II SA/Łd 459/18

Dnia 16 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda –Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2018 roku sprawy ze skargi Apartamenty A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę, zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - oddala skargę. a.bł. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z o.o. Sp. K. pozwolenia na rozbiórkę podziemnych zbiorników betonowych oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego: budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażami w podpiwniczeniu, instalacji zewnętrznych: elektrycznej z oświetleniem terenu, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, układu komunikacji wewnętrznej, śmietnika, wiaty dla agregatu prądotwórczego, ukształtowania terenu i zieleni, na terenie nieruchomości położonej przy ul. A 42b w Ł., na działce o nr ewid. 5/43 i części działek o nr ewid. 5/20, 5/23, 11/4, 11/18, 21/2, 11/15, 22/5 i 5/38 obr. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B Spółka z o.o. Sp. k. Obszernie uzasadniając zajęte stanowisko zarzucono kwestionowanej decyzji: 1) naruszenie art. 7, art.77 § 1 i art. 80 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak należytego i wystarczającego przeprowadzenia postępowania dowodowego w niniejszej sprawie oraz błędną ocenę zgromadzonych dowodów, w szczególności w zakresie ustalenia zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy Nr [...] z [...], wydaną przez Prezydenta Miasta Ł., przeniesioną decyzją Nr [...] z [...] na rzecz wnioskodawcy i uznanie, że wysokość zabudowy i liczba kondygnacji w projekcie budowlanym jest zgodna z tą decyzją podczas, gdy prawidłowa jej interpretacja o ilości kondygnacji od 4 do 7 powinna prowadzić do wniosku, że decyzja o warunkach zabudowy przewiduje zabudowę tarasową, 2) naruszenie art. 107 § 1 i 3, art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez wydanie decyzji zawierającej zbyt ogólne, niejasne i nie dające się zweryfikować uzasadnienie w zakresie zgodności projektu budowlanego z warunkami decyzji o warunkach zabudowy, a w konsekwencji naruszenie zasad prawdy obiektywnej, poszanowania interesów obywateli oraz pogłębiania zaufania do władzy publicznej, 3) naruszenie art. 34 ust. 1 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji pomimo, iż projekt budowlany nie był zgodny z wymaganiami określonymi decyzją o warunkach zabudowy, w szczególności w zakresie wysokości zabudowy. Mając na względzie powyższe, w konkluzji strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I-szej instancji. Pismem z dnia 31 stycznia 2018 r. skarżący wniósł uzupełnienie odwołania podnosząc, iż wnioskodawca w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie, zlokalizował drogę dojazdową do projektowanego budynku na nieruchomości stanowiącej działkę ewid. nr 5/38 bez uwzględnienia stanowiska użytkownika wieczystego - tj. spółki B, a przygotowując wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, w żaden sposób nie konsultował ze skarżącym przebiegu drogi dojazdowej na działce ewid. nr 5/38, ani nawet nie poinformował skarżącego o zamiarze wytyczenia tej drogi w sposób wskazany w projekcie. Strona stwierdziła, iż co prawda, na rzecz każdoczesnego właściciela lub użytkowania wieczystego nieruchomości, stanowiących działki ewid. nr 5/41 i 5/43 położonych w Ł. przy ul. A 42 i 42B, ustanowiona została służebność gruntowa, polegająca na prawie przejazdu i przechodu przez działkę gruntu nr 5/38 oraz na prawie prowadzenia przez tę działkę niezbędnej infrastruktury (instalacja wodno - kanalizacyjna, instalacja energetyczna i telekomunikacyjna, instalacja gazowa itp.), to jednak służebność jest ograniczonym prawem rzeczowym i nie uprawnia wnioskodawcy do dowolnego dysponowania nieruchomością obciążoną. Ponadto, zdaniem odwołującego, wybudowanie drogi dojazdowej ma charakter trwały, dlatego konieczne było skonsultowanie jej przebiegu, tak aby nie kolidowało to z realizowaniem przysługującego mu prawa użytkowania wieczystego. Istotne znaczenie zdaniem strony skarżącej ma fakt, że prawo użytkowania wieczystego, które jest zbliżone do prawa własności jest niewątpliwie prawem nadrzędnym w stosunku do służebności. W związku z powyższym, projekt przebiegu drogi dojazdowej do budynku planowanego przez wnioskodawcę powinien uwzględniać przede wszystkim interes odwołującego. Strona