II SA/Łd 448/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Czerw po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi B.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 26 marca 2025 r. znak SKO.4146.5.25 w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane i nakazu zwrotu świadczenia wychowawczego postanawia: odrzucić skargę. dc B.Ś. (dalej: skarżąca, strona) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 26 marca 2025 r. w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane i nakazu zwrotu świadczenia wychowawczego. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się przesyłka listowa zawierająca zaskarżoną decyzję skierowana do skarżącej. Na kopercie przesyłki znajdują się: adnotacja odręczna o treści "Awizowano 1.04.25 r." i podpis nieczytelny, odcisk pieczątki o treści "Awizowano powtórnie dnia 9.04.2025" i odcisk stempla pocztowego "Zduńska Wola 9.04.2025". Skargę nadano w dniu 16 maja 2025 r. W skardze nie zawarto wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu ze względu na to, że została wniesiona po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 54 § 1 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a.: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Jak stanowi art. 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Zgodnie z art. 44 § 3 k.p.a. w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Jak stanowi zaś art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z powyższego wynika, iż dwukrotne awizowanie przesyłki, w sposób określony w art. 44 k.p.a., uzasadnia przyjęcie domniemania faktycznego, że przesyłka ta doszła do rąk adresata, a co za tym idzie, że dokonane w ten sposób doręczenie było skuteczne. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy przesyłka skierowana do skarżącej, zawierająca decyzję, zawierającą prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia, została awizowana. Skoro zatem pierwsze awizo miało miejsce 1 kwietnia 2025 r., to oznacza, że termin do odbioru tej przesyłki upływał 15 kwietnia 2025 r., a zatem można było uznać, że na mocy art. 44 § 4 k.p.a., przesyłka została doręczona skarżącej z tym dniem. Jeśli więc zaskarżona decyzja została doręczona pod wskazany przez skarżącą adres do doręczeń (tożsamy jak w skardze) w dniu 15 kwietnia 2025 r. to trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upłynął w dniu 15 maja 2025 r. (art. 83 § 2 p.p.s.a. – dzień 1 maja jest dniem ustawowo wolnym od pracy). Skargę wniesiono zaś 16 maja 2025 r. (data nadania skargi w placówce pocztowej). Skarżąca wnosząc skargę, w tym dniu uchybiła więc terminowi do jej wniesienia. W związku z powyższym, uwzględniając dyspozycję art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w postanowieniu. dc