II SA/Łd 457/17

Dnia 24 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. N. od zarządzenia Starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z dnia 21 listopada 2017 roku w sprawie ze skargi K. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od postanowienia pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o świadczenia rodzinne p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. A.B. W związku ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od postanowienia pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o świadczenia rodzinne, K. N. wniósł o przyznanie prawa pomocy. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 2 października 2017 roku skarżący został wezwany do nadesłania na urzędowym formularzu oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pismo sądowe zawierające powyższe wezwanie zostało uznane za doręczone skarżącemu w trybie awizo w dniu 23 października 2017 roku (vide: zarządzenie z dnia 8 listopada 2017 roku, k. 41). Termin do złożenia wymaganego oświadczenia upłynął bezskutecznie w dniu 30 października 2017 roku. Zarządzeniem z dnia 21 listopada 2017 roku Starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W piśmie z dnia 23 grudnia 2017 roku (data złożenia w Sądzie - 27 grudnia 2017 roku) skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku poz. 1369), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", od postanowień i zarządzeń dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane zarządzenie lub postanowienie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór formularza został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 roku w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.). Z kolei zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że złożony przez skarżącego pisemny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie spełniał wymogów formalnych, ponieważ nie został złożony na urzędowym formularzu. Skarżący pomimo skutecznego wezwania, doręczonego w trybie art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. w dniu 23 października 2017 roku, nie dopełnił obowiązku uzupełnienia w wyznaczonym terminie braku formalnego wniosku. Uznać zatem należało, że Starszy referendarz sądowy prawidłowo pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wobec powyższych okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. A.B.