stwierdziła, że inwestor wytyczył drogę dojazdową do planowanego budynku głównie przez nieruchomość skarżącego (działkę gruntu nr 5/38), podczas gdy droga mogła zostać zaprojektowana w inny sposób, nie ingerujący tak znacząco w jego nieruchomość, nadto mieszkańcy inwestycji odwołującego, jak i wnioskodawcy zmuszeni będą korzystać z tej samej drogi dojazdowej, przy czym projektowana inwestycja, znajdująca się w sąsiedztwie planowanej inwestycji ma charakter zamknięty, dlatego wspólne korzystanie z drogi dojazdowej jest niezgodne z zamierzeniami inwestycyjnymi spółki B Sp. z o.o. Sp. k. Zdaniem strony skarżącej wytyczenie drogi dojazdowej w większości na nieruchomości skarżącego spowodowało, że wnioskodawca może zagospodarować swoją nieruchomość w inny sposób, zwiększający jej użyteczność np. poprzez stworzenie terenów zielonych, placów zabaw itd. Ponadto, zgodnie z art. 288 Kodeksu cywilnego, służebność gruntowa powinna być wykonywana w taki sposób, żeby jak najmniej utrudniała korzystanie z nieruchomości obciążonej. Mając na uwadze powyższe odwołujący się wniósł o uwzględnienie dodatkowej argumentacji, przedstawionej we wniesionym piśmie. Odnosząc się do powyższego pisma strony skarżącej, przy piśmie z 13 lutego 2018 r. inwestor przedłożył kopię służebności notarialnych, ustanowionych aktem notarialnym Rep. [...] w dniu 26 października 2015 r. oraz kopię fragmentu projektu branży drogowej z dokumentacji wykonawczej dla działki nr ewid. 5/38 z września 2017r. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 1257 ze zmianami) w związku z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 1332 ze zmianami) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I-szej instancji. Organ wskazał, że planowany budynek jest budynkiem siedmio i sześciokondygnacyjnym z garażem w parterze. W budynku zaprojektowano 60 mieszkań w części nadziemnej oraz 100 miejsc garażowych w części podziemnej budynku w tym jedno dla osób niepełnosprawnych. Z badanych akt sprawy organu I-szej instancji wynika, iż do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył wymagane opinie i uzgodnienia, a także wymagane przepisem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, legitymując tym samym swoje prawo do jej zabudowy. Dla przedmiotowej inwestycji została wydana przez Prezydenta Miasta Ł. decyzja o warunkach zabudowy Nr [...] z [...] wydana dla C Sp. J. C., S. Ł., która decyzją Nr [...] z [...] została przeniesiona na rzecz D Sp. z o.o. E Sp. k., a następnie decyzją Nr [...] z [...] przeniesiona na rzecz F Sp. z o. o. Sp. k., sprostowaną postanowieniem Nr [...] z [...], która decyzją Nr [...] z [...] została przeniesiona na rzecz A Sp. z o.o. Sp. k. Organ podkreślił, że powołana decyzja o warunkach zabudowy jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę i zawiera warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu należącego do inwestora oraz jego zabudowy. Jak wskazano w sporządzonej do tej decyzji analizie urbanistycznej, na obszarze poddanym analizie występuje zabudowa o podobnej funkcji tj. zabudowa mieszkaniowa oraz usługowa, która pozwala na określenie wymagań, dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami powołanej decyzji o warunkach zabudowy, dotyczącymi warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: - nieprzekraczalna linia zabudowy - brak określenia nieprzekraczalnej linii zabudowy; - wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki - do 0,40, warunek spełniony wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki wynosi 0,285; - szerokość elewacji frontowej - nie ustala się, lokalizacja nieruchomości w głębi kwartału, - wysokość zabudowy - od 4 do 7 kondygnacji nadziemnych (max. 24m), zaprojektowano 6 i 7 kondygnacji, budynek posiada wysokość 23,36 m; - geometria dachu - dopuszcza się rozwiązania indywidualne, zaprojektowano dach płaski; - należy zapewnić miejsca postojowe w granicach nieruchomości w liczbie co najmniej 1 miejsce postojowe dla jednego mieszkania - w budynku zaprojektowano 60 mieszkań oraz 100 miejsc garażowych, w tym jedno dla osób niepełnosprawnych. Zgodnie z ustaleniami tej decyzji, dostęp do drogi publicznej planowanej inwestycji jest zapewniony z ul. A poprzez drogę wewnętrzną - ul. B. Organ stwierdził, iż do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył wymagane opinie i uzgodnienia, a także wymagane przepisem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, legitymując tym samym swoje prawo do jej zabudowy. Dodał, że również załączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b ustawy Prawo budowlane, spełnia wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012r., poz. 462 ze zmianami) oraz zawiera niezbędne uzgodnienia wynikające z przepisów szczególnych. Przedmiotowy budynek usytuowany jest w odległości większej niż 4,0 m od granic nieruchomości, spełniając tym samym ustalenia § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. z 2015r., poz. 1422). Projektowany budynek nie spowoduje także ponadnormatywnego ograniczenia dopływu światła naturalnego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach znajdujących się na działkach sąsiednich. Jak wynika bowiem z załączonej do projektu architektoniczno-budowlanego analizy nasłonecznienia, sporządzonej przez uprawnionego projektanta, projektowany budynek nie ogranicza dostępu światła słonecznego w sposób uniemożliwiający zagospodarowanie działek sąsiednich na cele mieszkaniowe. Zacieniane budynki znajdują się od strony zachodniej oraz wschodniej budynku projektowanego, a ograniczenie dostępu światła odbywa się jedynie czasowo we wczesnych (7.00-9.00 dla budynku na działce o nr ewid. 5/32) oraz późnych (14.00-17.00 dla budynków na działce o nr ewid. 21/5, 20/3 oraz 21/3) godzinach analizy. Przez resztę analizowanego czasu, budynki posiadają dostęp do światła słonecznego na zasadach istniejących. W analizie tej stwierdzono ponadto, iż projektowany budynek w żadnym z przypadków nie oddziałuje na budynki sąsiednie w sposób ograniczający dostęp światła słonecznego na więcej niż 3 godziny w dniach równonocy (21.III, 21.IX) w godzinach 7.00-17.00. Wobec powyższego Wojewoda stwierdził, że projektowana inwestycja nie powoduje ograniczenia zabudowy na działkach sąsiednich, w szczególności ze względu na konieczność zachowania warunków wynikających z ustaleń § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. z 2015r., poz. 1422), dotyczącego sytuowania budynków oraz warunków wynikających z § 13, § 57 i § 60 tego rozporządzenia, dotyczących nasłonecznienia i zacieniania, jak również z § 217 ust. 1, dotyczącego bezpieczeństwa pożarowego. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji spełnia także wymogi § 18 ust. 1 i 2 oraz § 22 powołanego rozporządzenia, dotyczących urządzenia miejsc postojowych na działce inwestora oraz miejsc na pojemniki, służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych. Projekt budowlany został także pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych - opinia z 7 września 2017r. Inwestor przedłożył również dokumentację badań podłoża gruntowego wraz z opinią geotechniczną i projektem geotechnicznym projektowanych obiektów budowlanych, wymaganych art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Tym samym Wojewoda stwierdził, że projektowana inwestycja nie utrudni korzystania z nieruchomości skarżącego, ani też nie uniemożliwi jej ewentualnej zabudowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wobec tego uznał, że inwestor spełnił przesłanki zawarte w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a tym samym, zgodnie z art. 35 ust. 4 powołanej powyżej ustawy, organ nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W odniesieniu do zarzutów zawartych w odwołaniu Wojewoda stwierdził, że nie znajdują one uzasadnienia. Przedmiotowa decyzja jest zgodna z ustaleniami wydanej dla projektowanej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy zarówno w części dotyczącej wysokości zabudowy i liczby kondygnacji. W decyzji tej nie wskazano również, że wysokość zabudowy należy kształtować tarasowo, a jedynie określono minimalną i maksymalną ilość kondygnacji. Odnośnie podnoszonej przez stronę kwestii dotyczącej lokalizacji drogi dojazdowej do projektowanego budynku na nieruchomości o nr ewid. 5/38 stwierdził, że z oświadczenia o prawie do dysponowania tą nieruchomością wynika, iż prawo to wynika z tytułu służebności, na podstawie aktu notarialnego rep. [...]