II SA/Łd 435/13

Dnia 4 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R. A. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego sprawy ze skargi R. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy. a.bł. R. A. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego . Jak wynika ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z rodzicami. Rodzina posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 7,2 ha, z którego się utrzymuje (deklarowany dochód miesięczny ok. 132 zł na osobę). Skarżący nie zadeklarował posiadania żadnego wartościowego majątku ani oszczędności, jednocześnie oświadczając, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem i radcą prawnym. Postanowieniem z dnia [...] referendarz sądowy w Wojewódzkim sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego, zaś odpis postanowienia doręczono stronie w dniu 24 czerwca 2013r. Pismem złożonym w dniu 26 czerwca 2013r. (data pisma 25 czerwca 2013r.) skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia w jego treści wskazując, iż skoro ustanowienie radcy prawnego jest równoznacznie z udzieleniem pełnomocnictwa, to cofa on swój wniosek o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazał, iż nie może udzielić automatycznie (w ciemno) pełnomocnictwa nie widząc wcześniej osoby ustanowionego pełnomocnika, bowiem zdaniem wnioskodawcy istnieje prawdopodobieństwo, iż ów pełnomocnik będzie kierował się uprzedzeniami, a nie literą prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. Dodatkowo należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 60 p.p.s.a skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Ponadto stosownie do treści art. 64 § 3 p.p.s.a do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wskazać należy, iż treści oświadczenia skarżącego zawartego w złożonym sprzeciwie jednoznacznie wynika, iż cofa on swój wniosek o przyznanie prawa pomocy. Konsekwentnie zatem należy uznać, że nie istnieją podstawy do badania materialnoprawnej przesłanki przyznania prawa pomocy, a tym samym zachodzi brak podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki do umorzenia postępowania w zakresie prawa pomocy, bowiem skarżący skutecznie cofnął wniosek o prawo pomocy, a nie stwierdzono jednocześnie w przedmiotowej sprawie negatywnych przesłanek skutkujących niedopuszczalnością cofnięcia tego wniosku, postępowanie zainicjowane wnioskiem w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych stało się bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze, postępowanie w przedmiocie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy należało umorzyć, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. a.bł.