II SA/Łd 467/13

Dnia 23 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak - Kolczyńska Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant Specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2013 roku sprawy ze skargi M. P. i D. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - oddala skargę. a.bł. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania M. i D. małżonków P. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] nr [...], zezwalającej A. i J. P. na budowę budynku gospodarczego na działce nr ewid. 12 w miejscowości J., gm. B. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości (pkt 1), stwierdził o wydaniu w/w decyzji Starosty [...] z naruszeniem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (pkt 2) oraz odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...], ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. i J. małżonkom P. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce oznaczonej nr ewid. 12 w miejscowości J., gmina B. W dniu 18 października 2011 r. M. P. zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o unieważnienie decyzji o pozwoleniu na budowę i uznanie za stronę postępowania. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Starosta [...] na wniosek M. i D. małż. P. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie wydanego pozwolenia na budowę, zaś decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] nr [...]. Powyższa decyzja organu I instancji - wobec uwzględnienia odwołania M. i D. P. - na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] została uchylona wraz z poprzedzającym ją postanowieniem Starosty [...] z dnia [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] wznowił na wniosek M. i D. małżonków P. postępowanie zakończone ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] w sprawie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego, uznając - na podstawie zapisów w dzienniku budowy, iż wnioskodawcy dochowali terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Jak wyjaśnił organ roboty budowlane przy budowie budynku gospodarczego rozpoczęto w dniu 18 października 2011 r. i w tym samym dniu M. i D. P. wnioskowali o wznowienie postępowania. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...] odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] nr [...]. Po wniesieniu odwołania przez M. i D. małżonków P. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji wraz z poprzedzającym ją postanowieniem z dnia [...], podnosząc iż osoby, które brały udział przy wydaniu pierwotnej decyzji brały udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Starosta [...] po ponownym przeanalizowaniu zebranych dokumentów oraz po wyłączeniu osób prowadzących dotychczas postępowanie administracyjne, postanowieniem z dnia [...] nr [...] wznowił na wniosek M. i D. małżonków P. postępowanie administracyjne zakończone własną ostateczną decyzją z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce nr ewid. 12 w miejscowości J., gm. B. Decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...] Starosta [...] na podstawie art. 104 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] nr [...], argumentując, że działki wnioskodawców nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, wobec czego małżonkowie P. nie byli stronami postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę i brak ich uczestnictwa w tym postępowaniu nadal jest uzasadniony. Według Starosty decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza ustaleń obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zgodność opracowanego dla tej inwestycji projektu budowlanego potwierdzają oświadczenia osób je sporządzających, posiadających właściwe przygotowanie do wykonywania określonych funkcji na terenie RP. W odwołaniu od tej decyzji M. P. i D. P. wnieśli o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy oraz wstrzymanie wykonania decyzji Starosty z dnia [...] podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, polegające na błędnym zastosowaniu wskazanych przepisów, które doprowadziło do nieuznania odwołujących za strony postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na budowę, a w konsekwencji odmowę uchylenia decyzji z dnia [...] jako wydanej z naruszeniem przepisów prawa, 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych związanych ze sprawą administracyjną dotyczącą decyzji z dnia [...] 3) art. 24 § 3 k.p.a. przez odmowę wyłączenia S. S. - sekretarza powiatu od udziału w sprawie. