II SA/Łd 455/13

Dnia 28 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 roku sprawy ze skargi K. S. i M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1 i ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98 poz. 1071, ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku inwestora, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę stacji paliw wraz z infrastrukturą techniczną na działce położonej w Z. przy ul. A nr 31, nr ewid. gruntów 105, 104/4, 103/6, 140/5, 55/4. Prawomocnym wyrokiem z dnia 12 czerwca 2012r. w sprawie o sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w efekcie skargi K. S. i M. S. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego Polskiemu Koncernowi Naftowemu A w P. pozwolenia na przebudowę stacji paliw położonej w Z. przy ul. A 31 i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania M. i K. S. od decyzji Starosty [...] z dnia [...], uchylił w całości znajdujący się w załączniku zaskarżonej decyzji rysunek Nr 1 – projekt zagospodarowania terenu opracowany w [...] i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylonego nowego rysunku Nr 1 – projekt zagospodarowania terenu, opracowanego w [...], a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Uwzględniając wytyczne Sądu przy ponownym rozpatrzeniu odwołania Państwa S., decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. 1. uchylił w całości znajdujący się w załączniku decyzji z dnia [...] rysunek Nr 1 - – projekt zagospodarowania terenu opracowany w [...] dla inwestycji PN. Przebudowa stacji paliw (obiekt kategorii XVII) wraz z infrastrukturą techniczną na działce położonej w Z. przy ul. A nr 31, nr ewid. gruntów 105, 104/4, 103/6, 140/5, 55/4 i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia w załączniku zaskarżonej decyzji, nowego rysunku Nr 1 – projekt zagospodarowania terenu, opracowanego w [...]; 2. w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu powyższego aktu Wojewoda przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania, w szczególności prawomocne orzeczenie WSA w Łodzi z dnia 12 czerwca 2012r.,[...]. Podkreślił, iż mając na uwadze przedmiotowe orzeczenie wezwał inwestora do: - przedłożenia projektu zagospodarowania terenu inwestycji (część rysunkowa i opisowa) ze wskazaniem usytuowania stacji paliw płynnych, precyzując odległość odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji paliw płynnych od poszczególnych elementów zagospodarowania zarówno terenu inwestycji, jak i terenów sąsiednich, w tym pawilon stacji, budynków o konstrukcji niepalnej oraz od innych budynków, zgodnie z § 98 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. z 2005r., Nr 243, poz. 2063 – dalej jako: rozporządzenie); - doprecyzowania w sposób czytelny i jednoznaczny w projekcie budowlanym wartości zestawienia powierzchni poszczególnych części terenu inwestycji oraz wyjaśnienie na czym polegają rozbieżności. W dniu 21 grudnia 2012r. inwestor przedłożył pismo wyjaśniające m.in. kwestie projektowanego witacza o wysokości 25 m wskazał, iż rezygnuje w tym zakresie z projektowanej realizacji i wnioskuje o usunięcie tego zakresu robót budowlanych ze sprawy. Poprzez wykreślenie projektowanego witacza inwestor dokonał naniesienia poprawek w projekcie budowlanym. Wyjaśnił także kwestię braku odległości, których wskazanie w projekcie zagospodarowania działki, zarówno w części opisowej, jak i rysunkowej wymagane jest przepisami rozporządzenia, wskazując, iż odległości te naniesione były już dnia 18 grudnia 2012r. na rysunku Nr 1 w skali 1:250, uzupełniającym rysunek zagospodarowania terenu Nr 1 w skali 1:500, z uwagi na lepszą jego czytelność. Inwestor dokonując poprawek w projekcie budowlanym także w tej kwestii naniósł dodatkowe wyjaśnienia. Odniósł się do wskazań różnych wielkości poszczególnych powierzchni dotyczących zagospodarowania działki w projekcie budowlanym w zestawieniu z decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, które były podnoszone przez Wojewodę [...] w decyzjach kasacyjnych i w dalszym ciągu nie zostały wyjaśnione, na co zwrócił uwagę WSA w przywołanym wyroku. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż z materiału dowodowego wynika, że na sąsiedniej działce nr 104/4 pomieszczenia gospodarcze o pow. 12 m przez wiele lat były wykorzystywane do obsługi istniejącej stacji paliw, na działce nr 105 przeznaczonej do przedmiotowej przebudowy. A w czasie uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji na działce nr 105 rozważał wariant zagospodarowania sąsiedniego terenu tak, aby wykorzystać na nim znajdujące się pomieszczenie gospodarcze. W wyniku tego w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach budynek ten został zaznaczony z przeznaczeniem do użytkowania oraz sumaryczne wskazani powierzchni wynoszącej 2261m² tj. 2249 m² powierzchni działki nr 105 i 12 m² powierzchni działki nr 104/4. W czasie opracowywania projektu budowlanego zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy inwestor zrezygnował z planowanego użytkowania przedmiotowego pomieszczenia gospodarczego, w związku z tym wnioskiem objęto tylko działkę o nr 105 i dla tej działki opracowano projekt budowlany – działka nr 105 o pow. 2249 m² , pow. utwardzona 1086 m², pow. zabudowy 169 m², pow. zieleni 994 m². Natomiast w projekcie rozbiórki wskazania wielkości poszczególnych powierzchni zagospodarowania działki o nr ewid. 105 o powierzchni - 2249 m², dotyczą istniejącej stacji paliw przeznaczonej do przebudowy i poszczególne powierzchnie tej działki przed rozbiórką wynosiły: powierzchnia całkowita zabudowy - 76 m², powierzchnia utwardzenia - 1088 m², zieleni - 1085 m². Z kolei odnosząc się do kwestii braku wskazania w projekcie budowlanym odległości urządzeń projektowanej stacji paliw w kontekście przepisów rozporządzenia przy uwzględnieniu zachowania interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane) organ stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z tymi przepisami. Nadmienił, iż ww. odległości wskazane zostały na rysunku Nr A-1 w skali 1:250, będącym uzupełnieniem rysunku zagospodarowania terenu Nr 1 w skali 1:500 ze względu na prawidłowy na lepszą czytelność projektu budowlanego, tym samym prawidłowy ich odczyt. Odległości te w sposób czytelny opisane zostały w piśmie z dnia 20 grudnia 2012r.. W pkt 1.1 ww. pisma wskazano, iż zgodnie z § 104 rozporządzenia budynek sklepowy powinien być i jest wykonany z elementów nierozprzestrzeniających ognia oraz usytuowany został poza strefą zagrożenia wybuchem, o czym mowa w tym przepisie, z zastrzeżeniem § 98 ust. 1 pkt 1, tj. odległość odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji paliw płynnych powinna wynosić m.in. co najmniej o: 1) metr więcej, niż wynosi zasięg strefy zagrożenia wybuchem - od pawilonu stacji paliw płynnych przeznaczonych do równoczesnego przebywania w nim nie więcej niż 50 osób bez prowadzenia usług hotelarskich, 2) 10 m od budynków o konstrukcji niepalnej, z wyjątkiem wymienionych w pkt 1, 3) 20 m od innych budynków nie wymienionych w pkt 2, 4) 5 m od granicy sąsiadującej niezabudowanej działki. W niniejszej sprawie odległości te wynoszą: - (pkt 1.1) budynku sklepowego stacji od granicy działki o nr ewid. 104/4: od ściany bez okien - 326 cm w najbliższym miejscu i 638 cm w najdalszym, od ściany bocznej od działki o nr ewid. 140 - 879,5 cm i od ściany bocznej od działki o nr ewid. 142/4 - 1324 cm, - (pkt 1.2) podziemnego zbiornika gazu LPG o pój. 10 m3 od działki o nr ewid. 142/4 - 592 cm, od granicy działki o nr ewid. 104/4 - 510 cm i odległość od najbliższego budynku - 2472 cm, - (pkt 1.2.3) kontenera na butle z gazem o łącznej wadze do 440 kg od granicy działki o nr ewid. 142/4 - 616 cm i najbliższego budynku - 2449 cm, - (pkt 1.3) dystrybutorów paliwa od granicy działki o nr ewid. 140 - 716 cm, od budynku sklepowego stacji - 1360 cm, od najbliższego budynku na działce o nr ewid. 142/4 - 2771 cm, od granicy działki o nr ewid. 142/4 - 1382 cm (pomyłkowo wskazanej w piśmie nr 142/2 działki przed jej podziałem), - (pkt 1.4) podziemnych zbiorników paliw płynnych od granicy działki o nr ewid. 140 - 610 cm, od granicy działki o nr ewid. 142/4 - 974,5 cm, od najbliższego budynku - 1505 cm, najbliższego budynku mieszkalnego 3186,5 cm, zgodnie z wymogami zawartymi w § 101 ww. rozporządzenia odległości