II SA/Łd 471/17

Dnia 5 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2017 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej w L. Oddział Ł. - T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację napowietrznej linii energetycznej oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. , po rozpatrzeniu odwołania Spóła Akcyjna A z siedzibą w L. , reprezentowanej przez radcę prawnego A.K,, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...]. znak: [...]. Jak wynika z akt sprawy Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...], podjętą w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, działając na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.) - dalej "u.d.p." oraz § 140 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r., poz. 124) - dalej "rozporządzenie", odmówił Spółce Akcyjnej A z siedzibą w L. wydania zezwolenia na zlokalizowanie napowietrznej linii energetycznej 0,4 kV w zakresie 12 stanowisk słupowych z umieszczonym nad nimi przewodem w pasie drogowym drogi gminnej (działka nr ewid. 424 obr. [...], gm. S. ) w celu zasilenia działki nr ewid. 172/2, obr. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji opisał przebieg całego postępowania wskazując między innymi, iż w ponownym postępowaniu w dniu 4 stycznia 2017 r. przeprowadzono dowód w postaci oględzin miejsca lokalizacji budowy linii napowietrznej energetycznej. Na tę okoliczność spisano protokół i sporządzono dokumentację fotograficzną. Zdaniem organu I instancji żerdzie strunobetonowe zostały posadowione w pasie drogowym na podstawie prawomocnego pozwolenia na budowę. Inwestor ubiegał się o pozwolenie na podstawie decyzji na lokalizację w pasie drogowym urządzenia niezwiązanego z gospodarką drogową - budowa przyłącza kablowego 0,4 kV w celu zasilenia działki nr 172/2 obręb [...] (decyzja znak: [...] z dnia [...]oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nr [...] z dnia [...] Jako przesłankę do odmowy zezwolenia na lokalizację organ uznał zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Lokalizacje planowanych stanowisk słupowych znajdują się zbyt blisko krawędzi jezdni asfaltowej i stwarzają realne zagrożenie dla ruchu drogowego o umiarkowanym natężeniu. Taka lokalizacja uniemożliwia chociażby skorzystanie w bezpieczny sposób z pobocza, które na skutek lokalizacji słupów nie nadaje się do wykorzystania, co zostało przedstawione w dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas oględzin w dniu 10 sierpnia 2016 r., na której widoczne jest mijanie się ciągnika z przyczepą z samochodem osobowym oraz ciągnika z przyczepą i śmieciarki. Z dokumentacji fotograficznej wynika, że słupy ustawione w tak bliskiej odległości od krawędzi jezdni stwarzają realne zagrożenie. Organ podkreślił, iż jest to droga położona w obszarach wiejskich. Stanowi ona niejednokrotnie dojazd do pól uprawnych, dlatego ruch pojazdów rolnych typu kombajn, ciągnik z bronami, czy też z glebogryzarką nie należy do rzadkości. W dniu 4 stycznia 2016 r. zostały przeprowadzone kolejne oględziny lokalizacji linii w warunkach zimowych (ze stosunkowo małą ilością śniegu), w trakcie których przeprowadzono symulację ruchu pojazdów po drodze. Do symulacji wykorzystano samochód osobowy marki Hyundai i ciągnik rolniczy z założonym pługiem śniegowym. Szerokość ciągnika z pługiem wynosi 2,44 m natomiast szerokość samochodu osobowego 2,05 m. Wizualizacja przeprowadzona podczas oględzin pokazała, że podczas wykonywania manewru wymijania bądź wyprzedzania wymusza od kierowcy zjechanie na pobocze i zbliżenie się znacznie do żerdzi strunobetonowych lub ogrodzeń znajdujących się po drugiej stronie drogi, co stanowi realne zagrożenie. Szerokość jezdni asfaltowej oscyluje w granicach 4 m, co uniemożliwia mijanie się dwóch pojazdów. Samochód osobowy biorący udział w wizualizacji poruszał się przy krawędzi jezdni asfaltowej, a