II SA/Łd 459/06

Dnia 5 września 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2006 roku sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania do schroniska oddala skargę. - Decyzją z dnia [...], nr [...] Kierownik Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. działając na podstawie art. 104 k.p.a w związku z art. 17 i art. 48 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz.U. z 2004r., Nr 64, poz. 593 ze zm.) skierował S. K. do schroniska im. F.D. w H. w okresie od dnia 1 kwietnia 2006 roku do dnia 31 maja 2006 roku. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż sytuacja materialna, rodzinna oraz stan zdrowia, w jakim znajduje się S. K. uzasadniają przyznanie pomocy we wskazanej powyżej formie. W wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, iż źródłem utrzymania S. K. jest dochód w postaci zasiłku stałego, który po potrąceniu przez komornika wynosi 167,20 zł miesięcznie. S. K. jest osobą bezdomną, posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności i do dnia 31 marca 2006 roku przebywał w noclegowni w N.. Wobec faktu, iż z dniem 1 kwietnia 2006 roku S. K. stracił miejsce w noclegowni w N., nie mógł znaleźć schronienia u najbliższej rodziny a Urząd Gminy i Miasta w W. nie dysponował lokalem mieszkalnym, który mógłby przyznać skierowano S. K. do schroniska im. F.D. w H. na okres od dnia 1 kwietnia 2006 roku do dnia 31 maja 2006 roku. Od powyższej decyzji S. K. złożył odwołanie wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż zna schronisko dla bezdomnych do którego został skierowany. Powołując się na art. 52 oraz art. 53 Konstytucji RP wskazał, iż panujący w schronisku regulamin oraz obowiązek uczestniczenia w obrzędach religijnych, których nieprzestrzeganie powoduje wydalenie ze schroniska nie odpowiada jego przekonaniom, narusza wolność sumienia i religii. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż w wyniku aktualizacji przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, dokonanej w dniu 9 lutego 2006 roku ustalono, że S. K. jest osobą samotną, rozwiedzioną i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Cierpi na przewlekłe choroby i jest uzależniony od alkoholu. Legitymuje się wydanym na czas określony orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, nie pracuje zawodowo, zamierza ubiegać się o przyznanie renty inwalidzkiej. Obecnie utrzymuje się ze świadczeń przyznanych z pomocy społecznej, do dnia 31 stycznia 2006 roku przebywał w schronisku dla bezdomnych w N. i do chwili obecnej ubiega się o przyznanie lokalu socjalnego na terenie gminy Warta Mając na uwadze powyższe okoliczności organ odwoławczy stwierdził, iż skarżący – S. K. spełnia warunki do przyznania tymczasowego miejsca noclegowego. Wskazano, iż przed wydaniem zaskarżonej decyzji pracownik socjalny Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. kontaktował się z pracownikami najbliższych schronisk dla bezdomnych i tylko schronisko w H. wyraziło zgodę na zakwaterowanie S. K.. Odnosząc zaś się do zarzutów zawartych odwołaniu organ wskazał, iż Kierownik schroniska im. F.D. w H. udzielił informacji, iż nieprawdą jest, że osoby przebywające w schronisku zmuszane są do udziału w praktykach religijnych. Do schroniska przyjmowane są osoby bezdomne bez względu na wyznanie religijne, a jedynym warunkiem pobytu w schronisku jest zachowanie trzeźwości. Z informacji przedstawionej przez Kierownika schroniska wynika, iż do dnia 19 kwietnia 2006 roku S. K. nie stawił się w schronisku w H. W skardze skierowanej do sądu administracyjnego skarżący podniósł, iż nie zgadza się z zaskarżoną decyzją, wskazał, iż wywiad środowiskowy został nieprawidłowo przeprowadzony. Podniósł, że stawił się w schronisku ale ze względu na konieczność uczestniczenia w obrzędach religijnych i złe warunki sanitarne zmuszony był opuścić schronisko. Wskazał, iż obecnie "mieszka na ulicy", nie posiada środków finansowych na zakup leków i żywności, a zasiłek stały, który stanowi jego jedyne źródło utrzymania został przyznany do dnia 5 września 2006 roku. Brak natomiast stałego miejsca pobytu uniemożliwia złożenie wniosku o przedłużenie okresu zasiłkowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co należy podkreślić, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd nie znalazł uzasadnionych podstaw do postawienia organowi administracji zarzutu naruszenia prawa. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu administracji o skierowaniu bezdomnego do schroniska stanowi przepis art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz.U. z 2004r., Nr 64, poz. 593 ze zm.). Z brzmienia tego przepisu wynika, że osoba lub rodzina ma prawo do schronienia, posiłku i niezbędnego ubrania, jeżeli jest tego pozbawiona. Udzielenie schronienia następuje przez przyznanie tymczasowego miejsca noclegowego w noclegowniach, schroniskach, domach dla bezdomnych i innych miejscach do tego przeznaczonych. Bezspornym w rozpoznawanej sprawie jest fakt, że sytuacja materialna i rodzinna, ustalona w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz stan zdrowia, w jakim znajduje się skarżący uzasadniają przyznanie tymczasowego miejsca noclegowego. Wydając w tym przedmiocie decyzję organ administracji publicznej postąpił prawidłowo, kontaktując się z pracownikami najbliżej znajdujących się schronisk dla bezdomnych w celu znalezienia miejsca dla skarżącego – S. K.. Na zakwaterowanie skarżącego zgodę wyraziło tylko jedno schronisko – schronisko im. F.D. w H. Skarżący zakwestionował decyzję o skierowaniu do wyżej wymienionego schroniska podnosząc, iż obowiązujący w schronisku regulamin, bardzo złe warunki sanitarne oraz obowiązek uczestniczenia w "obrządkach religijnych" jest niezgodny z jego przekonaniami i narusza wolność sumienia i religii. Odnosząc się do przedstawionych powyżej zarzutów podniesionych przez skarżącego należy wskazać, że skarżący – jako osoba bezdomna odwołując się od decyzji kierującej do schroniska, które wyraziło zgodę na jego zakwaterowanie nie ma możliwości wyboru innego schroniska czy noclegowni. To organ administracji ustala miejsce zakwaterowania w schronisku, noclegowni lub innym miejscu do tego przeznaczonym, które wyrazi zgodę na zakwaterowanie. Za bezzasadne należy także uznać zarzuty dotyczące obowiązku uczestniczenia w obrzędach religijnych, ponieważ z nadesłanej przez Kierownika schroniska im. F.D. w H. informacji wynika, iż do schroniska przyjmowane są osoby bezdomne bez względu na wyznanie religijne, a jedynym warunkiem pobytu w schronisku jest zachowanie trzeźwości. Konkludując należy także podnieść, że skarżący został skierowany do schroniska na wyraźnie oznaczony okres – od dnia 1 kwietnia 2006 roku do dnia 31 maja 2006 roku. Z informacji przedstawionych przez Kierownika schroniska wynika, natomiast że do dnia 19 kwietnia 2006 roku skarżący się nie stawił. Niewątpliwym natomiast jest, że sytuacja, w jakiej znajduje się skarżący jest trudna, jednakże skarżący jako osoba bezdomna może zostać objęty indywidualnym programem wychodzenia z bezdomności, o którym mowa w art. 49 ustawy o pomocy społecznej, polegającym na wspieraniu osoby bezdomnej w rozwiązywaniu jej problemów życiowych, w szczególności rodzinnych i mieszkaniowych, oraz pomocy w uzyskaniu zatrudnienia. W tym stanie rzeczy Sąd nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia art. 7, art. 77 k.p.a., stosownie do treści art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.