II SA/Łd 448/13

Dnia 24 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant sekretarz Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 roku sprawy ze skargi P. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. oddala skargę, 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. K. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy al. [...] wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. a.bł. Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267, w skrócie K.p.a.) i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012r., poz. 647 ze zm., powoływana dalej jako u.p.z.p. lub jako ustawa), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta B. z dnia [...], nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na utwardzeniu terenu działki nr 502/1, położonej przy drodze gminnej w B. W toku postępowania ustalono, iż ze względu na toczące się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w S. postępowanie w sprawie samowolnego wykonania utwardzenia terenu, A Sp. j. z siedzibą w B. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na utwardzeniu terenu działki o nr ewid. 502/1, położonej w B. przy drodze gminnej ul. B. W związku powyższym organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącej podstawę do ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. działki. W tym celu wyznaczono obszar analizowany, którego granice wyznaczono od granic działki objętej wnioskiem w odległości większej niż trzykrotna jej szerokość i nie mniejszej niż 50 m. W wyniku przeprowadzonej analizy ustalono, iż na działce, o której mowa brak jest zabudowy kubaturowej. W bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem znajdują się działki zabudowane i użytkowane rolniczo. Organ I instancji ustalił również, iż przedmiotowa działka położona jest w granicach administracyjnych miasta B., które nie posiada obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Wobec powyższego organ uznał, iż przedmiotowa inwestycja spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w związku z tym ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji wydając w dniu [...], na podstawie art. 61 ust. 1, art. 54 w związku z art. 64 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję, w której w zakresie cech zabudowy i zagospodarowania terenu określono wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki - do 85,7%, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej min. 14,3%. Wielkość powierzchni zabudowy przyjęto jak dla działek o funkcji podobnej do wnioskowanej (SB, PB), która odbiega od średniej w analizowanym obszarze, ale zgodna jest z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, powoływane dalej jako rozporządzenie). Ponieważ wnioskowana inwestycja na przedmiotowej działce stanowi uzupełnienie funkcjonalne istniejącego zakładu produkcyjnego organ I instancji uznał, że nielogicznym byłoby wprowadzanie dla funkcji składowej ograniczenia powierzchni zabudowy (składowania) z obszaru analizy. Z uwagi na charakter inwestycji odstąpiono od określenia takich parametrów, jak linia zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość obiektu i geometria dachu. Ustalono natomiast, że obsługa komunikacyjna odbywać się będzie z drogi publicznej gminnej poprzez istniejący zjazd, a zaopatrzenie w energię elektryczną z istniejącego przyłącza energetycznego. Uznano także, iż zarówno zaopatrzenie w wodę oraz odprowadzanie ścieków nie dotyczy zrealizowanej inwestycji, natomiast odprowadzenie wód opadowych odbywać się będzie do sieci kanalizacji deszczowej poprzez studnię ściekową posiadającą osadnik piasku, zgodnie z warunkami technicznymi wydanymi przez Urząd Gminy i Miasta w B. Uznano także, iż inwestycja objęta wnioskiem nie narusza przepisów odrębnych. Organ I instancji wskazał również, że projekt decyzji zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został sporządzony przez uprawnioną osobę, a następnie uzgodniony z Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. w sprawie melioracji i urządzeń wodnych oraz z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w zakresie obszarów i obiektów objętych ochroną archeologiczną. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł P. D. podnosząc, iż utwardzenie terenu działki nr 502/1 nastąpiło w ramach samowoli budowlanej, a pochyłość terenu inwestycji powoduje zalewanie ściekami opadowymi jego upraw rolnych stwarzając zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi przez skażenie produktów żywnościowych z jego gospodarstwa. Ponadto wykonana inwestycja polegająca na podwyższeniu i utwardzeniu terenu nieruchomości umożliwia spływanie ścieków opadowych z całego terenu wszystkich zakładów położonych przy ul. B [...], które także zostały podwyższone i utwardzone. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...], uznało powyższe odwołanie za niezasadne i utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż jest ona kolejną decyzją wydaną przez organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie. Poprzednie decyzje organu I instancji były uchylane z uwagi wadliwie przeprowadzoną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w celu ustalenia, czy w granicach obszaru analizowanego istnieją nieruchomości zabudowane w sposób pozwalający na określenie parametrów nowej zabudowy. