II SA/Łd 456/08

Dnia 16 lipca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Referendarz sądowy: Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wyłączenia budynku z użytkowania p o s t a n a w i a: przyznać skarżącej – M. M. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. M.M. złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wyłączenia budynku z użytkowania. We wniosku tym skarżąca wskazała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z renty rodzinnej w wysokości 730 zł i nie posiada żadnych innych dochodów oraz oszczędności. Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że jej majątek stanowi udział we własności domu o pow. ok. 55 m2 oraz nieruchomość rolna o pow. 2,30 ha. Podniosła przy tym, że lokal, który zajmuje, jest przedmiotem sprawy o zasiedzenie przeciwko Z. i E. O. Dodała, że ponosi koszty wieloletniego postępowania w tej sprawie oraz wydatki związane z utrzymaniem mieszkania i leczeniem, które łącznie miesięcznie zamykają się w kwocie rzędu 380 – 500 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata lub radcy prawnego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata lub radcy prawnego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Z kolei koszty sądowe obejmują opłaty sądowe, w tym wpis i opłatę kancelaryjną, oraz zwrot wydatków (art. 211 i art. 212 § 1 p.p.s.a.) Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z renty rodzinnej w wysokości 730 zł i nie posiada żadnych innych dochodów i oszczędności. Jej majątek stanowi udział we własności domu o pow. ok. 55 m2 oraz nieruchomość rolna o pow. 2,30 ha. Lokal zajmowany przez skarżąca jest przedmiotem sprawy o zasiedzenie przeciwko Z. i E. O. Obciążenie wyżej wskazanego budżetu skarżącej stanowią wydatki związane z utrzymaniem mieszkania oraz leczenia, które łącznie miesięcznie zamykają się w kwocie rzędu 380 – 500 zł. Biorąc po uwagę powyższe okoliczności, Sąd uznał, iż wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie i przyznał jej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie Sądu przedstawiona we wniosku sytuacja majątkowa skarżącej, w tym zwłaszcza kwota dochodu i niezbędnych wydatków, powoduje bowiem, iż nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. (MSi)