II SA/Łd 464/13

Dnia 15 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2013 roku przy udziale --- sprawy ze skargi B. P. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie projektu budowlanego zamiennego - oddala skargę. A.P. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako ustawa) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako k.p.a.), nałożył na K. T., zam. B. 62 P., obowiązek przedłożenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego – sporządzonego przez osoby posiadające uprawnienia budowlane – dotyczącego inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr 288 w miejscowości B., uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w termie do dnia 30 maja 2013r.. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji, w dniu 26 października 2010r., wpłynął do organu wniosek B. P. o sprawie legalności i zgodności z przepisami budowy opisanego budynku. Organ nadzoru budowlanego biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowody oraz wskazania organu II instancji zawarte w decyzji z dnia [...] stwierdził, iż realizacja spornego obiektu przebiegała na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę Naczelnika Gminy P. z dnia [...] Nr [...]. według projektu budowlanego zatwierdzonego przywołaną decyzją, sporny obiekt miał mieć wymiary 10,30 m x 8,92 m, z materiału dowodowego wynika, iż ma faktycznie wymiary 11,10 m x 9,70 m. Nadto wymiary wiatrołapu zgodnie z projektem miały mieć 3,55 m x 1,30 m, w istocie mają 2,25 m x 3,50 m. Organ wskazał, iż oznacza to, ze sporna inwestycja został zrealizowana z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz warunków udzielonego pozwolenia na budowę, bowiem doszło do zmiany projektu zagospodarowania działki oraz charakterystycznych parametrów obiektu. Dalej wskazał organ, iż stosownie do art. 103 ust. 1 ustawy, do spraw praw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Z koeli w ust. 2 czytamy, iż przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponieważ w niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte w 2010 roku, a sporny obiekt został zrealizowany z dochowaniem obowiązku określonego w art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1961r., Nr 7, poz. 46 ze zm. – dalej jako: ustawa z 1961r.) w sprawie tej znajdują zastosowanie przepisy art. 50 – art. 51 ustawy. A skoro tak, to organ obowiązany jest przeprowadzić postępowanie naprawcze stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy. W ramach postępowania naprawczego organ ustalił, iż działka sąsiednia stanowiąca własność B. P. była zabudowana, na działce znajdowała się ½ budynku mieszkalnego, który został rozebrany, przy czym jego istnienie potwierdza szkic polowy z operatu sporządzony w dniu 18 października 2004r.. Na szkicu i mapie z operatu znajduje się budynek gospodarczy. Budynki te są tak usytuowane, iż nie mogą być uznane za budynek sąsiedni w stosunku do przedmiotowego budynku mieszkalnego. W ścianie budynku mieszkalnego w odległości 0,80 m – 1,10 m od granicy z działką B. P. znajduje się otwór okienny o wymiarach 1,40 m x 1,40 m. Przepisy ustawy z 1961r. wraz z przepisami wykonawczymi, zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966r. Nr 130 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz.Urz.MB. 1966, Nr 10, poz. 44 – dalej jako: zarządzenie nr 130), nie normowały odległości budynków od granic działek sąsiednich posiadających zabudowę lecz odległości miedzy budynkami. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, iż nie można nakazać likwidacji otworu okiennego. W odwołaniu od powyższej decyzji B. P. zarzuciła wadliwe ustalenie odległości podanych w decyzji m.in., wskazując, iż narożnik ściany zewnętrznej domu K. T. od strony podwórza przekracza granicę działki odwołującej. Odwołanie złożyła także K. T. zarzucając naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy przez wadliwe zastosowanie mimo niewydania przez organ postanowienia o wstrzymaniu robót, określonego w art. 50 ust. 1 ustawy oraz nieustaleni czy występują istotne odstępstwa od projektu, art. 103 ust. 1 ustawy przez wadliwe przyjęcie, że do sprawy należy stosować przepisy obecnie obowiązującej ustawy, art. 6 i art. 7 k.p.a. przez pominięcie okoliczności, iż