II SA/Łd 459/17

Dnia 11 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 roku sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) przyznać i nakazać wypłacić z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu K. B. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w P. przy ulicy A kwotę 300 (trzysta) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu oraz kwotę 94 (dziewięćdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu poniesionych wydatków. LS Pismem z dnia 19 maja 2017 r. B. D., występując w imieniu swej matki T. P., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacji sanitarnej. Zaskarżonej decyzji zarzuciła, iż powiela błędy decyzji wydanej przez organ I instancji w [...]. Wskazała przy tym, że w całości podtrzymuje argumenty odwołania złożonego od decyzji Prezydenta Miasta P.. Nadto wnosząca skargę podniosła zarzut rażącego naruszenia prawa polegającego na nieuwzględnieniu interesu obywatela przy rozpatrywaniu sprawy oraz podkreśliła, że uznanie za doręczenie decyzji daty 17 kwietnia 2017 r. jest niezgodne z przepisami, albowiem z opisu na kopercie dotyczącym awizowania jednoznacznie wynika, że ostatnim dniem do odbioru przesyłki poleconej był 18 kwietnia 2017 r., na co wskazuje data pozostawienia drugiego awiza. B. D. zaznaczyła przy tym, że dzień 17 kwietnia 2017 r. był to drugi dzień Świąt Wielkanocnych i zarazem dzień ustawowo wolny od pracy. Z uwagi na powyższe B. D., w imieniu T. P., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., zmianę daty uznania za doręczone odpisu decyzji, albowiem ostatnim dniem do odbioru decyzji był dzień 18 kwietnia 2017 r. (zgodnie z informacją o awizo), a nie jak przyjmuje Kolegium - 17 kwietnia 2017 r., a ponadto wniosła o wyznaczenie dla skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego K. B. (kancelaria P., ul. A 6). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wskazał, że w piśmie z dnia 9 maja 2017 r. wyjaśnił B. D., że adresowana do niej jako pełnomocnika strony przesyłka listowa, zawierająca decyzję Kolegium z dnia [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej T. P., została doręczona, w sposób przewidziany w art. 44 k.p.a. w dniu 17 kwietnia 2017 r. - czternastego dnia, licząc od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia o możliwości odbioru pisma, a zatem skargę wniesiono w terminie. Z uwagi na fakt, iż do skargi nie zostało załączone pełnomocnictwo do działania B. D. w imieniu T. P., na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 19 czerwca 2017 r., B. D. została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy przesłano skarżącej urzędowy formularz "PPF", celem jego wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 13 lipca 2017 r. T. P. złożyła w Sądzie wypełniony formularz "PPF". Postanowieniem z dnia 24 lipca 2017 r. starszy referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Pismem z dnia 4 sierpnia 2017 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Ł. jako pełnomocnika z urzędu skarżącej wyznaczyła radcę prawnego K. B.. Po zapoznaniu się z aktami sprawy pełnomocnik skarżącej w drodze pisma z dnia 25 sierpnia 2017 r. oświadczył, że popiera skargę. Następnie w dniu 13 września 2017 r. (data nadania: 7 września 2017 r.) wpłynął do Sądu wniosek T. P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi w postaci pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Postanowieniem z dnia 28 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi, wskazując w uzasadnieniu, iż w sprawie nie wykazano braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku skargi w postaci pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Następnie postanowieniem z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I OZ 1887/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie T. P. na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 września 2017 r., podzielając stanowisko zawarte w jego uzasadnieniu. Na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę i wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one pokryte w całości ani w części. Ponadto oświadczył, że koszty zostały wyliczone od wartości przedmiotu sprawy. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej złożył zestawienie kosztów i wydatków poniesionych przez pełnomocnika w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, co oznacza, iż skarga winna zawierać podpis strony lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Nadto, jak wynika z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu B. D., występującej w tej sprawie w imieniu matki T. P., doręczono w dniu 10 lipca 2017 r., a zatem termin do uzupełnienia tego braku upływał w dniu 17 lipca 2017 r. B. D. w zakreślonym terminie nie przedłożyła jednak żądanego dokumentu. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że wprawdzie strona pismem z dnia wnosiła o przywrócenie uchybionego terminu, załączając do wniosku stosowne pełnomocnictwo, jednakże postanowieniem z dnia 28 września 2017 r. Sąd odmówił przywrócenia wnioskowanego terminu, a zażalenie na to postanowienie zostało oddalone wyżej powołanym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2018 r. Wobec powyższego, z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 1 p.p.s.a., odrzucił skargę, o czym orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 2 i § 3 w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 8 pkt 2 oraz § 21 ust. 2 lit. d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1715) - pkt 2 sentencji. Na zasądzoną kwotę składają się: wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu w wysokości 180 zł (opłata w postępowaniu przed sądem administracyjnym w I instancji) i w wysokości 120 zł (opłata w postępowaniu zażaleniowym) oraz kwota 94 zł (niezbędne i udokumentowane wydatki pełnomocnika z urzędu). a.tp.