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Kolegium stwierdziło, że Burmistrz Gminy i Miasta B. wykonał poprzednie zalecenia organu odwoławczego. W ocenie organu II instancji z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w odniesieniu do przesłanek wskazanych w art. 61 ust. 1 ustawy. Zdaniem Kolegium wyniki analizy pozwoliły na stwierdzenie, że planowana inwestycja spełnia łącznie warunki wymienione w ww. przepisie ustawy. Organ pierwszej instancji prawidłowo zatem wskazał, że obszar analizowany stanowi trzykrotną szerokość frontu działki nr 502/1 i wynosi ok. 99 m, a następnie wymienił jakie działki znajdują się w ww. obszarze oraz w jaki sposób są zabudowane. W celu ustalenia parametrów dla zabudowy o funkcji przemysłowej występującej na działce inwestora o nr 502/1, na której odbywa się składowanie materiałów i elementów prefabrykowanych do budowy nawierzchni drogowych, organ pierwszej instancji zasadnie wziął pod uwagę nieruchomości, które są terenem produkcji materiałów oraz elementów prefabrykowanych do budowy nawierzchni drogowych (PB) oraz na których są składowane materiały oraz elementy prefabrykowane do budowy nawierzchni drogowych (SB) o nr 420/10 - PB i SB, 420/9 - PB i SB, 420/7 - PB i SB oraz 419/6 - PB. Organ pierwszej instancji właściwie ustalił, wskaźniki zabudowy w stosunku do terenu działki dla każdej z ww. nieruchomości, które wynoszą odpowiednio 100%, 99,9%, 98,3% i 57,4%. Wobec powyższego Burmistrz Gminy i Miasta B. dla działki nr 502/1, na podstawie § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia ustalił wskaźnik zabudowy na poziomie 85,7% (średni współczynnik dla całego obszaru analizowanego wyniósł 39,1%). Pozostałych parametrów dla inwestycji organ nie określał z uwagi na charakter przedsięwzięcia. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż słusznie przyjęto w zaskarżonej decyzji, że nieruchomość posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej gminnej - działka nr 431 oraz posiada uzbrojenie terenu wystarczające do realizacji zamierzenia budowlanego, natomiast teren nieruchomości nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, ponieważ działka nr 502/1 zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z dnia [...] posiada oznaczenie R i stanowi użytek rolny, położony na terenie miasta B. Wynika to bowiem z art. 5b ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004r., nr 121, poz. 1266 ze zm.), według którego przepisów ustawy nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast. Ponadto organ I instancji dokonał właściwej oceny, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy zawiera wszystkie elementy wymagane ustawą i na tej podstawie uznało, że decyzja Burmistrza Gminy i Miasta B. z dnia [...], nr [...], ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na utwardzeniu terenu działki nr 502/1, położonej przy drodze gminnej w B., odpowiada prawu. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do sądu administracyjnego złożył P. D., powołując się na argumenty podnoszone w toku postępowania administracyjnego, w szczególności dotyczące zalewania wodami opadowymi jego nieruchomości, które stanowią pola uprawne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności w tak zakreślonej kognicji sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na utwardzeniu terenu działki o nr ewid. 502/1, położonej w B. Organ ustalający warunki zabudowy winien zatem przesądzić, czy dana inwestycja jest dopuszczalna na określonym terenie. W tym celu organ administracji bada przede wszystkim, czy zostały spełnione przepisy art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosowne do tego przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego został natomiast określony powoływanym już wyżej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. W rozporządzeniu, o którym mowa określono wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Oczywiście rodzaj inwestycji determinuje, które z wymienionych parametrów należy określić. Decyzję ustalającą warunki zabudowy wydaje się ponadto po uzgodnieniu z właściwymi organami, o czym stanowi art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy. Treść przepisu art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. wskazuje na obowiązek badania sposobu zagospodarowania poszczególnych działek, a nie np. ich zespołu, stanowiącego ekonomiczną całość. Jak wynika z akt sprawy, organy wywiodły trafne wnioski z prawidłowo przeprowadzonej analizy urbanistycznej terenu. Ze względu na rodzaj inwestycji (utwardzenie terenu) jedynym parametrem, który należało ustalić na podstawie warunków panujących na nieruchomościach położonych w terenie analizowanym jest wskaźnik powierzchnie nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki inwestora. Natomiast organ nie miał obowiązku określać pozostałych parametrów dla inwestycji, wymienionych w art. 61 ust.7 u.p.z.p. i przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy. Stosownie do dyspozycji §5 powołanego rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (ust.1). Jednocześnie dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust.2). Jak wynika z danych zawartych w analizie, wskaźnik ten na badanym terenie cechuje się dużą rozpiętością– od 14% do 99%, a nawet 100% powierzchni zabudowy, co jest pochodną skrajnie odmiennych sposobów zagospodarowania badanych nieruchomości – od działek rolnych po tereny produkcyjne z funkcją składowania. Uzasadnione jest w takiej sytuacji