proces inwestycyjny i postępowania administracyjne z nim związane zakończyło się w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku, zatem organ zastosował niewłaściwą ustawę, art. 6 i art. 8 k.p.a. przez błędne pouczenie, ze niewykonanie obowiązku może skutkować rozbiórką, co jest sprzeczne z art. 103 ust. 2 ustawy. Strona wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] w części merytorycznej i uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] w części dotyczącej terminu wyznaczonego na wykonanie orzeczonego tą decyzją obowiązku i określił nowy termin jego wykonania do dnia 31 lipca 2013r.. Organ odwoławczy wyjaśnił przede wszystkim, iż uwzględnił pomiary obiektu wykonane przez uprawnionego geodetę, z których wynika, iż sporny obiekt ma faktycznie wymiary: 11,10m x 9,70m, zaś wiatrołap faktycznie ma 2,25m x 3,50m. Co oznacza z kolei, iż obiekt został zrealizowana z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz warunków udzielonego pozwolenia na budowę, bowiem w wyniku wprowadzonych zmian doszło do zmiany projektu zagospodarowania działki oraz charakterystycznych parametrów obiektu takich jak: długość, szerokość, a tym samym kubatura, powierzchnia zabudowy oraz powierzchnia użytkowa. Przywołując brzmienie art. 103 ust. 1 ustawy wyjaśnił następnie, iż niniejsze postępowanie zostało wszczęte w 2010r., a sporny obiekt został zrealizowany z dochowaniem obowiązku określonego w art. 36 ust. 1 ustawy z 1961r., w sprawie tej znajdą zastosowanie przepisy art. 50-51 ustawy. W niniejszej sprawie nie znajdą bowiem zastosowania przepisy nieobowiązującej już ustawy z 1961r. Prawo budowlane, jak również ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, których zastosowanie jest możliwe tylko i wyłącznie w przypadku, gdy organ ma do czynienia z samowolą budowlaną zrealizowaną przed 1 stycznia 1995r., która to sytuacja w niniejszej sprawie nie zaistniała. Podkreślił, że prawo budowlane nie przewiduje instytucji przedawnienia, wobec czego jeżeli organ nadzoru budowlanego stwierdzi, że dana inwestycja została zrealizowana z naruszeniem przepisów prawa budowlanego jest zobligowany do prowadzenia stosownego postępowania administracyjnego. Dalej, iż zgodnie z obowiązującą ustawą Prawo budowlane w razie stwierdzenia, że inwestycja została zrealizowana w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę, organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy. Za nietrafny uznał organ zarzut K. T., jakoby organ I instancji był zobligowany do uprzedniego wydania postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy, aby mógł wydać jedną z decyzji o których mowa w art. 51 ust. 1 ustawy. Zgodnie bowiem z art. 51 ust. 7 ustawy, przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Powyższe oznacza, że w razie ustalenia, że roboty budowlane zostały zakończone organ nadzoru budowlanego odstępuje od wydania postanowienia o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy, lecz od razu stosuje właściwy przepis art. 51 ust. 1 ustawy. Podobnie rzecz się ma w odniesieniu do sytuacji realizowania inwestycji z istotnymi odstępstwami, bowiem ustawodawca w art. 51 ust. 4 ustawy przewidział, że w razie gdy budowa została już zakończona, organ nadzoru budowlanego zatwierdza przedłożony projekt budowlany i zobowiązuje do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, nie ma bowiem wówczas podstaw do udzielenia zgody na wznowienie robót budowlanych. Organ odwoławczy nie zgodził się także z zarzutem K. T., jakoby w latach 70-tych ubiegłego wieku po stronie właściciela obiektu nie było obowiązku przechowywania dokumentacji budowlanej. Stosownie do treści § 55 w związku z § 34 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975r., Nr 8, poz. 48, ze zm. - data wejścia rozporządzenia w życie 1 kwietnia 1975r.), właściciel lub zarządca miał obowiązek przechowywać przez okres istnienia obiektu planu realizacyjnego i projektu ze wszystkimi rysunkami zamiennymi lub naniesionymi zmianami, wprowadzonymi w toku wykonywania robót budowlanych. Podobny obowiązek został nałożony na właściciela obiektu budowlanego przez ustawodawcę również w art. 63 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994r.. Oceniając zasadność utrzymanej w mocy decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż prawidłowo, skoro organy nadzoru budowlanego stwierdziły, że inwestycja została zrealizowana w sposób o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy, tym samym były zobligowane do zastosowania w tej sprawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy, tj. nakazania przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Orzekając obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, organ nadzoru budowlanego nakłada nadto - o ile jest to uzasadnione - obowiązek wykonania określonych robót budowlanych, które doprowadzą wykonane dotychczas roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu stopnia powiatowego, iż nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby nałożenie dodatkowo obowiązku wykonania określonych robót budowlanych, które doprowadziłyby wykonane dotychczas roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem. Z kolei w kwestii otworu okiennego usytuowanego w ścianie zewnętrznej spornego budynku zlokalizowanej od strony działki stanowiącej własność B.P., to spełnia on warunki techniczne obowiązujące w dacie wydania pozwolenia na budowę tego obiektu, tj. zarządzenia Nr 130. Przepisy omawianego zarządzenia przewidywały minimalne odległości, jakie muszą być zachowane pomiędzy obiektami budowlanymi, a nie między budynkiem a granicą nieruchomości. Dla niniejszej sprawy nie ma zatem znaczenia to, w jakiej odległości zrealizowany został sporny budynek względem granicy nieruchomości stanowiącej własność B. P., ponieważ w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie bowiem z § 330 pkt 1 w/w rozporządzenia, przepisów rozporządzenia nie stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub odrębna decyzja zatwierdzająca projekt budowlany. Przepis § 20 ust. 2 zarządzenia Nr 130, przewidywał minimalne odległości pomiędzy budynkami zaliczonymi do III, IV i V kategorii niebezpieczeństwa pożarowego i o wysokości do 5 kondygnacji w budynkach mieszkalnych lub o wysokości do 15 m w innych budynkach a budynkami wolno stojącymi, nie osłoniętymi ścianą przeciwpożarową. Wskazać w tym miejscu należy, że z mapy wywiadu w terenie z operatu nr 914-2/1974 wynika, że w 1974r. na działce stanowiącej aktualnie własność B. P. usytuowane były trzy obiekty budowlane. Z kolei na działce stanowiącej aktualnie własność K. T. w 1974r. w miejscu budynku, co do którego prowadzone jest niniejsze postępowanie znajdował się obiekt budowlany przeznaczony do rozbiórki. W decyzji Naczelnika Gminy P. Nr [...] z dnia [...] udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego zawarty został także warunek rozbiórki istniejącego budynku. Żaden z istniejących w 1974r. na działce stanowiącej aktualnie własność B. P. obiektów budowlanych nie stanowił budynku sąsiedniego w stosunku do budynku mieszkalnego wobec którego prowadzone jest niniejsze postępowanie. Przepis § 20 ust. 8 zarządzenia Nr 130 dotyczy minimalnych dopuszczalnych odległości jakie muszą wystąpić pomiędzy budynkami sąsiednimi, gdzie jeden z obiektów posiada otwory okienne w ścianie zwróconej do budynku sąsiedniego. Ponieważ budynki zlokalizowane w 1974r. na działce stanowiącej aktualnie własność B. P. nie były budynkami sąsiednimi wobec budynku stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania, w sprawie tej nie znajdzie również zastosowania przepis § 20 ust. 8 zarządzenia Nr 130. Stosownie zaś do § 20 ust. 14 zarządzenia Nr 130, w razie gdy wymaga tego prawidłowa zabudowa sąsiadujących ze sobą nieruchomości i zachowane zostaną obowiązujące odległości pomiędzy budynkami, właściwy organ państwowego nadzoru może zezwolić na usytuowanie budynków wymienionych w ust. 1 i 2 na granicy nieruchomości albo w odległości co najmniej 1m od granicy. Z powyższego wynika, iż organy nadzoru budowlanego nie mają podstaw do nałożenia na właściciela spornego budynku obowiązku zamurowania otworu okiennego zlokalizowanego w ścianie zewnętrznej usytuowanej od działki o nr ewid. 287/2. Zgodnie z ustaleniami organu l instancji ściana ta jest usytuowana do granicy z działką o nr ewid. 287/2 w odległości od 0,80m do 1,10m. Organ odwoławczy wyjaśnił, mając na uwadze zarzut B. P. naruszenia granic nieruchomości, iż rozstrzyganie tego rodzaju kwestii nie pozostaje w jego właściwości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. P. wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy na skutek zaniechania nakazania K. T. doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem poprzez zamurowanie okna w ścianie zewnętrznej od strony działki skarżącej oraz § 20 ust. 2, ust. 13 i ust. 14 zarządzenia Nr 130 przez błędną wykładnię przyjmującą, iż dopuszczalne jest wybudowanie budynku na granicy lub w odległości jednego metra od niej. