II SA/Łd 470/08

Dnia 9 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 roku sprawy ze skargi Społecznego Komitetu Ochrony Praw Człowieka w W. na uchwałę Rady Miejskiej w W. z dnia 27 kwietnia 2007 roku nr IX/54/07 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego pomiędzy ul. A., B. i C w mieście i gminie W.. p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. przyznać radcy prawnemu J. W., prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. [...] kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu J. W. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnemu w Łodzi. LS W dniu 27 kwietnia 2007 roku Rada Miejska w W. na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 14 ust. 8, art. 15 ust. 1 i 2 i art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), podjęła uchwałę, Nr IX/54/07 o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego pomiędzy ul. W., S. i K. w mieście i gminie W. W piśmie z dnia 12 lipca 2007 roku Społeczny Komitet Ochrony Praw Człowieka w W. działając na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, wezwał Radę Miejską w W. do usunięcia naruszenia prawa przez uchylenie uchwały Rady Miejskiej w W. Nr IX/54/07 z dnia 27 kwietnia 2007 roku o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego pomiędzy ul. W., S. i K. w mieście i gminie W. W uzasadnieniu strona podniosła, iż na posiedzeniu Rady Miejskiej w W., które odbyło się w dniu 2 czerwca 2006 roku, Rada podjęła uchwałę Nr XLI/427/06 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Starego Miasta i terenów przyległych, a na posiedzeniu w dniu 27 kwietnia 2007 roku podjęła uchwałę nr IX/53/07 w sprawie zatwierdzenia "Zamiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W." i uchwałę nr IX/54/07 o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego pomiędzy ul. W., S. i K. w mieście i gminie W. Zdaniem strony skarżącej uchwały zostały podjęte niezgodnie z prawem tj. z naruszeniem art. 8, art. 11, art. 17 i art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Naruszenie natomiast zasad sporządzania studium i planu miejscowego oraz trybu ich sporządzania powoduje nieważność uchwał w całości lub w części W dniu 28 kwietnia 2008 roku Społeczny Komitet Ochrony Praw Człowieka w W. na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w W. Nr IX/54/07 z dnia 27 kwietnia 2007 roku o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego pomiędzy ul. W., S. i K. w mieście i gminie W. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż do dnia wniesienia niniejszej skargi Rada Miejska w W. nie podjęła żądanych działań mających na celu usunięcie naruszenia prawa. Uchwałą Nr VIII/51/07 z dnia 28 marca 2007 roku powołała komisję doraźną Rady Miejskiej w W. do Spraw Planowania i Zagospodarowania Przestrzennego. W wyniku przeprowadzonej kontroli członkowie komisji stwierdzili wady dotyczące powołania i działalności Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej. W ocenie Komitetu Zarządzenie Nr 385/2005 Burmistrza W. z dnia 11 lipca 2005 roku w sprawie powołania Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej było więc wadliwe, a okoliczność tą potwierdził również Wojewoda [...] w treści swych pism z dnia 2 maja 2007 roku i 5 lipca 2007 roku, nie skorzystał jednak z przysługującego uprawnienia, o którym mowa w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wskazując drogę do samodzielnego kwestionowania uchwały w trybie art. 101 powołanej ustawy. W odpowiedzi na skargę z dnia 10 czerwca 2008 roku Rada Miejska w W. wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu Rada Miejska podniosła, iż zaskarżona uchwała nie narusza niczyich interesów prawnych i uprawnień, a więc nie zachodzi podstawa do jej zaskarżenia w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Zaskarżona uchwała Nr IX/54/07 z dnia 27 kwietnia 2007 roku o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego pomiędzy ul. W., S. i K. w mieście i gminie W. podjęta została zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w ramach czynności sprawdzających żadna Komisja ani Rada Miejska nie stwierdziły uchybień, które skutkowałyby jej uchyleniem. Powołując się na treść art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Rada Miejska wskazała, że w dniu 12 października 2001 roku podjęto uchwałę Nr XXXVI/260/01 w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy i miasta Wieluń, a Burmistrz W. wykonał następnie wszystkie wymagania, o których mowa w art. 17 powołanej ustawy. Uchybienia natomiast, które wskazuje strona skarżąca należy uznać za mało istotne nie mające wpływu na zgodność z prawem zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie podnieść należy, iż zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej ustawy). W przypadku natomiast uchwał lub zarządzeń organów jednostek samorządu terytorialnego warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jest zgodnie z art. 52 § 4 powołanej ustawy, bezskuteczność uprzedniego wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Z wezwaniem tym można wystąpić w każdym czasie. Bezskuteczność wezwania jest natomiast w myśl art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przesłanką zaskarżenia uchwały lub zarządzenia do sądu administracyjnego. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa będzie bezskuteczne wtedy, gdy wezwany organ gminy wyraźnie odmówi usunięcia naruszenia prawa bądź nie zajmie żadnego stanowiska w tej kwestii w terminie przewidzianym dla załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. W przypadku odmówienia przez właściwy organ gminy uwzględnienia wezwania – skargę należy wnieść za pośrednictwem organu gminy do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o stanowisku organu. Natomiast w przypadku braku reakcji organu gminy na wezwanie dopuszczalne jest złożenie skargi, za pośrednictwem organu, do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia, w którym upłynął maksymalny dwumiesięczny termin przewidziany w art. 35 § 3 k.p.a. dla załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym (por. uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007 roku, sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007 nr3, poz. 60). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, iż w niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia strona skarżąca wniosła w dniu 12 lipca 2007 roku, natomiast skarga na uchwałę Rady Miejskiej w W. Nr IX/54/07 z dnia 27 kwietnia 2007 roku w sprawie w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego pomiędzy ul. W., S. i K. w mieście i gminie W., została wniesiona w dniu 28 kwietnia 2008 roku. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarga została wniesiona po upływie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy, z uwagi na niezachowanie terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, Sąd na podstawie art. 58 §1 pkt 2 orzekł o odrzuceniu skargi. O kosztach postępowania orzeczono zaś stosownie do treści art. 250 powołanej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). a.ł.