania terenu w zakresie powierzchni biologicznie czynnej, a zatem – wbrew stanowisku skargi – zatwierdzony projekt budowlany nie musiał pozostawać w zgodzie z tego rodzaju parametrem kształtującym zabudowę i zagospodarowanie terenu skoro parametr ten nie został określony. Z kolei sposób określenia wymogów przyszłej zabudowy w ww. decyzji Burmistrza Miasta Łowicza nie może być kontestowany w niniejszym postępowaniu, bowiem kwestia ta pozostaje poza zakresem badanej aktualnie sprawy. Należy przypomnieć, że skarżąca inicjowała wobec powyższej decyzji określającej warunki zabudowy postępowanie odwoławcze, które jednak nie zakończyło się wprowadzeniem do decyzji o warunkach zabudowy parametru powierzchni biologicznie czynnej. Niezrozumiały jest natomiast zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.b. wskutek niezbadania przez organ zgodności projektu z innymi niż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego aktami prawa miejscowego. Skoro skarga nie kwestionuje tego, że dla terenu przedmiotowej inwestycji nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to prawidłowo organy zbadały zgodność projektowanej inwestycji z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Oceny tej nie podważa niezbadanie zgodności ww. inwestycji z "innymi aktami prawa miejscowego", w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.b. Tym bardziej, że skarga nie wskazuje innych aktów prawa miejscowego z zakresu zagospodarowania przestrzennego, z którymi projektowana inwestycja miałaby zachowywać zgodność. Nie można zatem zgodzić się, że w tym zakresie w sprawie miało miejsce zaniechanie, które doprowadziło do niepełnego rozpoznania sprawy. Nie można bowiem doszukać się regulacji prawnych, które z gminnego programu opieki nad zabytkami czy też z regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminie czyniły wzorce kontrolne dla przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego. Mając z kolei na uwadze przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.b. organy prawidłowo ustaliły, że projektowana inwestycja jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności – z uwagi na swój rozmiar – nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Kwestie te zostały wszechstronnie wyjaśnione w motywach zaskarżonej decyzji i nie spotkały się z krytyką ze strony skarżącej. Nie ma zatem potrzeby ich powtarzać w niniejszych rozważaniach Sądu. Spełnione zostały także wymogi kompletności projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Kwestie te nie były przedmiotem kontrowersji w toku postępowania i nie zostały objęte zarzutami skargi. Nie ma zatem i w tym wypadku konieczności ich powtarzania w motywach wyroku. W niniejszej sprawie organy przeanalizowały projekt budowlany pod kątem spełnienia wymagań wskazanych w przepisach Prawa budowlanego i warunków technicznych, po czym doszły do trafnych wniosków, iż projekt ten jest zgodny z prawem, zatem organy administracji nie miały podstaw faktycznych i prawnych aby odmówić jego zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę. Organy prawidłowo ustaliły, jakie oddziaływania może nieść ze sobą planowana inwestycja, w tym w szczególności dla nieruchomości skarżącej. Przeanalizowały także zakres służebności gruntowej przysługującej nieruchomości skarżącej. W następstwie tego zasadnie uznały, że projektowana inwestycja nie prowadzi do niezgodnych z prawem ograniczeń w zabudowie należącej do skarżącej działki nr [...]. Projektowany obiekt znajduje się bowiem ponad 24 m od granic nieruchomości skarżącej i nie wkracza w przestrzeń służebności gruntowej przechodu i przejazdu ustanowionej na działce nr [...] na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...]. W takiej sytuacji za nietrafny uznać należy zasadniczy zarzut skargi tyczący naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich wskazana w powyższym przepisie to ochrona przed ograniczeniem możliwości zabudowy działki sąsiedniej. Ochrona ta nie może jednak sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami prawa. Zatem o braku poszanowania interesu osób trzecich można mówić jedynie wówczas, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy prawa. W okolicznościach badanej sprawy z taką sytuacją nie mamy do czynienia bowiem projektowana zabudowa nie stanowi przeszkody dla możliwości zabudowy działki skarżącej. Rzeczywista odległość projektowanej zabudowy od nieruchomości skarżącej i jednoczesne nienaruszenie przestrzeni istniejącej służebności gruntowej nie pozwala doszukać się regulacji prawnych wyznaczających, na gruncie art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., zakres ochrony uzasadnionych interesów skarżącej. Nie sposób zatem stawiać organom zarzutu nieprzeanalizowania konkretnych regulacji prawnych w tym zakresie skoro regulacje takie nie istnieją. Nie można także doszukać się podstaw trafności powyższych zarzutów w zakresie bezpieczeństwa konkretnych rozwiązań technicznych przyjętych dla projektowanej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zasadnie w tym zakresie Wojewoda odwołał się do kwestii opracowania rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym przez osoby posiadające wymagane uprawnienia w zakresie projektowania w budownictwie. Złożyły one wymagane prawem oświadczenia, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie zobowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Osoby te ponoszą na różnych podstawach odpowiedzialność za zgodność z prawem zastosowanych w projekcie budowlanym rozwiązań technicznych, a organ nie jest uprawniony do ingerowania w przyjęte rozwiązania o ile nie naruszają one prawa. Niezależnie od powyższych uwag należy także zauważyć, że rozwiązania techniczne przyjęte w zatwierdzonej dokumentacji budowlanej stanowią w istocie powtórzenie rozwiązań zastosowanych projekcie budowlanym zatwierdzonym ostateczną decyzją Starosty Łowickiego z dnia 27 stycznia 2021 r. nr 35/2021, udzielającą P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego wraz z infrastrukturą techniczną oraz pylonem reklamowym na przedmiotowej działce. Projektowany budynek przewidziany został w tej samej odległości od drogi publicznej, co istniejący już na tej działce budynek handlowo-usługowy, tj. w odległości przekraczającej 21 m. Nie sposób zatem zgodzić się ze stanowiskiem skargi dopatrującym się w ruchu drogowym zagrożenia dla bezpieczeństwa projektowanej inwestycji. Natomiast przewidziana odległości projektowanego budynku od pasa służebności gruntowej istniejącej na działce nr [...] nie może uwzględniać innego niż aktualny sposobu korzystania z tej służebności. Z okoliczności sprawy wynika, iż działka skarżącej pozostaje niezabudowana, a skarżąca nie legitymuje się decyzją o pozwoleniu na jej zabudowę konkretyzującą sposób jej zagospodarowania. Nierozważenie w takiej sytuacji kwestii stabilności projektowanego budynku, w kontekście wykorzystywania przez skarżącą przysługującej jej służebności dla ruchu pojazdów o nośności do 40 t, nie może być postrzegane jako naruszające przepisy art. 8 § 1 w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 34 ust. 2 p.b. Projekt budowlany nie musi bowiem przewidywać takich rozwiązań technicznych, które będą antycypowały przyszłe sposoby zagospodarowania i wykorzystywania nieruchomości sąsiednich. Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). ds