II SA/Łd 438/02

Dnia 19 lutego 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Anna Stępień, del. Sędziowie NSA : Wojciech Chróścielewski (spr.), Grzegorz Szkudlarek, Protokolant Anna Urbańska, po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. G. i R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. - II SA/Łd 438/02 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i 4 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku J. i R. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy W. nr [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działek nr [...] i [...] położonych w miejscowości K. w związku z zamiarem wybudowania przez J. i R. G. na tych działkach budynku mieszkalnego z biurem obsługi turystycznej, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazano, iż podstawą stwierdzenia z urzędu nieważności powołanej wyżej decyzji Wójta Gminy była jej sprzeczność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., uchwalonego uchwałą Rady Gminy w W. nr XVIII/109/92 z dnia 26 listopada 1992 r. (Dziennik Urzędowy Województwa S. nr 17, poz. 102, ze zm.). W myśl tych ustaleń sporna działka o nr ewidencyjnym [...] położona jest w terenach pozbawionych możliwości zabudowy, oznaczonych symbolem RL1 - tereny upraw leśnych, lasy glebochronne. W skardze do Sądu J. i R. G. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócili uwagę na przedwczesne wydanie przez Starostwo Powiatowe w W. decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego, przed wydaniem ostatecznej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Ponadto skarżący wskazali na przysługujące im uprawnienia właścicielskie na działce gruntu stanowiącej ich własność oraz poniesione koszty związane z planowaną budową domu. J. i R. G. uznali jednocześnie, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1992 r. są nieważne oraz wskazali na pomijanie faktu, ze w 1999 r. Starostwo Powiatowe w W. wydało pozwolenie na budowę i zatwierdziło projekt techniczny przyłącza kablowego do działki [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stwierdzono dodatkowo, iż ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym w art. 3 stanowi, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do, którego ma tytuł prawny. Sposób wykonywania prawa własności określa jednak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Gmina W. posiada miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 1992 r., który jest prawem ciągle obowiązującym. Zatem wobec jednoznacznej treści art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, z którego wynika, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jej rozstrzygnięcia są sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kolegium nie mogło orzec inaczej jak tylko stwierdzić nieważność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedmiotowa działka znajduje się na terenach leśnych pozbawionych możliwości zabudowy. W dalszej części uzasadnienia decyzji wskazano, że bezspornym jest, iż roszczenia skarżącego, w związku z poniesionymi kosztami na skutek "prawomocnej decyzji" o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej z wadą prawną mogą być dochodzone na drodze sądowej. Natomiast stwierdzenie skarżących, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest "kolejnym krokiem w procesie inwestycyjnym" po nabyciu praw do gruntu i wykonywania podkładów geodezyjnych jest nieprawdziwe. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest pierwszym etapem w procesie inwestycyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepisy art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 z późn. zm.) stanowią, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji wójta (burmistrza, prezydenta) na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 43 tej samej ustawy nie można odmówić ustalenia takich warunków, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie nie powinno budzić wątpliwości, iż zamierzona inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., uchwalonego uchwałą Rady Gminy w W. nr XVIII/109/92 z dnia 26 listopada 1992 r. (Dziennik Urzędowy Województwa S. nr 17, poz. 102, ze zm.). W myśl tych ustaleń sporna działka o nr ewidencyjnym [...] położona jest w terenach oznaczonych symbolem RL1 - tereny upraw leśnych, lasy glebochronne. Postanowienia tego planu w sposób wyraźny nie zakazują zabudowy na tym terenie, jednak zdaniem Sądu, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, brak takiego zakazu nie może oznaczać dopuszczalności wszelkiej zabudowy, w tym także lokalizacji budynku mieszkalnego z biurem obsługi turystycznej. Zauważyć należy, iż w uchwale składu 5 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 1998 r., OPK 40/97, ONSA 1998, z. 4, poz. 111, przyjęto dopuszczalność lokalizacji obiektów budowlanych służących produkcji rolniczej na terenie oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego jako grunty rolne, jeżeli plan nie wprowadza zakazu takiej zabudowy. Podzielając ten pogląd prawny, trzeba stwierdzić, że mógłby mieć on odpowiednie zastosowanie w rozpoznawanej sprawie wyłącznie wtedy, gdyby zamierzenie inwestycyjne skarżących dotyczyło obiektu budowlanego służącego gospodarce leśnej. Nie można bowiem uznać, że brak wyraźnego zakazu budowy domów mieszkalnych na trenach leśnych oznacza dopuszczalność takiej zabudowy. W przeciwnym, bowiem przypadku, przeznaczenie terenu w planie zagospodarowania przestrzennego jako "teren upraw leśnych" mogłoby w krótkim czasie stać się fikcją, gdyż tereny te przekształciłyby się w praktyce na tereny budowlane. Dodać należy, iż stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. nr 16, poz. 78 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu podejmowania zaskarżonej decyzji, przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne dokonuje się właśnie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji uznać należy, iż prawidłowo postąpiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdzając nieważność decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z biurem obsługi turystycznej. Stosownie do art. 46a ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Gdyby Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po otrzymaniu informacji od Starosty W. nie stwierdziło nieważności tej decyzji samo naruszyłyby w tych warunkach prawo. Podniesione w skardze zarzuty dotyczące nadużycia w planie zagospodarowania przestrzennego określenia "lasy glebochronne" nie mogą mieć w sprawie żadnego znaczenia. Plan zagospodarowania terenu należy do przepisów prawa powszechnie obowiązującego na danym terenie. Jak długo plan ten obowiązuje jest wiążący dla organów administracji publicznej wydających decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Także złożone na rozprawie przed Sądem dokumenty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) orzeczono jak w sentencji.