II SA/Łd 469/10

Dnia 13 lipca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Czesława Nowak - Kolczyńska Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2010 roku sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. W. M. pismem z dnia [...] wniosła o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie usunięcia odpadów z miejsca na ten cel nieprzeznaczonego, tj. z terenu działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w obrębie geodezyjnym [...], przy ul. A 26 w Ł. Jako podstawę prawną wnioskodawczyni wskazała przepisy art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2000 roku, Nr 98,poz. 1071 ze zm.). Uzasadniając swe żądanie W. M. wyjaśniła, że wskazaną decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji nakazującej usunięcie odpadów z miejsca na ten cel nieprzeznaczonego, tj. z terenu w/w nieruchomości, zaś w uzasadnieniu owej decyzji organ powołał się jedynie na ustalenia z oględzin przeprowadzonych 19 sierpnia 2008 roku na posesji przy ul. A 26, w trakcie których stwierdzono, że odpady usunięto w znacznej części, natomiast pozostałości właściciel posesji wykorzystuje w działalności rolno - ogrodniczej. W opinii W. M. wyniki tejże kontroli są co najmniej wątpliwe i niejasne. Otóż ustalono, iż odpady w postaci ziemi z wykopów, liści i gałęzi zostały usunięte w znacznej części a teren wyrównano, natomiast pozostałe pryzmy to kora, liście do kompostowania oraz ziemia humus, wykorzystywane są przez B. C. i W. C. przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że odpady w postaci ziemi, gruzu, odpadów budowlanych są usypane w hałdy i nadal są składowane na sąsiedniej działce, nigdy nie były usuwane, ani zagospodarowane przez B. C. i W. C. w jakikolwiek sposób. Te działania spowodowały znaczne zmiany w ukształtowaniu terenu, bowiem został on bardzo podwyższony. Ponadto wzdłuż płotu W. C. posadził juki. Prezydent Miasta Ł., decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 147 oraz 149 § 3, w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, iż badając ustawowe przesłanki wznowienia postępowania, a także czy został zachowany termin do złożenia podania ustalono, że W. M. nie jest za stroną przedmiotowego postępowania, albowiem jak wynika z aktualnych wpisów do Systemu Ewidencji Gruntów, Budynków i Lokali, prowadzonego przez Miejski Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ł. nie została ona ujawniona w w/w wpisach jako osoba posiadająca tytuł prawny do nieruchomości przy ul. A 26 w Ł. Zatem, zdaniem organu nie można było uznać wnioskodawczyni za stronę niniejszego postępowania. Dalej organ wyjaśnił, że w złożonym wniosku jako podstawę do wznowienia postępowania wskazano art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., a za nowe dowody w sprawie, zdaniem organu, W. M. uznała fakt posadzenia przez sąsiada wzdłuż płotu "juk". Kończąc organ podniósł, iż w złożonym wniosku W. M. nie wyjaśniła, kiedy uzyskała informację o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a więc nie jest też możliwe ustalenie, czy wniosek został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 148 K.p.a. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła W. M., podtrzymując dotychczasowe zarzuty stwierdziła, że organ niesłusznie odmówił jej statusu strony w zakończonym postępowaniu w sytuacji, gdy jest właścicielką nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością państwa C. Nie przedstawiła jednak dowodu potwierdzającego tę okoliczność. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji wyjaśnił, że z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż wnioskodawczyni nie posiada legitymacji procesowej do występowania w charakterze strony w niniejszym postępowaniu. Zdaniem Kolegium w przedmiotowej sprawie przepisami prawa materialnego, z których powinien wynikać przymiot strony jest ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach ( Dz. U z 2007 roku, Nr 39, poz. 251 ze zm.), która w art. 34 ust. 1 stanowi, iż wójt, burmistrz lub prezydent miasta w drodze decyzji, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, wskazując sposób wykonania tej decyzji. Wobec tego tylko posiadacz odpadów jest stroną postępowania zmierzającego do wydania decyzji nakazującej usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania. Skoro zatem ustawodawca w sposób wyraźny określił krąg podmiotów, którym przysługuje legitymacja strony w postępowaniu zwykłym, to oczywistym jest, iż ograniczenie to odnosi się również do postępowania nadzwyczajnego, tj. postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Powyższe oznacza, że W. M., jako osoba nie posiadająca jakiegokolwiek tytułu prawnego do nieruchomości przy ul. A 26, a tym samym nie będąca posiadaczem odpadów na niej znajdujących się, nie posiada przymiotu strony. W dalszej części uzasadnienia Kolegium wyjaśniło, iż organ pierwszej instancji błędnie założył, iż w złożonym wniosku, jako podstawę do wznowienia postępowania, W. M. wskazała art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., wyjaśniając że odwołująca się oparła swój wniosek o przepis art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. bez wskazania konkretnej przesłanki dającej podstawę wznowienia oraz na art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., który nie istnieje. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego nie sposób uznać, iż wnioskodawczyni żąda wznowienia postępowania ze względu na nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody w sprawie istniejące w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi, który wydał decyzję. Poza tym z treści wniosku w sposób jednoznaczny nie wynika także, jakież to nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, odwołująca się uważa za te, które uzasadniają wznowienie postępowania. Organ drugiej instancji podkreślił jednak, że powyższa okoliczność nie przesądza jednak o wadliwości postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji, bowiem sentencja decyzji, jako najważniejszy element decyzji odpowiada prawu i ustalonemu w sprawie stanowi faktycznemu. Ponadto Kolegium podniosło, że brak wskazania we wniosku przyczyn wznowienia określonych w przepisach art. 145 § 1 i art. 145a K.p.a., bądź żądanie wznowienia postępowania z przyczyny innej niż enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 K.p.a., stanowi przesłankę do odmowy wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. Te same uwagi zdaniem organu odwoławczego odnoszą się także do braku ustaleń odnoszących się do kwestii zachowania, określonego w art. 148 K.p.a., jednomiesięcznego terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania liczonego od dnia, w którym W. M. dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Skoro, jak wskazał Prezydent Miasta Ł., kwestia braku legitymacji składającej wniosek w przedmiotowej sprawie jest bezsporna, co w konsekwencji oznacza, że W. M. nie będąc stroną w sprawie, nie mogła wszcząć skutecznie postępowania wznowieniowego, to nie zachodzi już konieczność badania tego terminu, bowiem jego wynik nie będzie miał wpływu na rozstrzygnięcie. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. M., zarzucając jej naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 K.p.a. i podnosząc, że w przeprowadzonym postępowaniu wzięto pod uwagę fałszywy dowód, na podstawie, którego ustalono okoliczności faktyczne sprawy. Ponadto organy nie wzięły pod uwagę nowych okoliczności faktycznych, nieznanych organowi, istniejących w dniu wydania decyzji. Poza tym, zdaniem skarżącej, organ wydający zaskarżoną decyzję naruszył przepisy art. 7 i art. 8 K.p.a., bowiem nie podjął wszelkich możliwych kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. W uzasadnieniu skargi W. M. opisała dotychczasowy przebieg postępowania podnosząc, że nowe okoliczności ujawniłyby się podczas ponownej kontroli nieruchomości państwa C., której bezskutecznie się domaga, bowiem przeprowadzona kontrola przez organy została wykonana nieprawidłowo, a jej "fałszywy" wynik, jest okolicznością uzasadniającą wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera przepis art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przepisy miarodajne do oceny prawidłowości działań administracji w niniejszej sprawie zawiera ustawa Kodeks postępowania administracyjnego, w szczególności są to przepisy art. 145 - 152 K.p.a. regulujące wznowienie postępowania administracyjnego. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną ma nadzwyczajny charakter, bowiem przełamując zasadę trwałości decyzji administracyjnej pozwala wzruszyć decyzję cieszącą się przymiotem ostateczności. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej, doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwie fazy. Pierwsza z nich polega na badaniu formalnych podstaw wznowienia, a w efekcie prowadzi do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.) lub decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Ocena formalnych podstaw wznowienia sprowadza się do badania, czy żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę, czy powołuje ona podstawy wznowienia wymienione w art. 145 § 1 K.p.a. oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 § 1 K.p.a.. Natomiast w toku drugiej fazy postępowania, prowadzonej po wydaniu postanowienia o jego wznowieniu, zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 149 § 2 K.p.a., prowadzone jest postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. (zob. wyrok NSA z dnia 30 września 1999 roku, w sprawie o sygn. akt IV SA 2564/98, LEX nr 47856). Kwestią mającą zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie jest wskazanie kręgu osób uprawnionych do wystąpienia z podaniem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o umorzeniu postępowania w sprawie usunięcia odpadów z miejsca na ten cel nieprzeznaczonego. Nie budzi wątpliwości, iż z podaniem o wznowienie postępowania może wystąpić tylko strona, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną lub która wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczyła, lecz może wykazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 K.p.a., uzasadniającego jej udział w sprawie. (zob. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2000 roku, w sprawie o sygn. akt I SA 334/99 - LEX nr 54133). Identyczne stanowisko w powyższej kwestii prezentuje również doktryna (zob. B. Adamiak i J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004 rok, str. 654). Na wstępie należy wskazać, iż w toku postępowania administracyjnego W. M. nie skorzystała z możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu, a który twierdzi, że przysługiwał mu przymiot strony tego postępowania, może bowiem domagać się jego wznowienia właśnie z powołaniem się na podstawę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie z art. 148 § 2 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji i wynosi jeden miesiąc ( art. 148 § 1 K.p.a.). Z akt postępowania administracyjnego wynika, iż organy administracji konsekwentnie odmawiały skarżącej przyznania przymiotu strony postępowania, zaś o treści decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] umarzającej postępowanie organ poinformował W. M. pismem z dnia [...], które doręczone jej zostało w dniu 8 października 2008 roku. Nie ulega zatem wątpliwości, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. dla skarżącej upłynął. Pozostała zatem do rozważenia kwestia uprawnienia W. M. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z powołaniem się na inne podstawy, w tym wskazaną we wniosku podstawę z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., zaś dopiero w skardze również z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. W niniejszej sprawie organy ograniczyły postępowanie wznowieniowe wyłącznie do pierwszej fazy tego postępowania uznając, iż podmiot domagający się wznowienia postępowania nie jest stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego. Poprawność poglądu wyrażonego przez organy potwierdza utrwalone w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym o charakterze strony nie może decydować jedynie wola strony. Pojęcie strony, jakim posługuje się przepis art. 28 K.p.a., może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli z normy prawnej, która stanowi podstawę do ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Tym samym musi istnieć określony przepis prawa, który chroniłby interes prawny tegoż podmiotu. Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie niekwestionowany jest pogląd, iż interes prawny musi wynikać z konkretnego przepisu prawa, który odnosi się do uprawnień lub obowiązku danego podmiotu. Oznacza to, iż skarżący musi mieć interes prawny, który jest rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżoną decyzją. Interes prawny musi być rozumiany jako obiektywna, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Musi być to interes, który wynika z określonego przepisu prawa odnoszącego się wprost do podmiotu zgłaszającego zastrzeżenia i musi dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu" (zob. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2002 roku, w sprawie o sygn. akt IV SA 2238/01, Monitor Prawniczy 2002, nr 12, s. 532). Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 grudnia 1998 roku, w sprawie o sygn. akt II SA 1355/98, LEX nr 41827; z dnia 5 października 1998 roku w sprawie o sygn. akt II SA 1104/98, LEX nr 41301; z dnia 19 stycznia 1995 roku, w sprawie o sygn. akt I SA 1326/93, Glosa 1996/1/5; z dnia 13 grudnia 1993 roku, w sprawie o sygn. akt I SA 1725/93, Glosa 1997/4/13; z dnia 6 września 1999 roku, w sprawie o sygn. akt IV SA 2473/98, LEX nr 47873). Z procesowego punktu widzenia można natomiast powiedzieć, iż tylko przepis prawa materialnego, stanowiąc podstawę do określenia interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. I to na podmiocie ubiegającym się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym spoczywa ciężar wykazania interes prawnego opartego na konkretnych przepisach prawa materialnego. W realiach niniejszej sprawy wskazać wypada, iż nie istnieje norma prawna z zakresu prawa materialnego, która obejmowałaby swą dyspozycją skarżącą, jako właściciela gruntów sąsiadujących z nieruchomością podmiotu, na który został nałożony obowiązek usunięcia odpadów z miejsca na ten cel nieprzeznaczonego i tym samym mogła być podstawą do ochrony jej interesu prawnego w ramach przeprowadzonego w tym zakresie postępowania. Stosownie, bowiem do treści art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie zaś z dyspozycją zawartą w art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, wskazując sposób wykonania tej decyzji. Odnosząc powyższe przepisy do zagadnienia, dotyczącego uznania W. M. za stronę postępowania dotyczącego negatywnego oddziaływania na środowisko, tylko z tej przyczyny, że jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości (dowodu własności jednak nie przedstawiła ), należy uznać, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo wywiodło, że skarżąca nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym nakazu usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania. W konsekwencji oznacza to, że skarżąca nie mogła wszcząć skutecznie postępowania wznowieniowego. Powyższe stwierdzenie wynika z faktu, że w prawie ochrony środowiska nie występuje instytucja prawna actio popularis, czyli skargi powszechnej dla każdego podmiotu zainteresowanego ochroną środowiska jako dobra wspólnego, gdy nie jest to konstytucyjne prawo do informacji o środowisku i jego ochronie. Z tych względów właściwy organ prowadzący postępowanie, tak jak w przedmiotowej sprawie, powinien każdorazowo ustalić zakres podmiotowy stron postępowania, czyli w tej sprawie objętej unormowaniem z art. 34 ustawy o odpadach w świetle dyspozycji art. 28 K.p.a. Natomiast, jak już wskazano powyżej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje stanowisko, w świetle którego pojęcie strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. powinno być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, a więc normy prawnej, stanowiącej podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. W realiach niniejszej sprawy wskazać wypada, iż nie istnieje norma prawna z zakresu prawa materialnego, która obejmowałaby swą dyspozycją skarżącą, jako domniemanego właściciela gruntów sąsiadujących z nieruchomością podmiotu, na który został nałożony obowiązek usunięcia odpadów z miejsca na ten cel nieprzeznaczonego i tym samym mogła być podstawą do ochrony jej interesu prawnego w ramach przeprowadzonego w tym zakresie postępowania. Oznacza to, że skarżąca, w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy, nie mogła być stroną tego postępowania, bowiem nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego. Na marginesie trzeba również dodać, iż warunkiem złożenia wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. jest stwierdzenie sfałszowania dowodu orzeczeniem sądu lub innego organu. Orzeczenie takie nie zostało jednak wydane, zaś skarżąca nie powoływała się na zaistnienie szczególnych okoliczności, wymienionych w art. 145 § 2 K.p.a. W odniesieniu natomiast do podstawy wznowienia przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. należy wskazać, iż skarżąca nie przedstawiła jakiejkolwiek nowej okoliczności faktycznej, czy też nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, a nieznanego organowi, który ją wydał. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił. m.o.