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], jak również poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Kwestią sporną w niniejszej sprawie było przede wszystkim ustalenie, przepisy której ustawy Prawo budowlane znajdują zastosowanie wobec stwierdzenia, iż kwestionowany obiekt budowlany został zrealizowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę Naczelnika Gminy P. z dnia [...] Nr [...]. Wbrew zarzutom skargi Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podzielił ustalenia i wnioski organów nadzoru budowlanego, w następstwie których prawidłowo wszczęły postępowanie naprawcze stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane obecnie obowiązującej. Jak zasadnie wskazały organy nadzoru budowlanego, stosownie do art. 103 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (aktualnie obowiązującej) do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Z kolei w ust. 2 czytamy, iż przepisu art. 48 – umożliwiającego wydania nakazu rozbiórki obiektu lub jego części – nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. I skoro kontrolowane obecnie postępowanie administracyjne zostało wszczęte w 2010 roku, a sporny obiekt powstał z dochowaniem obowiązku określonego w art. 36 ust. 1 ustawy z 1961 roku – tj. po uzyskaniu pozwolenia na budowę – w sprawie niniejszej znajdują zastosowanie przepisy art. 50 - art. 51 ustawy Prawo budowlane (aktualnie obowiązującej). Z taką oceną organów nadzoru budowlanego trzeba się zgodzić, podobnie jak z ustaleniem, iż w stanie faktycznym sprawy wystarczające jest nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia projektu zamiennego, bez konieczności wykonania robót budowlanych, które doprowadziłyby wykonane dotychczas roboty do stanu zgodnego z prawem. Ponieważ inwestycja została już zrealizowana w sposób o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy, to zobligowane były niewątpliwie do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy. Niewątpliwie też wobec, niekwestionowanego przez strony postępowania ustalenia, iż inwestycja jest zakończona prawidłowe było odstąpienie od wydania postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót, realnie rzecz biorąc nie ma bowiem czego wstrzymywać. Takie odstąpienia jest prawnie dopuszczalne, gdy organ ustali, iż budowa została zakończona, nie ma podstaw do wstrzymania tych robót, ani tym bardziej do późniejszego ich wznowienia. W powyższym zakresie ustalenia faktyczne i podjęte w ich następstwie decyzje prawne w pełni zasługują na aprobatę Sądu, tym bardziej wobec obszernej i wnikliwej analizy materiału dowodowego, odzwierciedlonej w uzasadnieniu faktycznym i prawnym sporządzonym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a.. Analizując materiał dowody sprawy w świetle zastosowanych przepisów prawa nie sposób nadto podzielić zarzutów strony skarżącej, w szczególności kwestii spornego otworu okiennego oraz naruszenia postanowień zarządzenia Nr 130. Jak wywiódł organ otwór okienny usytuowany w ścianie zewnętrznej zlokalizowanej od strony działki skarżącej spełnia warunki techniczne obowiązujące w dacie wydania pozwolenia na budowę. Niewątpliwie chodzi o przepisy zarządzenia nr 130, i najistotniejsze jest, iż postanowienia tego aktu określały minimalne odległości jakie muszą być zachowane pomiędzy obiektami budowlanymi, a nie między budynkiem a granicą nieruchomości. A skoro tak bez znaczenia pozostawało wówczas, jak blisko od granicy nieruchomości zostanie zrealizowany obiekt budowany z otworami okiennymi, inaczej rzecz wygląda aktualnie, jednakże pamiętać trzeba, iż obiekt został zrealizowany w oparciu o pozwolenie na budowę wydane stosownie do wówczas obowiązujących przepisów szeroko rozumianego prawa