II SA/Łd 453/18

Dnia 17 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2018 roku sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę, 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat A. G. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] kwotę 240 złotych (dwieście czterdzieści) powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. a.bł. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] roku, nr [...], po rozpoznaniu odwołania Z. K., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] roku zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., obejmującego budowę kanału zbiorczego pomiędzy ulicami A i B w Ł. na działkach nr ewid. 66/3, 82/17, 92/67, 92/68, 92/69, 93/5, 82/19, 89, 76/5, 93/18, 112/2, 74/1, 123/4 w obrębie [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1332 ze zm.). Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniosła Z. K. domagając się zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. skargi na postanowienie Wojewody [...] znak: [...] z dnia [...] roku o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] znak: [...] z dnia [...] marca 2017 roku. Wojewoda [...], przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż autorka odwołania wniosła o zawieszenie postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ cytując art. 98 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") podkreślił, iż odwołująca nie jest stroną, która zażądała wszczęcia postępowania, bowiem z wnioskiem o pozwolenie na budowę wystąpił inwestor, czyli A Sp. z o.o. w Ł. Zatem wniosek w tej kwestii jest bezzasadny. Następnie organ sięgając do treści art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. wskazał, iż zagadnieniem wstępnym, z powodu którego należy zawiesić postępowanie, jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie doszło do wyłonienia takiego zagadnienia, bowiem fakt zaskarżenia postanowienia Wojewody [...] o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...], nie stanowił przeszkody w zakresie możliwości procedowania w sprawie przez organ pierwszej instancji. Dalej organ cytując treść art. art. 35 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego stwierdził, że inwestor przedstawił wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, załączając kompletny projekt budowlany, wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, oraz oświadczenie o posiadanym prawie o dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej. Poza tym projekt zawiera oświadczenie osób go wykonujących o zgodności zobowiązującymi przepisami prawa, normami i zasadami wiedzy technicznej. Teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dlatego w dniu [...] stycznia 2016 roku Prezydent Miasta Ł. wydał decyzję nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z akt sprawy wynika, iż planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami tej decyzji. Ponadto zebrany materiał dowodowy zawiera elementy i informacje wymagane przez prawo dla prawidłowej oceny planowanego przedsięwzięcia. W ocenie Wojewody, powyższe stanowi o wywiązaniu się inwestora z obowiązków wynikających z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego koniecznych do spełnienia przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze na powyższą decyzję Z. K. wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zawieszenie postępowania, bo toczy się postępowanie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] (sygn. II SA/Łd 108/18). Ponadto strona złożyła wniosek do Starosty [...] o podjęcie mediacji. W ocenie autorki skargi, kwestionowane decyzje zostały wydane w sposób nieprawidłowy, bo ingerują w prawo własności zbyt daleko i w sposób dowolny. Dla rury ściekowej 30 cm przebiegającej w głąb ziemi nie potrzeba rujnować przydatności działki budowlanej. Ustalenie zajęcia 4 m w głąb działki wykracza poza potrzeby tj. nadmierne zabranie powierzchni na cele inwestycyjne. Narusza to w sposób oczywisty prawo własności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę kanału zbiorczego. Podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy powołanej już wcześniej ustawy Prawo budowlane. Jak stanowi art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W art. 35 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno – budowlanej w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, że organ o którym mowa, został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Tym samym ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi określonymi w rozporządzeniu. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nakłada obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Natomiast zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ma charakter związany. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na przedmiotowe zamierzenie budowlane wykonał prawidłowo spoczywające na nim obowiązki wynikające z przepisów prawa. Projektowana inwestycja odpowiada wymogom określonym w decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2016 roku ustalającej warunki zabudowy. W dalszej kolejności stwierdzić należy, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu (lub jego sprawdzenia) – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Organ orzekający prawidłowo również stwierdził zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. W tym zakresie organ szczegółowo odniósł się zarzutów dotyczących strefy ochronnej wokół kanału. W ocenie skarżącej, na cel budowy kanału zbiorczego zajęto zbyt duży obszar nieruchomości skarżącej. Jednakże szerokość strefy ochronnej wynosi co do zasady 5 m, ale w sprawie na podstawie pisma Zakładu Wodociągów i Kanalizacji ograniczono ją do 4 m. Szerokość strefy na poziomie 5 m wynika z zapisu § 11 ust. 1 pkt 9 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia 24 września 2003 roku w sprawie wprowadzenia "Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie miasta Ł.". Ponadto, szerokość strefy ochronnej wynika z ustaleń decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Podsumowując stwierdzić należy, że organ wydający kontrolowane pozwolenie na budowę zasadnie stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane w art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Jednocześnie uznając, że materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, organ nie miał podstaw aby odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdyż po spełnieniu wymogów przewidzianych w przywołanych przepisach na takie załatwienie sprawy nie zezwala art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Końcowo podkreślić należy, iż mimo że skarżąca nie podnosiła argumentów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych Sąd, który nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), zobligowany był także rozważyć ewentualne naruszenia w tym zakresie. Sąd jednak nie dopatrzył się uchybień na tej płaszczyźnie, gdyż postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257 ze zm.). Konkludując powyższe rozważania Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), Sąd orzekł w punkcie pierwszym wyroku o oddaleniu skargi w całości. O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi w osobie adwokata orzeczono, jak w punkcie drugim wyroku, na mocy art. 250 P.p.s.a. oraz § 3, § 4 ust. 3 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 roku, poz. 1714). dc