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a., art. 146 § 2 k.p.a. uchylił decyzję organu I instancji i stwierdził, że decyzja Starosty [...] została wydana z naruszeniem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (pkt 1 i 2) oraz odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] z uwagi na okoliczność, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy podniósł, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] znak: [...], jak i Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...], wydanymi w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia [...], uznali, że nieruchomość M. i D. P. znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, wobec czego posiadają oni interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...]. W tych okolicznościach – zdaniem Wojewody – należało uznać, iż M. i D.P. posiadają przymiot strony w przedmiotowej sprawie oraz bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...], co uzasadniało wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. Następnie organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 151 i art. 146 § 2 k.p.a. i wskazał, że przedmiotowa inwestycja polega na budowie budynku gospodarczego (kategoria II) o pow. zabudowy: 361,41 m2, pow. użytkowej: 325,60 m2, kubaturze: 2.610,28m3. Przedmiotowy budynek przeznaczony jest do przechowywania środków produkcji rolnej, sprzętu oraz płodów rolnych, zatem jest to budynek gospodarczy w rozumieniu § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Teren przedmiotowej inwestycji, tj. działka nr ewid. 12 według zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...], znajduje się na terenie oznaczonym w części symbolem [...], a w części symbolem [...]. Teren oznaczony symbolem [...] przeznaczony jest pod rolnictwo z zabudową zagrodową, zaś teren oznaczony symbolem [...] przeznaczony jest pod drogę lokalną. Przedmiotowa inwestycja jest wobec tego zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 29 lipca 2009 r. inwestorzy złożyli wniosek o pozwolenie na budowę budynku gospodarczego wraz z projektem budowlanym oraz oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co dowodzi spełnienia przesłanek z art. 33 ust. 2 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego załączony do wniosku projekt budowlany uzyskał wszystkie wymagane prawem opinie i uzgodnienia. W oparciu o posiadane dokumenty organ stwierdził, że przedłożony projekt budowlany spełnia warunki wynikające z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2, a inwestor dopełnił wymogów wynikających z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Zatem w myśl art. 35 ust 4 ustawy Prawo budowlane nie można było odmówić w przedmiotowej sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Analizując projekt budowlany kwestionowanej inwestycji organ ustalił, iż zaprojektowany budynek, znajdujący się w odległości 3-4,7 m od granicy działki skarżących, zachowuje wymagane przepisem § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) odległości względem nieruchomości skarżących. Inwestorzy do projektu budowlanego załączyli analizę przesłaniania okien w budynku mieszkalnym na działce sąsiedniej przez projektowany budynek gospodarczy, z której wynika, że usytuowanie projektowanego obiektu nie ograniczy dopływu światła dziennego do pomieszczeń w budynku skarżących oraz nie będzie stanowiło uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich. W ocenie organu odwoławczego w stosunku do budynku skarżących zostały spełnione wymogi przepisów § 13 i § 60 w/w rozporządzenia dotyczące zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Ponadto projekt i analiza sporządzone zostały przez osobę do tego uprawnioną, ponoszącą pełną odpowiedzialność z tego tytułu. Analiza wykonana została w oparciu o pomiary działek i usytuowanie okien w ścianie szczytowej budynku mieszkalno - gospodarczego, wykonane w dniu 18 listopada 2009 r. oraz na podstawie mapy terenu. Z w/w analizy zacienienia wynika prawidłowość zaprojektowania i usytuowania przedmiotowej inwestycji. Projektowana inwestycja w świetle regulacji art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego pozostaje bez wpływu na dostęp skarżących do drogi publicznej. Według organu odwoławczego bezsporny jest fakt braku udziału skarżących postępowaniu o pozwolenie na budowę, jednakże pominięcie skarżących nie miało wpływu na treść wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Treść rozstrzygnięcia pokrywa się bowiem w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej Starosty [...]. Wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. Zatem w sprawie ma - zdaniem Wojewody -zastosowanie przepis art. 146 § 2 k.p.a. Wojewoda odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 24 § 3 k.p.a., poprzez odmowę wyłączenia S. S. - sekretarza powiatu - od udziału w sprawie, stwierdził, że jest on niezasadny, ponieważ przepis art. 24 § 3 k.p.a. jako przyczynę wyłączenia pracownika wskazuje istnienie okoliczności nie wymienionych w art. 24 § 1 k.p.a., które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Fakt, iż S. S. i L. P. pracują w jednym organie, nie daje podstaw do twierdzenia o braku bezstronności pracownika. Organ II instancji, ustosunkowując się następnie do wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...], stwierdził, że już kilkakrotnie orzekał w tym przedmiocie, wydając postanowienia nr [...] z dnia [...] nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...]. Zdaniem organu odwoławczego brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...]. Pominięcie skarżących nie miało wpływu na treść wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę, dlatego też nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia w/w decyzji. W tej sytuacji wstrzymanie wykonania decyzji byłoby pochopne i nieuzasadnione, a przez to mogłoby doprowadzić do naruszenia prawa. Ustalony stan faktyczny i prawny sprawy uzasadniał w ocenie organu odwoławczego uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz stwierdzenie, że decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia [...] wydana została z naruszeniem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i odmowę uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...], z uwagi na okoliczność, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. P. i D.P. zakwestionowali rozstrzygnięcie zamieszczone w punkcie trzecim decyzji, a mianowicie odmowę uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] i zarzucili naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego: a) art. 146 § 2 k.p.a. poprzez zastosowanie w sprawie i odmowę uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...], nr [...], w sytuacji gdy organ odwoławczy powinien był uchylić decyzję, gdyż w postępowaniu, w wyniku którego wydana została ta decyzja, skarżący jako nie uznani za stronę nie mieli możliwości brania czynnego udziału w tym postępowaniu; b) art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji Starosty [...] nr [...] w sytuacji, gdy skarżący nie zostali uznani jako strony postępowania poprzedzającego wydanie tej decyzji nie mogli czynnie brać w nim udziału, szczególnie w zakresie postępowania dowodowego, które doprowadziło do wydania decyzji nie odpowiadającej rzeczywistemu stanowi faktycznemu; c) art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.pa. przez błędną ocenę, że materiał dowodowy będący podstawą decyzji Starosty [...] nr [...] pozwala na przyjęcie, że mimo wadliwości procesowej nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego, a więc Starosta [...] dokonał prawidłowej subsumcji stanu faktycznego pod odpowiednie przepisy ustawy - Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny dopowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.); 2. naruszenie prawa materialnego: a) art. 34 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 32 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane przez uznanie, że dopełnione zostały wszelkie przewidziane tą ustawą wymogi warunkujące uzyskanie pozwolenia na budowę, w szczególności, iż projekt na podstawie, którego wszczęto i prowadzono budowę odpowiadał rzeczywistemu przeznaczeniu powstającego budynku; b) § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych przez uznanie, że zostały wzięte pod uwagę wszelkie okoliczności dotyczące minimalnych odległości względem budynków, przede wszystkim budynków mieszkalnych posadowionych na nieruchomości skarżących; c) § 13 ust. 1 w zw. z § 60 ust. 1 i § 57 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, przez uznanie, że zostały spełnione warunki określone w tych przepisach, jedynie na podstawie ustaleń dokonanych przez Starostę [...], gdzie skarżący pozbawieni możliwości udziału w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...], nie mogli zakwestionować prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych w tym zakresie; d) § 271 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, przez nieuwzględnienie wymogów wynikających z tego przepisu i nie dokonanie oceny prawidłowości utrzymanej w mocy decyzji Starosty [...] nr [...] pod kątem spełnienia warunków określonych w powołanym przepisie w stanie faktyczny sprawy, e) § 323 ust. 1 i 2 oraz § 324 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez nieuwzględnienie wymogów wynikających z niniejszego przepisu i niewzięcie pod uwagę i niezbadanie przez Starostę [...] rzeczywistego przeznaczenia spornej inwestycji. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie punktu 3 decyzji Wojewody [...] i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2013 r. Sąd zawiesił niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu zakończenia postępowania wszczętego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2861/12 ze skargi M. P. i D. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...]. Postanowieniem z dnia 14 maja 2013 r. Sąd podjął z urzędu zawieszone postępowanie z uwagi na prawomocne zakończenie sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie ( skarga została odrzucona postanowieniem z dnia 21 lutego 2013r. ), a sprawę niniejszą wpisano pod nowy numer sygn. akt II SA/Łd 467/13. Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku skarżąca poparła skargę i oświadczyła, że sporny obiekt został oddany do użytkowania i funkcjonuje jako chłodnia do przechowywania owoców. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron praz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 p.p.s.a.). Mając na uwadze wskazany wyżej zakres kontroli Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, a tym samym brak podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Na wstępie należy podnieść, iż wprawdzie podanie o wznowienie postępowania z dnia 18 października 2011r., które swą treścią obejmuje obojga skarżących, podpisała jedynie M. P., to z uwagi na to, że późniejsze środki zaskarżenia i pisma składane w toku prowadzonego postępowania były sygnowane zarówno przez M.P., jak i D.P., to brak ten - niezauważony przez organ na wstępie prowadzonego postępowania - został skutecznie konwalidowany. Przechodząc natomiast do oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że w pełni podziela argumentację w niej zaprezentowaną. Podkreślenia wymaga okoliczność, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. W instytucji wznowienia postępowania występuje aspekt materialnoprawny, a mianowicie prawo do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Przesłanki wznowienia postępowania są zawarte w art. 145 § 1 w punktach 1-8 k.p.a., przy czym jedną z nich jest określona w punkcie 4-tym, a polegająca na tym, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. I właśnie ona stanowiła podstawę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...], którą Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. i J. P. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego – kategoria obiektu II, na działce oznaczonej nr. ew. 12 w miejscowości J. gm. B. Sąd w pełni akceptuje stanowisko Wojewody [...], który na skutek rozpoznania odwołania skarżących od decyzji Starosty [...] z dnia [...] odmawiającej uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wydał decyzję reformatoryjną, w konsekwencji której uznał, iż bezpośrednim sąsiadom inwestora – M. i D. P. przysługuje przymiot strony, gdyż ich nieruchomość znajduje się – w świetle art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( j.t. Dz.U. nr 2443 z 2010r., poz. 1623 ze zm ), przywoływanej dalej jako ustawa, w obszarze oddziaływania obiektu, co do którego prowadzone było postępowanie o pozwolenie na budowę, zakończone decyzją z dnia [...]. Takie stanowisko dodatkowo potwierdzone zostało w rozstrzygnięciach wydanych przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] oraz Wojewodę [...] z dnia [...], podejmowanych w trakcie postępowania prowadzonego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. Postępowanie to zakończyło się wprawdzie odmową stwierdzenia nieważności tejże decyzji, ale w jego toku uznano, że małżonkom P. przysługuje interes prawny w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego. W związku z powyższym należało dokonać analizy, czy zachodziła podstawa do uwzględnienia stanowiska skarżących i uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, które wydane zostało w toku postępowania prowadzonego bez uczestnictwa M. i D. P. Poddając ocenie zebrany przez organ materiał dowodowy Sąd uznał, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej ( art. 146 § 2 k.p.a. ), a tym samym zachodziła podstawa do tego, by w oparciu o art. 151 § 2 k.p.a. organ stwierdził, że decyzja ostateczna została wydana z naruszeniem prawa ( przez pozbawienie skarżących prawa uczestnictwa w postępowaniu na prawach strony ) oraz by odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. Analizując przepisy prawa materialnego, czyli wskazanej wyżej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane oraz aktu wykonawczego w postaci rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie( Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm. ) należy stwierdzić, iż inwestor spełnił wszelkie niezbędne warunki, by uzyskać przedmiotowe pozwolenie na budowę budynku gospodarczego. Teren, na którym miała nastąpić realizacja tego obiektu, zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy B., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...], to teren przeznaczony pod rolnictwo z zabudową zagrodową w sąsiedztwie terenu pod drogę lokalną ( poza terenem inwestycji ), tym samym budowa budynku gospodarczego mieści się w jego ramach. Stosownie bowiem do unormowania zawartego w § 3 pkt 8 wskazanego wyżej rozporządzenia MI przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Parametry tego obiektu, wprawdzie znaczne, ale z uwagi na realizację w zabudowie zagrodowej, nie wykraczają poza ustawowe normy, które zresztą nie określają ich w sposób szczegółowy. Obiekt kat. II, jak to przyjęto w decyzji o pozwoleniu na budowę, to zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane – budynki służące gospodarce rolnej, jak: produkcyjne, gospodarcze, inwentarsko-składowe. W tym miejscu należy podkreślić, iż w niniejszej sprawie ocenie podlega wyłącznie prawidłowość wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego, a nie chłodni, co sugerowali skarżący w toku prowadzonego postępowania, mając obawy, iż w miejsce planowanego obiektu faktycznie zrealizowana zostanie chłodnia. Okoliczność podniesiona przez skarżącą na rozprawie, iż sporny obiekt użytkowany jest jako chłodnia, nie może mieć wpływu na wynik przedmiotowej sprawy, gdyż jest poza kontrolą Sądu. Ewentualna zmiana sposobu użytkowania obiektu i legalność tego sposobu użytkowania może podlegać ocenie wyłącznie w odrębnym postępowaniu. W toku sprawy przedmiotowej Sąd, a wcześniej organ, winien skontrolować, czy inwestor spełnił przesłanki wynikające z art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 prawa budowlanego, a nadto czy projekt budowlany spełnia wymagania ustawowe i zawiera wszystkie niezbędne elementy stosownie do treści art. 34 ustawy. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ – zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ( art. 35 ust. 4 ustawy ). Analiza akt i zebranego w nim materiału dowodowego pozwala przyjąć, iż w przedmiotowej sprawie - w ocenie Sądu - zachodziły podstawy do uwzględnienia wniosku inwestora i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczego. Należy zwrócić uwagę, że zaprojektowany budynek znajduje się w odległości 3-4,7 m od granicy z działką skarżących, a tym samym spełnia warunki wynikające z § 12 ust. 1 pkt 2 wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Ponadto załączony projekt budowlany, opracowany przez uprawnionych projektantów, zawiera analizę przesłaniania okien w budynku mieszkalnym znajdującym się na działce skarżących w oddaleniu od granicy i wynika z niej brak ograniczeń w dopływie światła dziennego do znajdujących się w nim pomieszczeń. Natomiast ze względu na to, że w drugim budynku mieszkalno-gospodarczym skarżących, usytuowanym w granicy z nieruchomością inwestora, niektóre okna znajdują się w ścianie szczytowej od strony północnej ( elewacja północna ) i promienie słoneczne od tej strony nigdy nie dochodzą, tym samym sposób zagospodarowania działki inwestora nie ma wpływu na kwestię zacienienia. Dlatego podnoszone w tym zakresie zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Na akceptację nie zasługuje również zarzut dotyczący naruszenia norm hałasu, jak i wymagań przeciwpożarowych wynikających z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych(...), gdyż jeszcze raz podkreślenia wymaga okoliczność, że przedmiotem kontroli pozostaje wyłącznie decyzja o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego, a nie chłodni, w związku z czym obiekt ten jest zgodny z obowiązującymi przepisami, natomiast odrębną kwestią jest późniejsza zmiana sposobu użytkowania tego obiektu. Na zakończenie powyższych rozważań Sąd stwierdza, że brak jest również podstaw do skutecznego kwestionowania braku rozstrzygnięcia dotyczącego wyłączenia od rozpoznawania sprawy przez S. S. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że okoliczność, iż S. S. i L. P., co do którego w dniu [...] wydane zostało postanowienie o wyłączeniu go od udziału w niniejszym postępowaniu, pracują w jednym organie, nie rodzi podstaw do zastosowania wobec niego przyczyny wyłączenia, o której mowa w art. 24 § 3 k.p.a. Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i dlatego też oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. B.A.