II SA/Łd 466/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – II Wydział w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Renata Kubot-Szustowska po rozpoznaniu w dniu 23.maja 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę. W skardze z dnia 24.lutego 2005r. G. G., określając przedmiot zaskarżenia wskazał "Wójta Gminy S., Starostę S., Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., Wojewodę [...] w związku z wydaniem decyzji budowlanych niezgodnych z Prawem Budowlanym i Kodeksem Postępowania Administracyjnego (...)" Wezwany do uzupełnienia braków formalnych pisma wskazał, iż "podważa uzasadnienie Starosty S. w decyzji z dnia [...], znak [...] (...)" podniósł również iż "Wojewoda [...], (...) utrzymał w decyzje Starosty S. w mocy (...) Biorąc zatem pod uwagę, sprecyzowanie przez G. O. przedmiotu zaskarżenia, uznano złożony przezeń środek zaskarżenia za skargę na ostateczną decyzję Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] Nr [...], którą odmówiono uchylenia decyzji tegoż organu z dnia [...] Nr [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę. Odpis powyższej decyzji ostatecznej (z dnia [...]) został doręczony skarżącemu w dniu 20.stycznia 2003r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52. § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie służyło skarżącemu prawo złożenia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], ponieważ decyzja ta posiadała przymiot ostatecznej (zapadła w następstwie rozpoznania odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...]). Po myśli art. art. 53. § 1 p.s.a. jednakże, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przedmiotowej sprawie termin ten upłynął skarżącemu w dniu 19.lutego 2003r., zatem z górą dwa lata przed wystąpieniem ze skargą, rozpoznawaną w niniejszym postępowaniu. Tym samym, skargę tę uznać należy za spóźnioną tj. złożoną z uchybieniem ustawowemu trzydziestodniowemu terminowi, o którym mowa w cytowanym przepisie. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.s.a. orzeczono o odrzuceniu złożonego środka zaskarżenia, bez wzywania do uiszczenia wpisu sądowego (art. 222 p.s.a.).