zbiorników i rurociągów technologicznych w stacjach paliw nie mogą być mniejsze niż m.in. 3 m - od fundamentów budynku, - (pkt 1.5) punktu zlewowego paliw oddzielonego od działek o nr ewid. 142/4 i 142/3 murem ochronnym w przypadku działki o nr ewid. 142/3 - 761,5 cm, działki o nr ewid. 142/4 - 669 cm oraz od działki o nr ewid. 140 - 1491 cm i najbliższego budynku mieszkalnego - 2293,5 cm, - (1.6) przewodu oddechowego zbiornika paliw od granicy działki o nr ewid. 140 - 1491 cm i działki o nr ewid. 142/3 - 690 cm. Powyższe oznacza, iż zachowane zostały wymagania § 98 ust. 1 rozporządzenia. Strefy zagrożenia wybuchem zostały określone w załączniku do rozporządzenia pn. "Minimalne wymiary stref zagrożenia wybuchem dla urządzeń technologicznych baz paliw płynnych i baz gazu płynnego, stacji paliw płynnych i stacji gazu płynnego oraz rurociągów przesyłowych dalekosiężnych, które wynoszą odpowiednio: - dla urządzeń technologicznych przeznaczonych do magazynowania i dystrybucji ropy naftowej i produktów naftowych I i II klasy ustala się następujące strefy zagrożenia wybuchem (strefa 1 i 2): odmierzacz paliw strefa 1 - wewnątrz części hydraulicznej odmierzacza oraz w zagłębieniu pod nim, strefa 2 - wewnątrz szczeliny bezpieczeństwa; zbiornik podziemny strefa 2 - w promieniu 1,5 m od wlotu przewodu oddechowego (odpowietrzenia), strefa 1 - w promieniu 2 m od włazu cysterny lub zaworu oddechowego i strefę 2 - 2 m od strefy 1 i w dół do ziemi, co oznacza o wypełnieniu wymogów § 98 ust. 1 rozporządzenia, dla urządzeń technologicznych przeznaczonych do magazynowania, przeładunku i dystrybucji gazu płynnego ustala się następujące minimalne strefy zagrożenia wybuchem (1 i 2) m.in.: zbiorniki naziemne, podziemne lub przysypane o pój. do 10 m³, strefa 2 w promieniu 1,5 m od wszystkich króćców zbiornika, rozlewnia gazu płynnego, strefa l w promieniu 1,5 m od głowic napełniania butli, strefa 2 - w całym pomieszczeniu napełniania butli magazyn butli na placu otwartym pod zadaszeniem strefa 2 i odmierzacz gazu płynnego strefa l wewnątrz części hydraulicznej odmierzacza oraz w zagłębieniu pod nim i strefa 2 - wewnątrz szczeliny bezpieczeństwa. Zgodnie z wymogami art. 10 § 1 k.p.a. przed wydaniem decyzji w przedmiotowej sprawie tut. organ zawiadomił strony, iż mogą zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. K. i M. S. skorzystali z tej możliwości. W dniu 22 stycznia 2013r. w K. S. zapoznała się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w następstwie czego w toku prowadzonego postępowania odwoławczego Odwołujący pismem z dnia 25 lutego 2013r. wnieśli uwagi i zastrzeżenia odnośnie projektowanej inwestycji. Odnosząc się do podnoszonej przez Państwo S. kwestii dotyczącej braku w projekcie budowlanym pozwolenia wodnoprawnego, jak również zmienionej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, która w ich ocenie, z uwagi na upływa czasu pozostaje niezdatna do wywarcia skutków prawnych, organ wyjaśnił, iż decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, na wniosek inwestora została zmieniona ostateczną decyzją w dniu [...], poprzez wykreślenie w punkcie pierwszym podpunktu e), który nakładał obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie do kanalizacji. Oznacza to, iż skoro zmieniona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie nakłada na Inwestora w trakcie przygotowania i realizacji inwestycji obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie do kanalizacji ścieków mogących zawierać substancje niebezpieczne dla środowiska, to zamierzenie to jest w tym zakresie zgodne z ustaleniami zawartymi w tej decyzji, a tym samym wiążące dla organu właściwego w sprawie pozwolenia na budowę. Takie stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zajął w wyroku z dnia 12 grudnia 2012r. Stąd też zarzuty podnoszone w tej kwestii nie znalazły uzasadnienia. Odnosząc się do podnoszonej przez odwołujących kwestii czy przedmiotowa inwestycja jest przebudową czy też budową, bądź rozbudową organ wyjaśnił, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...], ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji jednoznacznie wskazuje, iż