pomimo to nie było możliwości przejazdu ciągnika z pługiem. Organ podkreślił, że pełnomocnik inwestora w odwołaniu mylnie wskazał, że projektowane słupy mają zastąpić już istniejące. Budowa nowej linii powiązana jest z rozbiórką starej, ale lokalizacja nowej linii ma nastąpić po drugiej stronie jezdni asfaltowej. Istniejące słupy drewniane zlokalizowane są ponadto za poboczem drogi w granicach ogrodzonych siedlisk, nie stanowią więc zagrożenia dla ruchu drogowego. Nie jest więc prawdą, że odległość nowych słupów od krawędzi jezdni będzie większa aniżeli słupów istniejących. Droga na odcinku, na którym są lokalizowane słupy posiada jezdnię o nawierzchni bitumicznej, o zmiennej szerokości od 3,95 m do 4,05 m (na odcinku prostym, poza obszarem skrzyżowania z drogą powiatową nr 1918E). Droga posiada obustronne pobocza gruntowe o zmiennej szerokości od ok. 0,9 m do ok. 1,9 m. Od strony wschodniej za poboczem zlokalizowany jest rów przydrożny nieumocniony. Aktualnie droga jest bardzo wąska, co w przypadku niesprzyjających warunków atmosferycznych może stanowić realne zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego (np. utrudnienie mijania się pojazdów, co zostało przedstawione na dokumentacji fotograficznej podczas oględzin), a przede wszystkim dla pieszych, ponieważ ruch pieszych ze względu na ustawienie ww. obiektów budowlanych odbywać się będzie bardzo blisko krawędzi jezdni asfaltowej lub też w przypadku bliższej odległości słupów od krawędzi jezdni asfaltowej wspólnie z ruchem pojazdów. Błędne jest stwierdzenie Spółki, iż ruch pieszych może odbywać się również w obszarze położonym za słupami, ponieważ usytuowane są one na skarpie rowu melioracyjnego (widoczne na dokumentacji fotograficznej), co uniemożliwia pieszym poruszanie się za słupami. Podczas opadów śniegu nie będzie również możliwości swobodnego odśnieżania drogi, a przede wszystkim nie będzie miejsca na zepchnięcie śniegu z drogi. Przywołując w następnej kolejności brzmienie art. 39 ust. 1, art. 4 pkt 1 i 2, art. 34 u.d.p., § 140 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia organ I instancji stwierdził, że droga gminna, przy której zlokalizowane są analizowane stanowiska słupowe, posiada w stanie istniejącym jezdnię o szerokości ok. 4 m oraz posiada klasę techniczną L. W przypadku drogi klasy L - zgodnie z wytycznymi rozporządzenia - szerokość jezdni powinna wynosić nie mniej niż 5 m. Istniejąca szerokość jezdni oraz bliska lokalizacja stanowisk słupowych względem jezdni powoduje zagrożenie bezpieczeństwa poruszających się po niej pojazdów. Wyraźne zagrożenie bezpieczeństwa ma miejsce szczególnie w przypadkach, kiedy wykonywane są manewry wyprzedzania lub wymijania się pojazdów w sąsiedztwie istniejących stanowisk słupowych. Wykonywanie manewrów wyprzedzania lub wymijania wymaga nierzadko od kierujących pojazdami konieczności zjechania częściowo z jezdni na pobocze, co w przypadku pojazdów poruszających od strony stanowisk słupowych, powoduje konieczność niebezpiecznego zbliżenia się do słupów, a nawet możliwość zawadzenia o nie - możliwość kolizji pojazdów z słupami (szczególnie w przypadku stanowisk E1, E2, E3, które są najbardziej zbliżone do jezdni; odl. < 1,0 m). Poza tym zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym w przypadku braku chodnika lub drogi dla pieszych (co ma miejsce w tym przypadku), piesi mogą poruszać się po poboczu. Biorąc pod uwagę sytuacje, o jakich mowa powyżej, istnieje również wyraźne zagrożenie bezpieczeństwa pieszych mogących poruszać się po poboczu. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż taka lokalizacja linii uniemożliwia jakąkolwiek przebudowę drogi, chociażby jej poszerzenie o 1 m, które należałoby wykonać po stronie wschodniej drogi. Taka przebudowa spowoduje, że stanowiska słupowe E1, E2, E3 będą zlokalizowane w jezdni, a pozostałe - przy założeniu, że będą spełniały również funkcję słupów oświetleniowych - nie znajdą się w minimalnej odległości od krawędzi jezdni, która wynika z rozporządzenia - odległość lica słupa oświetleniowego nie powinna być mniejsza niż 1 m od krawędzi jezdni nieograniczonej krawężnikiem (w przypadku stanowisk słupowych od E4 do E12 odległość lica słupa od krawędzi jezdni będzie mniejsza niż 0,50 m). Organ podkreślił końcowo, że przywołana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja Wójta Gminy S. z dnia [...] Nr [...]znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (załączona do akt sprawy) została wydana dla terenu obejmującego pas drogowy i grunty prywatne. Decyzja powyższa nie ustaliła precyzyjnej lokalizacji linii w pasie drogowym. Organ stwierdził ponadto, że nie wyklucza zgody na lokalizację linii w innym miejscu pasa drogowego, np. na drugiej skarpie rowu. Decyzja znak: [...] z dnia [...] r. dotyczy jedynie budowy przyłącza kablowego 0,4 kV w celu zasilenia działki nr 172/2 obręb [...]. Inwestycja została rozpoczęta bez zgody na jej lokalizację w pasie drogowym. Reasumując, organ wskazał, iż mając na uwadze art. 39 ust. 1 i 3 u.d.p., wyniki oględzin w terenie oraz zebraną w sprawie opinię wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności drogowej odmówił wydania zezwolenia na zlokalizowanie obiektów budowlanych nie związanych z gospodarką drogową w pasie ww. drogi gminnej. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka Akcyjna A. z siedzibą w L., reprezentowana przez radcę prawnego A.K, zarzuciła naruszenie: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że projektowana lokalizacja stanowisk słupowych będzie stanowiła zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, a także art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. poprzez jego błędne zastosowanie. Spółka podniosła, iż ten sam organ - Wójt Gminy S. - wydał ostateczną decyzję z dnia [...] (nr [...], znak [...]) o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja ta nie wskazywała na jakiekolwiek przeszkody w realizacji rzeczonego przedsięwzięcia (w szczególności te, które podnosi Wójt Gminy S. w zaskarżonej decyzji) i na tym etapie brak było ze strony organu jakiegokolwiek sygnału co do konieczności dokonania jakichś zmian w dokumentacji projektowej. Niewątpliwie niedopuszczalna jest sytuacja, w której ten sam organ administracyjny, wydaje sprzeczne ze sobą decyzje administracyjne. Według odwołującej nie ma racji organ twierdząc, że lokalizacja stanowisk słupowych będzie stanowiła zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, czy też ruchu pieszych. Projekt lokalizacji został sporządzony przez osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną, która zbadała wszelkie aspekty niniejszej sprawy, a w szczególności kwestię bezpieczeństwa ruchu drogowego i uznała, że projektowana lokalizacja stanowisk słupowych jest całkowicie bezpieczna. Uzasadniając swoje stanowisko Wójt Gminy S. nieprawidłowo odwołał się do wyników wizji lokalnej przeprowadzonej przy braku zawiadomienia o niej pełnomocnika skarżącego. W treści uzasadnienia decyzji organ powołał się na dokumentację fotograficzną wykonaną podczas oględzin w dniu 10 sierpnia 2016 r., podczas gdy SKO w decyzji z dnia [...] wyraźnie wskazało, że materiały zebrane w trakcie ponownego postępowania pozyskane z pominięciem pełnomocnika strony nie mogą mieć walorów dowodowych. Spółka podkreśliła, że kolejna wizja lokalna z dnia 4 stycznia 2017 r. została przeprowadzona przez pracowników organu, którzy nie posiadają wiedzy specjalistycznej, a zatem wnioski z niej wynikające nie mogą podważać wniosków wynikających z projektu sporządzonego przez specjalistę. Organ nie przeprowadził także dowodu z opinii właściwych biegłych, w tym opinii biegłego energetyka. Należy zatem uznać, że wskazywana przez organ ocena, iż lokalizacja stanowisk słupowych