budowlanego, zatem i zarządzenia Nr 130. A ponieważ akt ten nie przewidywał minimalnych odległości, jakie muszą być zachowane między budynkiem a granicą nieruchomości, to dla niniejszej sprawy nie ma znaczenia w jakiej odległości zrealizowany został sporny budynek względem granicy nieruchomości skarżącej. W sprawie niniejszej nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z § 330 pkt 1 tego aktu, przepisów rozporządzenia nie stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub odrębna decyzja zatwierdzająca projekt budowlany. W niniejszej sprawie bezsprzecznie wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę przed dniem wejścia w życie przedmiotowego rozporządzenia. Z uwagi na powyższe nie znajdują uzasadnienia zarzuty skargi co do sprzeczności usytuowania kwestionowanego otworu okiennego z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r.. Mając na uwadze postawiony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia § 20 zarządzenia nr 130 powtórzyć za organem trzeba, iż z mapy wywiadu w terenie wynika, że w 1974r. – w roku uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę - na działce stanowiącej aktualnie własność skarżącej usytuowane były trzy obiekty budowlane. Z kolei na działce stanowiącej aktualnie własność inwestora w 1974r. w miejscu budynku, co do którego prowadzone jest niniejsze postępowanie znajdował się obiekt budowlany przeznaczony do rozbiórki. W decyzji Naczelnika Gminy P. z dnia [...] udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego zawarty został także warunek rozbiórki istniejącego budynku. Żaden z istniejących w 1974r. na działce stanowiącej aktualnie własność skarżącej obiektów budowlanych nie stanowił budynku sąsiedniego w stosunku do budynku mieszkalnego, wobec którego prowadzone jest niniejsze postępowanie. A przepis § 20 ust. 8 zarządzenia Nr 130 dotyczy minimalnych dopuszczalnych odległości jakie muszą wystąpić pomiędzy budynkami sąsiednimi, gdzie jeden z obiektów posiada otwory okienne w ścianie zwróconej do budynku sąsiedniego. Ponieważ budynki zlokalizowane w 1974r. na działce stanowiącej aktualnie własność skarżącej nie były budynkami sąsiednimi wobec budynku stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania, w sprawie tej nie znajdzie również zastosowania przepis § 20 ust. 8 zarządzenia Nr 130. Stosownie zaś do § 20 ust. 14 zarządzenia Nr 130, w razie gdy wymaga tego prawidłowa zabudowa sąsiadujących ze sobą nieruchomości i zachowane zostaną obowiązujące odległości pomiędzy budynkami, właściwy organ państwowego nadzoru może zezwolić na usytuowanie budynków wymienionych w ust. 1 i 2 na granicy nieruchomości albo w odległości co najmniej 1m od granicy. Z powyższego wynika, iż organ nadzoru budowlanego nie miał podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku zamurowania otworu okiennego zlokalizowanego w ścianie zewnętrznej usytuowanej od działki skarżącej, usytuowanej do granicy z działką skarżącej w odległości od 0,80m do 1,10m. Podkreślić także należy, na co zasadnie zwracał uwagę organ nadzoru budowlanego, iż nie jest właściwy o rozstrzygania kwestii naruszenia granic nieruchomości. Uregulowanie spraw własnościowych, naruszenie granic nieruchomości nie mieści się w decyzji wydanej na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. Te sprawy należy uregulować w procesie cywilnym przed sądami powszechnymi. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut odstąpienia od zastosowania przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przepis tego artykułu ma zastosowanie do przypadków szczególnego zaniedbania obowiązków ze strony właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego w odniesieniu do jego stanu technicznego. Jak wynika z prawidłowo i wyczerpująco ustalonego stanu faktycznego z opisaną w tym przepisie sytuacja nie mamy w sprawie do czynienia. Podsumowując, w ocenie Sądu, w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym sprawy stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a przedstawiona przez organ argumentacja i wykładnia zastosowanych przepisów w pełni zasługują na uwzględnienie. Podnoszone w skardze zarzuty strony nie stanowią naruszenia prawa materialnego, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. LS