II SA/Łd 443/14

Dnia 26 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: odrzucić skargę. LS A. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Odpowiadając na skargę organ wskazał, że skarżąca nie brała udziału w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, choć niewątpliwie zamieszkuje pod tym samym adresem, co niektóre strony postępowania. Wobec powyższego Kolegium wniosło o odrzucenie skargi bądź ewentualnie o jej oddalenie. Na podstawie zarządzenia Sędziego sprawozdawcy z dnia 5 maja 2014 r. skarżąca została wezwana do określenia interesu prawnego do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Przede wszystkim zaś zobowiązano ją do określenia numeru ewidencyjnego nieruchomości oraz przedłożenia dokumentu potwierdzającego przysługujące jej w stosunku do tej nieruchomości prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego bądź też inne ograniczone prawo rzeczowe – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Stosowne wezwanie w tym przedmiocie strona otrzymała w dniu 9 maja 2014 r. w trybie art. 72 § 1 p.p.s.a. Odbiór przesyłki pokwitował własnoręcznym podpisem dorosły domownik - wuj M. W. W tym stanie rzeczy termin do uzupełnienia braków skargi biegł od dnia 10 maja 2014 r. do dnia 16 maja 2014 r. i upłynął bezskutecznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. W pierwszej kolejności podnieść trzeba, że w myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W świetle przywołanej regulacji prawnej o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa materialnego. Przymiotu strony nie ma natomiast osoba, która swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu faktycznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą tutejszy sąd w pełni aprobuje przyjmuje się, że legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić - co do zasady - podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się tym, iż działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Uprawnienie do złożenia skargi uzależnione jest od wykazania interesu prawnego pojmowanego jako istnienie związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu, natomiast stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym powoduje oddalenie skargi (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt II SO/Bk 13/12 - Lex nr 1289343, wyrok NSA z dnia 10 marca 2011 sygn. akt II OSK 439/10 - Lex nr 992577). W niniejszej sprawie A. N. nie wykazała ażeby przysługiwało jej prawo własności nieruchomości bądź użytkowania wieczystego albo też ograniczone prawo rzeczowe w stosunku do działki nr ewid. 103, położonej w miejscowości W., gmina R., której dotyczy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego bądź jakiejkolwiek innej nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia. Skoro zatem skarżąca nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji Kolegium, a ponadto nie jest właścicielką, czy też użytkownikiem wieczystym nieruchomości, to bezspornie nie przysługuje jej legitymacja skargowa do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Powyższe obligowało sąd do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. W rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) jest niedopuszczalne. Mając powyższe na względzie sąd odrzucił skargę na podstawie art. 50 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. LS