ustaliła je "dla inwestycji polegającej na przebudowie stacji paliw na terenie działki oznaczonej nr ewid. gruntów 105, położonej przy ul. A 31. W ramach inwestycji przewiduje się budowę: • trzech zbiorników podziemnych (dwa zbiorniki dzielone o pój. 50 m³ każdy na paliwa tj. olej napędowy, benzyna 95, benzyna 98 i benzyna vigor oraz jeden zbiornik o pój. 10 m³ na LPG), trzech dystrybutorów (jeden dystrybutor wielomodułowy - benzyna 98, benzyna 95, olej napędowy i benzyna vigor; jeden dystrybutor na olej napędowy dla samochodów ciężarowych i jeden dystrybutor LPG, • wiaty nad dystrybutorami • pawilonu handlowego (...) przewidzianego do realizacji po dokonaniu rozbiórki istniejącego pawilonu, • śmietnika, • płyty szczelnej w rejonie dystrybutorów, • stanowiska zlewowego paliw dla autocystern, • stanowiska woda-powietrze-odkurzacz • kontenera na butle gazowe oraz przebudowę: • wysepek dla montażu dystrybutorów, • dróg wewnętrznych i parkingów, • przyłącza i sieci wód.-kań. i deszczowej z montażem separatora, • przyłącza i sieci elektroenergetycznej, • przyłącza i sieci telefonicznej, • montaż piezometrów." Przepis art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi oznacza, iż w przypadku decyzji o warunkach zabudowy organ administracji architektoniczno budowlanej pozostaje nią związany w taki sam sposób, jak decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, co też stwierdził Sąd w przywołanym już wyroku. Sąd wskazał, iż skoro w sposób ostateczny ustalono czy to wymogi w zakresie zagospodarowania przestrzennego terenu (w decyzji o warunkach zabudowy), czy to wymogi w zakresie ochrony środowiska (w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), to ustalenia te nie mogą podlegać modyfikacji czy też "racjonalizacji" w toku innego postępowania, np. prowadzonego przez organ administracji architektoniczno - budowlanej w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Są one dla tego organu wiążące, więc rolą organu jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu z warunkami (wymaganiami), określonymi w ww. decyzjach. W niniejszej sprawie decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, zmieniona w dniu [...] ostateczną decyzją, jak i decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], są decyzjami ostatecznymi, nie podlegającymi żadnej modyfikacji i wiążącymi organ administracji architektoniczno - budowlanej zarówno I, jak i II instancji. Mając na uwadze przepisy prawa oraz treść orzeczenia Sądu organ wskazał, iż w niniejszej sprawie kwestia dotycząca zakresu robót budowlanych objętych przedmiotowym pozwoleniem na budowę ma kapitalne znaczenie, z uwagi na treść decyzji o warunkach zabudowy, którą legitymuje się inwestor. Decyzja ta dla A w P. ustala warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie (w zakresie powyżej wskazanym) istniejącej stacji paliw. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 30 marca 2007r. w Starostwie Powiatowym w Z. inwestor wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na przebudowę ww. stacji paliw w zakresie zgodnym z ww. decyzją, o warunkach zabudowy. Ponadto Sąd w wyrokach w przedmiotowej sprawie wskazał, iż stacja paliw jako całość jest budowlą (kategorią obiektu budowlanego) w rozumieniu art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane i w tym kontekście należy analizować przesłanki z art. 3 pkt 7a ww. ustawy. Stacja paliw jako całość będąca budowlą stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, w niniejszej sprawie jako przedmiotowe przedsięwzięcie powstaje w ramach istniejącej stacji paliw przeznaczonej do przebudowy na działce o nr ewid. 105, zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W związku z tym rozważane przesłanki ww. artykułu cytowanej ustawy pozwoliły na uznanie wnioskowanego przedsięwzięcia za przebudowę stacji paliw jako całości, nie zaś poszczególnych jej części składowych (pawilonu, dystrybutorów, etc.) Oznacza to, iż podnoszony zarzut w tej kwestii nie znalazł uzasadnienia. Projekt zagospodarowania terenu jest integralną częścią projektu budowlanego, który zgodnie z art. 34 ust. 4 ustawy Prawo budowlane podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor dokonał wszelkich ww. wyjaśnień i uzupełnień materiału dowodowego, w tym dołączył projekt zagospodarowania terenu sporządzony ponownie na kopii aktualnej mapy zasadniczej oraz aktualną opinię Starostwa Powiatowego w Z. z dnia [...] i warunki przyłączenia dla podmiotu II grupy przyłączeniowej do sieci dystrybucyjnej o napięciu znamionowym 15 kV z dnia [...], dlatego też należało uchylić w całości znajdujący się w załączniku zaskarżonej decyzji rysunek Nr 1 - projekt zagospodarowania terenu opracowany w [...] dla przedmiotowej inwestycji i orzec w tym zakresie, poprzez ustalenie w miejsce uchylenia w załączniku zaskarżonej decyzji, nowego rysunku Nr l1 - projektu zagospodarowania terenu, opracowanego w [...], z naniesionymi poprawkami, a w pozostałej części zaskarżoną, decyzję utrzymać w mocy. Podkreślił, iż zgodnie z żądaniem inwestora rezygnacja z ww. witacza, nastąpiła wraz z uchyleniem załącznika zaskarżonej decyzji tj. rysunku Nr 1 - projektu zagospodarowania terenu opracowanego w [...] wraz z projektowanym witaczem o wysokości 25 m. Nowy zatwierdzony niniejszą decyzją rysunek Nr 1 - projektu zagospodarowania terenu, opracowany w [...], z naniesionymi poprawkami projektowanego witacza już nie zawiera. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli K. i M. S.. Zaskarżając akt w całości wnieśli o jego uchylenie wraz z poprzedzającą decyzja organu I instancji, nadto zasądzenie na naszą rzecz solidarnie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucili naruszenie art. 8, art. 8, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 3 pkt 7a, art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Uzasadniając skarżący podtrzymali zarzuty i argumentację odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] oraz w piśmie z dnia 25 lutego 2013r. skierowanego do organu odwoławczego. Podkreślili, iż podtrzymują stanowisko, że inwestycja ma charakter przebudowy, i skoro obiektem budowlanym jest stacja paliw jako całość, to brak jest "racjonalnego uzasadnienia dla kazuistycznego przypisywania konieczności zachowania dotychczasowych parametrów przez poszczególne elementy stacji paliw, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, długość lub szerokość bądź liczba kondygnacji. Zaznaczyli, iż stanowisko inwestora pozostaje w całkowitej sprzeczności z treścią art. 3 pkt 7a ustawy, a zawartą w przepisie tym specyfikację elementów odróżniających przebudowy od budowy (rozbudowy) czynią całkowicie zbędną. Przy podejściu, które reprezentuje inwestor trudno byłoby wskazać obiekt budowlany, który nie dałby się zakwalifikować jako "stanowiący całość", a to otwierałoby drogę do uznania za przebudowę w zasadzie wszelkich robót odpowiadających pojęciu robót budowlanych. Stacja paliw wybudowana przez wnioskodawcę od swej poprzedniczki różni się wszystkimi elementami, których nienaruszalność warunkuje zaistnienie przebudowy, w tym miejscu zbudowane zostały na nowe zupełnie nowe obiekty, różniące się od rozebranych na wszelki możliwy sposób. W zaskarżonej decyzji konsekwentnie brak jest uzasadnienia dla przyjęcia, że planowana inwestycja jest w swej istocie przebudową, a nie rozbudową stacji paliw, co czyni orzeczenie niekompletnym i nienależycie umotywowanym w rozumieniu art. 107 § 3 k.p.a.. Organ II instancji ponownie uznał, że planowana inwestycja stanowi przebudowę, przy czym pominął analizę okoliczności, które do takiego wniosku go przywiodły. O właściwym zakwalifikowaniu planowanych robót budowlanych decyduje każdorazowo ich rodzaj i charakter, a rozstrzygające znaczenie w tym zakresie mają poprawne ustalenia, czy w wyniku prac następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, czy też nie. I tak, stosownie do treści art. 3 pkt 1 lit. b ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć m.in. budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Przez budowę należy natomiast rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 ustawy). Robotami budowlanymi jest budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 ustawy). Z kolei urządzeniami budowlanymi są urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (art. 