II SA/Łd 468/04

Dnia 11 marca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Referendarz sądowy Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2005 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi S. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [....] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz S. L. kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Łd 468/04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 54, art. 59 ust. 1, art. 61 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] którą odmówiono S. L. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. [..] położonej w Ł., przy ul. A 21. W motywach swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał m.in., iż z uwagi na treść art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., zgodnie z którym obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r., zmiana zagospodarowania terenu polegająca m.in. na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy, w drodze decyzji. Stosownie zaś do treści art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w nim warunków. Do warunków tych należą: istnienie co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren planowanej inwestycji musi mieć dostęp do drogi publicznej, a istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu musi być wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie może wymagać uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo być objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, a wydana decyzja musi być zgodna z przepisami odrębnymi. Szczegółowe zaś zasady ustalenia wskazanych warunków określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Mając na uwadze treść art. 61 ww. ustawy oraz biorąc pod uwagę ustalony w wyniku oceny analizowanego terenu fakt, że na sąsiadujących z działką skarżącego nieruchomościach przy ul. A 19 i A 23 nie ma zabudowy mieszkaniowej, organ ten przyjął, iż działka stanowiąca własność S. L. nie spełnia pierwszego z warunków wymienionych w art. 61 cyt. wyżej ustawy, a co za tym idzie, nie ma możliwości określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy mieszkaniowej. W skardze wniesionej do Sądu na powyższą decyzję S. L. podniósł, iż z uwagi na fakt, że proces inwestycyjny polegający na wykonaniu budynku wraz z przyłączami rozpoczął się z dniem 25 października 2002 r., tj. przed uchwaleniem nowej ustawy, wszystkie następujące decyzje winny być wydawane według starej ustawy. Wyjaśnił przy tym, iż jego wniosek o przedłużenie warunków zabudowy jest oznaczony datą 11 grudnia 2003 r. Dodał również, iż poniósł znaczne koszty z planowaną inwestycją. Wskazał ponadto, iż na ul. A od strony wschodniej na 15 działek tylko 3 ostatnie nie zostały zabudowane, tj. działki o numerach: 19, 21, 23. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Tym niemniej tytułem wstępu podkreślić należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny ocenia zatem, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uwzględnienie skargi skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji może nastąpić tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) oraz wydane na podstawie art. 61 ust. 6 tej ustawy przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Stosownie do art. 59 ust. 1 cyt. wyżej ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy(...). Zgodnie zaś z art. 61 ww. ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z kolei zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z zestawienia przywołanych regulacji wnika zatem jednoznacznie, iż przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 60 ww. ustawy, organ orzekający w sprawie dokonuje oceny łącznego spełnienia przez teren znajdujący się wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, przesłanek enumeratywnie wskazanych w art. 61 tej ustawy. W tym celu wyznacza wokół tejże działki budowlanej obszar analizowany o granicach wskazanych w § 3 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji z perspektywy powołanych wyżej przepisów prawa materialnego stwierdzić należy, iż przeprowadzona analiza cech zabudowy i zagospodarowania terenu wokół działki budowlanej nr 50/22 w zakresie spełnienia określonych w art. 61 ww. ustawy przesłanek nasuwa szereg zastrzeżeń. W ramach tejże oceny w pierwszym kolejności stwierdzić przyjdzie, iż organy orzekające w sprawie nie wskazały, jaką odległość wzięły pod uwagę przy wyznaczaniu granic analizowanego obszaru oraz nie określiły relacji przyjętych odległości względem odległości wymienionych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dalszej kolejności wskazać należy, iż przyjęta ocena spełniania przez teren wokół działki skarżącego pierwszego i de facto jedynego z rozpatrywanych w niniejszej sprawie warunków jest wynikiem niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy. W tym względzie przede wszystkim zwraca uwagę sposób ustalenia przez organ, iż sąsiednie działki są niezabudowane budynkami mieszkalnymi. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji, nie podając przy tym przyczyn zawężenia swej analizy do działek usytuowanych bezpośrednio przy działce objętej wnioskiem, stwierdził bowiem, iż na nieruchomościach przy ul. A 19 i A 23 nie ma zabudowy mieszkaniowej. Tymczasem z załączonej mapy geodezyjnej wynika, iż w granicach analizowanego obszaru mieszczą się działki zabudowane o numerach: 51/18, 51/17, 48/6 oraz 51/21. Nieruchomościom tym, jako położonym wokół działki nr 50/22, z pewnością nie można odmówić charakteru działek sąsiednich. Dodatkowo podkreślić w tym miejscu należy, iż kwestia zabudowy działek sąsiednich była uprzednio przedmiotem oceny organu I instancji, który w uzasadnieniu swej decyzji z dnia [...] Nr [....] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu potwierdził fakt istnienia budynków mieszkalnych na działkach sąsiednich. Niewątpliwie przyjęta w ten sposób ocena spełniania przez analizowany obszar pierwszego z warunków wskazanych w art. 61 cyt. wyżej ustawy, legła u podstaw zaniechania oceny spełnienia przez ów obszar pozostałych warunków zawartych w tym przepisie. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ wyjaśni więc dokładnie wszystkie elementy stanu faktycznego i ponownie rozważy jego ocenę w świetle art. 61 ww. ustawy, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z treścią art. 107 ( 3 k.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [....] Nr[....]. W kwestii kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).