ustalenie wskaźnika innego niż średni wskaźnik dla całego terenu (39%), to jest wskaźnika – 85,7%, na podstawie wskaźnika dla terenu o podobnym sposobie zagospodarowania, jak sporna działka, to jest działek 420/10, 420/9, 420/7 oraz 419/6. Uprawnia do tego treść § 5 ust. 2 rozporządzenia, cytowanego wyżej. Ponadto organ I instancji, a w ślad za nim organ odwoławczy słusznie przyjął, że nieruchomość posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej gminnej - działka nr 431 - oraz posiada uzbrojenie terenu wystarczające do realizacji zamierzenia budowlanego, zaś teren nieruchomości nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, ponieważ działka nr 502/1 zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z dnia [...] posiada oznaczenie R i stanowi użytek rolny, położony na terenie miasta B. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest natomiast to, czy w sprawie o warunki zabudowy organ winien weryfikować zarzuty skarżącego, iż utwardzenie terenu działki nr 502/1 i wykonane podwyższenie terenu powoduje zalewanie i zanieczyszczenie nieruchomości skarżącego spływającymi wodami opadowymi. Sprowadza się to do zarzutów wykonania utwardzenia, podniesienia terenu, niezaplanowania odpowiedniego odprowadzania wód opadowych. Zasadnie jednak orzekające w sprawie organy administracji przyjęły, iż naruszenie stosunków wodnych nie jest badane w postępowaniu w sprawie ustalania warunków zabudowy. Co prawda zgodnie z art. 61 ust. 5 ust. 1 pkt 5 organ ustalający warunki zabudowy ma obowiązek ustalić, czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, przez które należy rozumieć również przepisy ustawy Prawo wodne, ale tylko w zakresie w jakim kształtują możliwość zabudowy oraz w jakim nie jest to zastrzeżone do właściwości innych organów administracji. Okoliczności związane z zalewaniem gruntów sąsiednich, ewentualnie spowodowanym utwardzeniem i podniesieniem terenu, jak również odprowadzanie wód opadowych wraz z zanieczyszczeniami do ziemi może być przedmiotem postępowania przed organami właściwymi na podstawie ustawy Prawo wodne. W tym miejscu można jedynie przypomnieć, iż ustalenie warunków zabudowy w niniejszej sprawie jest konsekwencją działań podjętych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., zmierzających do ustalenia, czy możliwa jest legalizacja spornych robót, polegających na utwardzeniu terenu. Wydana w tym trybie decyzja o warunkach zabudowy również przesądza jedynie o możliwości istnienia tego typu inwestycji w danym terenie ze względu ład przestrzenny okolicy. Natomiast szczegółowe warunki wykonania tej inwestycji należą do kolejnego etapu procesu inwestycyjnego, w tym przypadku legalizacyjnego. Nie sposób przy tym pominąć, że PINB postanowieniem z dnia [...], nr [...] zobowiązał inwestorów do przedłożenia oceny technicznej wykonanego utwardzenia działki o nr ewid. 502/, obejmującej m.in. jednoznacznie określenie, czy odprowadzenie wód deszczowych z terenu wykonane jest z zachowaniem przepisów ustawy Prawo wodne. To z kolei oznacza, że kwestie związane z faktycznym odprowadzaniem wód opadowych z terenu inwestycji będą badane w postępowaniu legalizacyjnym prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego. Zatem fakt uzyskania pozytywnej decyzji w sprawie warunków zabudowy nie przesądza jeszcze o legalizacji samowoli budowlanej, polegającej na utwardzeniu terenu. Organ ustalający warunki zabudowy winien jest wyjaśnić, czy dana inwestycja jest dopuszczalna na określonym terenie z uwzględnieniem przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W decyzji organu I instancji zaznaczono, iż inwestycja nie może powodować zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby, a także zmiany stanu wody na gruncie, zwłaszcza w zakresie odpływu znajdującej się na gruncie inwestora wody opadowej ze szkodą dla gruntów sąsiednich (pkt VII decyzji). W wystarczającym stopniu określono więc na tym etapie wymogi dotyczące nowej inwestycji. W niniejszej sprawie organy były zobowiązane wyłącznie do ustalenia warunków odprowadzania wód opadowych do istniejącej kanalizacji, jako elementu uzbrojenia działki. W związku z tymi wymogami organ I instancji określił w pkt VI decyzji ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej i w ppkt 6) wskazał, iż odprowadzenie wód opadowych odbywać się będzie do sieci kanalizacji deszczowej poprzez studnię ściekową posiadającą osadnik piasku, zgodnie z warunkami technicznymi wydanymi w dniu [...] przez Urząd Gminy i Miasta w B. W związku z tym i ten wymóg warunków zabudowy został w decyzji określony wystarczająco. Zgodnie z art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy winna określać: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji zostały wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Powyższe warunki zostały spełnione. Decyzja ustalająca warunki zabudowy posiada załączniki, o których mowa w § 9 ust. 2 rozporządzenia, tj. wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zawierające część tekstową i graficzną oraz mapę do celów opiniodawczych w skali 1:1000. W tym stanie rzeczy są uznał, że skarga jest, jak w pkt 1 sentencji. nieuzasadniona i oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a. O wynagrodzeniu dla adwokata orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c), § 19, § 20 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013r., poz. 461). LP