3 pkt 9 ustawy). W świetle powyższych definicji uznać należy, że urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym jest urządzeniem technicznym. Skoro zaś obiektem budowlanym jest budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, to urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym jest częścią obiektu budowlanego. Na uwagę zasługuje, że zakres przebudowy realizowanej inwestycji obejmuje rozbiórkę istniejącej stacji paliw, w tym wszystkich budynków infrastruktury podziemnej i nawierzchni drogowej oraz budowę 10 obiektów, w tym m. in. dróg wewnętrznych i parkingów. W związku z tym, że pojęcie "budowa" odnosi się do obiektu budowlanego, to chociażby realizowane w przedsiębranej inwestycji wykonanie miejsc postojowych (parkingowych) jest budową obiektu budowlanego. Podkreślili, że fakt, iż takie miejsca postojowe są funkcjonalnie związane z budowlą i stanowią przez to "urządzenie", nie pozbawia ich charakteru obiektu budowlanego. Wskazali, iż inwestycja, na której realizację zezwolono, określona została we wniosku inwestora oraz w treści zaskarżonej decyzji jako przebudowa stacji paliw. W ramach tej "przebudowy" inwestor wyraźnie zaznaczył w piśmie z dnia 26 lipca 2005r., iż planowane przedsięwzięcie polegać będzie także na rozbudowie budynku sklepowego, tj. część sklepowa powiększona zostanie maksymalnie o 50 m², część socjalna powiększona będzie maksymalnie o 30 m² - ogólnie więc powierzchnia użytkowa budynku sklepowego wynosić będzie maksymalnie 80 m². Okoliczność ta znalazła również potwierdzenie w zawiadomieniu Urzędu Miasta Z. z dnia 8 sierpnia 2005r.. Dalej, iż Analiza materiału dowodowego sprawy prowadzi do wniosku, iż mimo długotrwałego postępowania administracyjnego organ II instancji nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia, a poczynione ustalenia noszą znamiona całkowitej dowolności w zakresie koniecznym dla przesądzenia jakie przepisy Prawa budowlanego powinny mieć zastosowanie. Chociaż realizowane przedsięwzięcie inwestycyjne nie przekroczy granic działki nr ewid. 105, to zmiana charakterystycznych wielkości poszczególnych części istniejącego obiektu budowlanego podaje w wątpliwość zasadność przyjęcia przez Wojewodę [...] konstrukcji przebudowy. Wskazując na judykaturę strona stwierdziła, że uprawniony jest wniosek, iż za przebudowę nie mogą być uznane roboty budowlane, w wyniku których powstać mają zupełnie nowe elementy zagospodarowania działki, których przed wykonaniem tych robót w ogóle nie było. Zdaniem skarżących bez wpływu na zaskarżoną decyzję pozostał także bezsporny fakt, że wyróżnikiem prac składających się na budowę (rozbudowę) obiektu budowlanego jest powstanie nowej substancji budowlanej, tak jak to ma w przedmiotowej sprawie miejsce. Za pismem z 25 lutego 2013r. powtórzyli skarżący, że metodologia przedstawienia w dokumentacji inwestycji realizowanej przez wnioskodawcę wzajemnych odległości urządzeń budowanej stacji paliw w kontekście przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki nie pozwala na ich zweryfikowanie. Dane zawarte zostały na mapie niewiadomego pochodzenia, niepoświadczonej, bez daty ważności, bez uzgodnień przez rzeczoznawców w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej czy sanitarnej. W efekcie nie sposób ustalić, czy urządzenia wyszczególnione w decyzji o warunkach zabudowy, a których brak w wykazie zawartym w projekcie zagospodarowania terenu, rzeczywiście fizycznie występują. W dalszym ciągu brak danych o odległości zabudowy stacji paliw od linii 110 kV oraz od stacji transformatorowej, z której zasilana jest budowana stacji, a także stacja paliw B. Taki brak dotyczy również zbiornika na gaz. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...], która wydana została z uwzględnieniem wytycznych tutejszego Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 czerwca 2012r., w sprawie o sygn.akt [...]. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu stosownie do art. 153 p.p.s.a. wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w całości znajdujący się w załączniku decyzji organu I instancji rysunek Nr 1 - – projekt zagospodarowania terenu opracowany w [...] dla inwestycji PN. Przebudowa stacji paliw (obiekt kategorii XVII) wraz z infrastrukturą techniczną i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia w załączniku zaskarżonej decyzji, nowego rysunku Nr 1 – projekt zagospodarowania terenu, opracowanego w [...]; w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W ocenie Sądu analiza całokształtu sprawy, ustalonego - na skutek uzupełnienia materiału dowodowego - stanu faktycznego sprawy w kontekście zastosowanych przepisów prawa nie budzi uzasadnionych zastrzeżeń. Organ administracji uwzględnił ocenę prawą wyrażoną w przywołanym już orzeczeniu tutejszego Sądu i mając ją na względzie przeprowadził postępowanie wyjaśniające wzywając inwestora do uzupełnienia i doprecyzowania dokumentów sprawy, zakresu inwestycji, co przede wszystkim skutkowało wycofaniem przez inwestora z zakresu prac projektowanego witacza o wysokości 25 m. Analizując poprawność zastosowania art. 33, art. 34 i art. 35 ustawy w niniejszej sprawie wskazać wypada, iż organy w sposób usprawiedliwiony okolicznościami uznały, że inwestor przedłożył do zatwierdzenia projekt budowlany opracowany stosownie do specyfiki i charakteru projektowanego obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. W projekcie tym uwzględniono zarówno projekt zagospodarowania działki, jak i projekt architektoniczno – budowlany. Projekt ten został wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane, aktualne na dzień opracowania projektu. Ponadto projekt budowlany zawiera oświadczenie projektanta o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami i wymogami wiedzy technicznej. W pierwszej kolejności wypada wyjaśnić zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.. Uczynił tak, gdyż w przywołanym już orzeczeniu sądowym tutejszy Sąd zwrócił uwagę, iż przedmiotowy witacz nie jest objęty już decyzją ustalającą warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, w tym zakresie niezbędne było zatem sprawdzenie czy winny być ustalone warunki zabudowy obejmujące swym zakresem kwestionowany przez skarżących witacz. Obecnie zaś, wobec deklaracji inwestora, iż rezygnuje z realizacja witacza, co zostało odzwierciedlone w projekcie, kwestia ta nie budzi już zastrzeżeń Sądu. Oświadczenie inwestora stało się przyczynkiem do rozstrzygnięcia organu odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który uchylił załącznik do decyzji organu I instancji, rysunek nr 1 – projekt zagospodarowania terenu opracowany w [...], który uwzględniał sporny witacz. I rozstrzygnął poprzez ustalenie w miejsce uchylonego załącznika, nowego rysunku nr 1 – projekt zagospodarowania terenu, opracowany w [...] – już bez witacza. Takie rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie budzi zastrzeżeń co do swej prawidłowości, także w pozostałym zakresie, gdzie organ II instancji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Bezsprzecznie, na co zwracał uwagę już poprzednio Sąd, stacja paliw jako całość jest budowlą – kategorią obiektu budowlanego – w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy i przez pryzmat tej kwalifikacji należy analizować przesłanki "przebudowy" z art. 3 pkt 7a ustawy. Stacja paliw jako budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami powstaje w ramach istniejącej stacji paliw przeznaczonej do przebudowy na działce nr 105. Zasadnie uznał organ, co wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji przywołanym w stanie faktycznym niniejszego orzeczenia, iż uznać należało, że wnioskowane przedsięwzięcie stanowi przebudowę stacji paliw jako całości, nie zaś przebudowę poszczególnych jej części składowych. Inwestor wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę w zakresie zgodnym z decyzją o warunkach zabudowy, która ustalała warunki dla przebudowy istniejącej stacji paliw. Ustalenie takiej zgodności pomiędzy aktami powoduje, iż spełniona jest przesłanka z art. 35 ust. 1 ustawy, gdzie ustawodawca zastrzegł, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, nadto zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Podkreślić trzeba, iż decyzja o warunkach zabudowy i decyzja środowiskowa wiążą organ administracji