. Z przedłożonej przez inwestora przy piśmie z 13 lutego 2018 r. kopii powołanego aktu notarialnego wynika służebność gruntowa bez żadnych ograniczeń, polegająca na prawie przejazdu i przechodu przez działki o nr ewid. 5/38 i 5/40, objęte księgą wieczystą nr [...] na całej ich długości i szerokości oraz na prawie prowadzenia przez te działki gruntu niezbędnej infrastruktury. W odniesieniu do zarzutów naruszenia art. 7, art. 8 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Wojewoda stwierdził, że z akt sprawy organu I-szej instancji wynika, iż strona brała udział w postępowaniu administracyjnym, poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, otrzymała zawiadomienie o wszczęciu tego postępowania, nie wnosząc w wyznaczonym w nim terminie uwag i zastrzeżeń także w powyższej kwestii. Zaskarżona decyzja zawiera także elementy określone w art. 107 K.p.a. Przedmiotowa decyzja organu I-szej instancji obejmuje także rozbiórkę podziemnych zbiorników betonowych na działce inwestora. Dokumenty, które należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę określa art. 33 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Z badanych akt sprawy wynika, iż do wniosku o wydanie pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowej inwestycji inwestor załączył wszystkie wymagane powyższym przepisem dokumenty. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wniosła B Spółka z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w W.. Strona powieliła zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a dodatkowo zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnej decyzji organu I instancji oraz uznanie, że organ l instancji należycie przeprowadził postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie, a także że wszystkie warunki do wydania wskazanej decyzji o pozwoleniu na budowę zostały spełnione przez A Sp. z o.o. Sp. k. pomimo tego, iż zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji organu l instancji, w szczególności z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego wskazanych w poniższych zarzutach. Strona zarzuciła także naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. poprzez nieumożliwienie stronom postępowania wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, podczas gdy po uzupełnieniu stanowiska skarżącego pismem z dnia 31 stycznia 2018 r. organ zobligowany był przed wydaniem decyzji do poinformowania stron postępowania o zgromadzonych materiałach i dowodach oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, co skutkowało brakiem możliwości odniesienia się przez skarżącego do zgromadzonych materiałów, w szczególności pisma wnioskodawcy z dnia 13 lutego 2018 r. Strona wskazała ponadto na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i brak uwzględnienia uzasadnionych interesów skarżącego, w szczególności w zakresie planowania przebiegu drogi dojazdowej do inwestycji wnioskodawcy w sposób znacznie ingerujący na nieruchomość skarżącego, co utrudni korzystanie z nieruchomości skarżącego oraz art. 34 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji pomimo, iż projekt budowlany nie był zgodny z wymaganiami określonymi decyzją o warunkach zabudowy, w szczególności w zakresie wysokości zabudowy. Na tej podstawie strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. W stanie faktycznym sprawy przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A Sp. z o.o. Sp. K. pozwolenia na rozbiórkę podziemnych zbiorników betonowych oraz zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę obejmującego: budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażami w podpiwniczeniu, instalacji zewnętrznych: elektrycznej z oświetleniem terenu, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, układu komunikacji wewnętrznej, śmietnika, wiaty dla agregatu prądotwórczego, ukształtowania terenu i zieleni, na terenie nieruchomości położonej przy ul. A 42b w Ł., na działce o nr ewid. 5/43 i części działek o nr ewid. 5/20, 5/23, 11/4, 11/18, 21/2, 11/15, 22/5 i 5/38 obr. [...]. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2017.1332 tj. ze zm.). Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Na mocy art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego – w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji – przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Podkreślić także należy, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W cytowanym przepisie art. 35 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno – budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Warto zwrócić uwagę, że właściwy organ co do zasady nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno – budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 Prawa budowlanego) uprawnienia budowlane. W przedmiotowej sprawie organ I instancji uznał, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów Prawa budowlanego oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nadto jest zgodne z decyzją ustalającą warunki zabudowy dla tego przedsięwzięcia. Konsekwencją powyższego stanowiska było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Organ II instancji podzielił tę argumentację. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, za całkowicie chybiony należy w ocenie Sądu uznać zarzut niezgodności przedmiotowej decyzji z ustaleniami wydanej dla projektowanej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy zarówno w części dotyczącej wysokości zabudowy jak i liczby kondygnacji. Skarżąca wadliwie interpretuje treść tej decyzji wywodząc, że wysokość zabudowy od 4 do 7 kondygnacji nakazuje zaprojektowanie zabudowy tarasowej. W decyzji tej nie ma zapisu, że wysokość zabudowy należy kształtować tarasowo, a jedynie określono minimalną i maksymalną ilość kondygnacji. Inwestor uprawniony był zatem do zaprojektowania budynku mieszkalnego nawet o 7 kondygnacjach i wysokości 24 m. W obiekcie zaprojektowano ilość kondygnacji zgodną z decyzją o warunkach zabudowy, a jego wysokość nie przekracza 24 m. Skoro zatem zabudowa tarasowa nie wynika z decyzji o warunkach zabudowy, podniesiony w tym zakresie zarzut jako bezzasadny nie mógł być uwzględniony. Co więcej, na rozprawie w dniu 16.10.2018 r. pełnomocnik strony skarżącej przyznał, iż na działce stanowiącej jej własność wzniesiony jest budynek 7-kondygnacyjny, a więc podobny do objętego kwestionowanym pozwoleniem na budowę, co niewątpliwie dyskwalifikuje zarzut naruszenia ładu przestrzennego. Sąd uznał również za bezzasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i brak uwzględnienia uzasadnionych interesów skarżącego, w szczególności w zakresie planowania przebiegu drogi dojazdowej do inwestycji wnioskodawcy w sposób znacznie wpływający na nieruchomość skarżącego, co utrudni korzystanie z nieruchomości skarżącego. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że lokalizacja drogi dojazdowej do projektowanego budynku na nieruchomości o nr ewid. 5/38 wynika z prawa służebności gruntowej, na podstawie aktu notarialnego rep. [...]. Z aktu tego wynika służebność gruntowa bez żadnych ograniczeń, polegająca na prawie przejazdu i przechodu przez działki o nr ewid. 5/38 i 5/40, objęte księgą wieczystą nr [...] na całej ich długości i szerokości oraz na prawie prowadzenia przez te działki gruntu niezbędnej infrastruktury. Inwestor był zatem uprawniony do wytyczenia drogi dojazdowej do wskazanych w decyzji o pozwoleniu na budowę działek, w tym działki o nr ewid. 5/43 bez żadnych ograniczeń i nie był zobowiązany do prowadzenia w tym zakresie jakichkolwiek konsultacji ze skarżąca spółką. To, że mieszkańcy inwestycji skarżącego, jak i wnioskodawcy zmuszeni będą korzystać z tej samej drogi dojazdowej nie stanowi argumentu przemawiającego za tym, aby drogę zaprojektować w inny sposób, którego zresztą strona skarżąca nie wskazała. B Spółka z o.o. Sp. k. nie wykazała również, na czym miałyby polegać utrudnienia związane z korzystaniem z jej nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 K.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy ( vide: wyrok NSA z 8.03.2018r. sygn. akt I OSK 934/16 – LEX nr 2416010, wyrok WSA w Krakowie z 22.02.2018r. sygn. akt II SA/Kr 1662/17 – LEX nr 2462755, wyrok WSA w Szczecinie z 8.03.2018 r. sygn. akt II SA/Sz 5/2018 - LEX nr 2466523 ). Strona skarżąca poza ogólnikowym stwierdzeniem o niezawiadomieniu jej o złożeniu przez inwestora pisma z dnia 13.02.2018 r. w żaden sposób nie wykazała związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem powołanego przepisu art. 10 § 1 K.p.a. a wynikiem sprawy. Co więcej, pismo to oraz jego załączniki nie stanowią nowych dowodów, które byłyby nieznane stronie skarżącej, a wyłącznie potwierdzają okoliczności ustalone już w toku postępowania administracyjnego, a związane z ustanowieniem służebności gruntowej polegającej na prawie przejazdu i przechodu przez działki o nr ewid. 5/38 i 5/40. Skoro inwestor spełnił przesłanki zawarte w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, organ zgodnie z art. 35 ust. 4 powołanej ustawy nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. a.tp.