II SA/Łd 459/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II – Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi T.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej p o s t a n a w i a przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w Ł. AG II SA/Łd 459/17 Uzasadnienie W związku ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej T.P. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem, utrzymując się z emerytur w łącznej kwocie 2640 zł. Małżonkowie są współwłaścicielami domu o powierzchni 126 mkw. (darowizna od rodziców, współwłasność ½ z siostrą skarżącej) i nieruchomości rolnej o powierzchni 1 ha 790 mkw. z budynkami gospodarczymi. Wnioskodawczyni nie zadeklarowała posiadania innego wartościowego majątku ani dochodów. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni podała, że oboje z mężem są osobami schorowanymi, posiadają orzeczenia o niepełnosprawności, pozostają pod stałą opieką lekarską. Skarżąca ma troje dzieci, dwoje dorosłych i samodzielnych. Trzecie dziecko – 23-letnia córka studiuje i pracuje dorywczo, korzystając z pomocy finansowej rodzeństwa. Strona oświadczyła również, że nie zatrudnia i pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem ani radcą prawnym. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Mając na względzie sytuację zdrowotną, rodzinną i materialną przedstawioną przez stronę uznać należało, że wniosek zasługuje na uwzględnienie w całości. Biorąc pod uwagę konieczność nadania pierwszeństwa zaspokajaniu potrzeb związanych z opieką lekarską i utrzymaniem uprawnione jest twierdzenie, iż wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych związanych z udziałem w postępowaniu przed sądem administracyjnym ani kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Wobec powyższego, na podstawie art. 243, art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG