II SA/Łd 462/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 6 września 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. G. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy p o s t a n a w i a : odmówić przywrócenia terminu. WSA/post.1 - sentencja postanowienia II SA/Łd 462/11 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę H. G. na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, iż podstawą rozstrzygnięcia jest ustalenie, iż przedmiotowa skarga złożona została w dniu 8 kwietnia 2011r., w sytuacji gdy trzydziestodniowy termin wynikający z przepisu art. 53 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, upłynął z dniem 29 grudnia 2010r., bowiem skarżąca odebrała zaskarżone postanowienie w dniu 29 listopada 2010r. W dniu 14 lipca 2011r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Uzasadniając wniosek pełnomocnik wskazał, iż w tutejszym Sądzie toczyło się postępowanie ze skargi strony na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sprawa oznaczona została sygn.akt II SA/Łd 1439/10. Zaznaczył, iż na rozprawie w dniu 29 marca 2011r., której przedmiotem było to postanowienie skarżąca z uwagi na swój stan zdrowia nie była obecna, jednakże w jej imieniu stanęła córka, która w trakcie posiedzenia uzyskała wiedzę, iż Kierownik Urzędu wydał w dniu 22 listopada 2010r. postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Upewniwszy się, iż matka nie posiada wiedzy czy i kiedy wydane zostało takie postanowienie, córka przejrzała dokumenty zgromadzone w sprawie i stwierdziwszy brak aktu wydanego w dniu 22 listopada 2010r. niezwłocznie, w dniu 8 kwietnia 2011r., wystąpiła ze skargą do Sądu. Pełnomocnik zauważa także, iż z uzasadnienia postanowienia z dnia 17 czerwca 2011r. o odrzuceniu skargi uzyskała wiedzę, iż postanowienie z dnia 22 listopada 2010r. zostało odebrane przez skarżącą w dniu 29 listopada 2010r. i okoliczności tej nie kwestionuje. Podnosi jednak, iż skarżąca jest osobą w podeszłym wieku, schorowaną, która cierpi na częste zaniki pamięci, z których nie zdaje sobie sprawy, jest niezdolna do samodzielnej egzystencji, dzieci strony rozważają wystąpienie z wnioskiem o ubezwłasnowolnienie matki. Tak więc stan zdrowia uniemożliwił stronie właściwe zrozumienie wagi odebranej korespondencji. Pełnomocnik podkreśliła, iż córka skarżącej w miarę możliwości stara się pomagać matce, sporządzała pisma w toku postępowania administracyjnego i sądowego i reagowała na każde pismo, które znalazła w domu strony. Na koniec pełnomocnik oświadczyła, iż do dnia dzisiejszego nie wiadomo gdzie znajduje się odebrane przez stronę postanowienie z dnia 22 listopada 2010r., sugeruje, iż w dacie odbioru przesyłki skarżąca przebywała w domu sama, gdyż mieszkający ze stroną syn z pewnością zauważyłby, że matka odebrała jakąś korespondencję i zainteresowałby się tym faktem. Reasumując w ocenie pełnomocnika niezłożenie skargi w terminie do dnia 29 grudnia 2010r. nie wynikało ze złej woli strony, ani z niedbalstwa, bowiem do dnia 8 lipca 2011r. (data doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi), strona pozostawała w mylnym przekonaniu, iż takie postanowienie nie zostało jej nigdy doręczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w skrócie p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże stosownie do art. 86 §1 i art. 87 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Jednakże we wniosku takim strona winna uprawdopodobnić, iż uchybienie nastąpiło bez jej winy, dopełnić czynności, której uchybiła oraz wniosek ten złożyć w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. Jak już wyżej wskazano strona, która wnosi o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej obowiązana jest uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. O braku winy można mówić jedynie, gdy strona uchybiła terminowi na skutek okoliczności od niej niezależnych, którym nie mogła zapobiec mimo dołożenia najwyższej staranności. Staranność strony należy oceniać przy użyciu miernika staranności, jakiej można oczekiwać od przeciętego człowieka należycie dbającego o swoje sprawy. Ustawodawca nie wymaga od wnioskodawcy udowodnienia braku winy, a jedynie jego uprawdopodobnienia. W analizowanym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi pełnomocnik strony argumentuje, wskazując na zachowanie terminu wynikającego z art. 87 §1 p.p.s.a, iż o uchybieniu terminu do złożenia skargi, strona dowiedziała się z uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 17 czerwca 2011r. o odrzuceniu skargi, które odebrał pełnomocnik w dniu 8 lipca 2011r. W konsekwencji uznać należy, iż składając wniosek o przywrócenie terminu w dniu 14 lipca 2011r. zachowany został omawiany termin. W ocenie Sądu nie sposób zgodzić się z takim wywodem, a to z uwagi na fakt, iż przepis art. 87 §1 p.p.s.a. stanowi, że wniosek o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W niniejszej sprawie przyczyną uchybienia - jak wyjaśnia pełnomocnik - był brak wiedzy o wydaniu, a tym bardziej o doręczeniu postanowienia z dnia 22 listopada 2010r., gdyż wiedzę o wydaniu takiego aktu córka strony powzięła na rozprawie w dniu 29 marca 2011r. w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 1439/10. Analizując dokumenty sprawy nie sposób zgodzić się z takim twierdzeniem, gdyż po pierwsze w aktach sądowych sprawy o sygn.akt II SA/Łd 1439/10 znajduje się pismo procesowe wyznaczonego z urzędu pełnomocnika strony (tego samego pełnomocnika, który obecnie reprezentuje stronę) pochodzące z dnia 17 marca 2011r., w którym sformułowany został wniosek o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie nie tylko zaskarżonego postanowienia, ale także postanowienia Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia H. G. terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, iż już w dacie złożenia tegoż pisma, a więc w dniu 17 marca 2011r., pełnomocnik strony posiadał wiedzę o wydaniu przez organ postanowienia z dnia 22 listopada 2010r. Co więcej sama strona wiedzę o wydaniu postanowienia z dnia 22 listopada 2010r. posiadała od dnia 27 grudnia 2010r., kiedy to odebrała odpowiedź na skargę, w której Kierownik Urzędu wskazuje na fakt wydania takiego aktu. Reasumując powyższe - w świetle przywołanych okoliczności faktycznych - nie sposób dać wiarę, iż przyczyna uchybienia terminu do złożenia skargi na postanowienie z dnia 22 listopada 2010r. ustała dopiero w dniu 8 lipca 2011r. tj. w dacie doręczenia postanowienia Sądu z dnia 17 czerwca 2011r. o odrzuceniu skargi. Skoro bowiem strona od dnia 27 grudnia 2010r., a jej pełnomocnik od dnia 17 marca 2011r. dysponowali wiedzą o wydaniu postanowienia z dnia 22 listopada 2010r., to wniosek o przywrócenie uchybionego terminu został złożony z przekroczeniem terminu 7 dni liczonych od momentu ustania przyczyny owego uchybienia. Co więcej od dnia 17 marca 2011r. pełnomocnik skarżącej dysponował również wiedzą o sposobie i terminie zaskarżenia tego aktu. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 86 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji. a.tp.