architektoniczno-budowlanej, na tę zależność zwrócił uwagę już uprzednio tutejszy Sąd. Podkreślając, iż skoro w sposób ostateczny ustalono warunki zabudowy, czy wymogi w zakresie ochrony środowiska – w decyzji środowiskowej – to ustalenia te wiążą ściśle, organ administracji architektonicznej nie ma uprawnienia aby w jakimkolwiek zakresie wpływać, , czy pomijać te wytyczne, ustalenia. Nie może także ich modyfikować w zależności od potrzeb inwestora czy dążąc do dostosowania do obowiązujących przepisów. Stad, jak zasadnie wskazał organ, decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, zmieniona w dniu [...] ostateczną decyzją, jak i decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], są decyzjami ostatecznymi, nie podlegającymi żadnej modyfikacji i wiążącymi organ administracji architektoniczno - budowlanej obu instancji. A skoro tak, bez wpływu na ustalenia organu ma podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, iż decyzja z [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji nakładała na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego w związku z odprowadzaniem ścieków. Akt ten został bowiem zmieniony w dniu [...] ostateczną decyzją, która aktualnie wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie jest ona zatem uprawniony do nałożenia takiego obowiązku, jeżeli nie dyktuje go wskazana decyzja środowiskowa. Dodać trzeba, iż zarzut skargi odnoszący się do samej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie może być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, jej zasadności nie był uprawniony kwestionować także organ administracji. W tej części zarzuty skargi pozostają bez wpływu na wynik sprawy. W świetle powyższego nie znajduje uzasadnienia zarzut skargi, iż inwestycja nie stanowi przebudowy, organ wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanki skutkujące taką kwalifikacją, w szczególności wytyczne Sądu, które wobec tożsamego stanu faktycznego i prawnego bezwzględnie wiążą organ, jak i Sąd ponownie kontrolujący sprawę. Analiza sprawy nie budzi także wątpliwości, iż planowane zamierzenie jest zgodne z postanowieniami § 124 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, co znalazło odzwierciedlenie w szczegółowo przywołanym powyżej stanie faktycznym sprawy. Przepis ten stanowi zaś, iż magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1.350 kg, odmierzacza tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości mniejszej niż: 1) 10 m - od budynków stacji paliw płynnych, 2) 10 m od miejsc postojowych dla pojazdów samochodowych oraz od granicy działki lub krawędzi jezdni, jeżeli przepisy o drogach publicznych nie stanowią inaczej, 3) 30 m - od budynków mieszkalnych jednorodzinnych; 4) 60 m - od obiektów użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego, 5) 20m - od innych budynków niż wymienione w pkt 3 i 4 6) 20 m od granicy lasu, 7) 6 m - od zbiorników naziemnych innych paliw płynnych, 8) 10 m - od rzutu skrajnego przewodu sieci elektroenergetycznej i skrajnej szyny linii tramwajowej - o napięciu powyżej l kV od słupa tej linii, 9) 1,5 - krotnej wysokości zawieszenia najwyższego niuziemionego przewodu na słupie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu powyżej 1 kV od słupa tej linii, 10) określona w § 98 ust. 1 pkt 6. Przepis powyższy w ust. 2 stanowi o tym, iż odległości, o których mowa w ust 1 pkt 1-5, mogą być zmniejszone o połowę w przypadku: 1) zastosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej REI 120, zasłaniającej zbiornik od strony obiektu, z wyjątkiem odległości określonych w ust. 1l pkt 3 i 4, 2) gdy masa składowanego gazu płynnego nie przekracza 440 kg i butle są składowane w kontenerach o konstrukcji ażurowej, 3) zbiorników podziemnych. Bezsprzecznie kontrola sprawy w powyższym zakresie wykazała, iż wymagania określone w § 124 rozporządzenia, z uwzględnieniem ust. 2 w tym przepisu zostały zachowane. Inwestycja jest zatem zgodnie ze szczegółowymi przepisami techniczno-budowlanymi, określonymi dla tego rodzaju obiektu. Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu, postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.. a.bł.