będzie stanowiła zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego jest całkowicie dowolna i nie została poparta rzetelnymi dowodami. Całkowicie niezasadne jest powoływanie się na bliżej nieokreśloną okoliczność przebudowy drogi. Organ nie przedstawił żadnych planów potwierdzających takie zamierzenia. Według odwołującej Spółki ogólną zasadą jest zakaz lokalizacji w pasie drogowym infrastruktury niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p.), tak w przypadku infrastruktury przesyłowej, takiej jak linie elektroenergetyczne, zasada jest odwrotna, tj. regułą jest dopuszczalność posadowienia infrastruktury przesyłowej w pasie drogowym (art. 39 ust. 1 pkt 1a u.d.p.). Wyjątki od tej zasady muszą zaś być interpretowane ściśle. Równie rygorystycznie należy podejść do kwestii wykazania, iż w rzeczywistości ów wyjątek w danym, konkretnym przypadku ma miejsce, czemu - zdaniem strony - organ I instancji w sprawie niniejszej nie sprostał. Spółka zwróciła nadto uwagę na charakter prowadzonej działalności, która budując i utrzymując infrastrukturę przesyłową realizuje w ten sposób cele publiczne (art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami). Nadto ustawowo obowiązana jest do utrzymywania zdolności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w energię elektryczną w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych, a także do zapewnienia wszystkim odbiorcom świadczenia usług dystrybucji energii elektrycznej (art. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne). O fundamentalnym znaczeniu działalności prowadzonej przez skarżącą świadczy również fakt umieszczenia jej w wykazie zawartym w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 listopada 2015 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 1871 z późn.zm.). Złożony w związku z prowadzoną przez skarżącą działalnością wniosek o wydanie zezwolenia na zlokalizowanie infrastruktury przesyłowej w przedmiotowym pasie drogowym winien więc podlegać uwzględnieniu. W odniesieniu do możliwości lokalizacji infrastruktury przesyłowej w pasie drogowym wyjątek stanowi przepis art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. W sprawie niniejszej organ I instancji powołał się na pierwszą przesłankę, tj. zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. W ocenie odwołującej czyni to jednak bezzasadnie, ponieważ owo zagrożenie nie ma w tej sprawie charakteru realnego. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) - dalej "k.p.a.", utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ II instancji stwierdził, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organu I instancji stanowił art. 39 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 1a i ust. 3 u.d.p. W niniejszej sprawie wniosek Spółki dotyczył wydania zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym napowietrznej linii energetycznej 0,4 kV w zakresie 12 stanowisk słupowych z umieszczonym nad nimi przewodem. Zatem organ rozpatrując przedmiotowy wniosek zobowiązany był, w myśl art. 39 ust. 3 u.d.p., do oceny, czy umieszczenie w pasie drogowym objętych wnioskiem słupów z podwieszonym na nich przewodem, spowodowałoby: pkt 1 - zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, pkt 2 - naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych, pkt 3 - lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. W ocenie Kolegium, wbrew zarzutom odwołania, organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, a dokonując jego subsumpcji uwzględnił powyższe przesłanki ustawowe wyjaśniając, dlaczego w ich świetle nie jest możliwe wydanie zezwolenia na lokalizację 12 słupów z umieszczonym nad nimi przewodem. Organ orzekający podniósł, że Kolegium w poprzedniej decyzji z dnia [...]r. Nr [...], wbrew stanowisku Spółki, nie stwierdziło, że materiały dowodowe pozyskane w tracie wcześniejszych czynności dowodowych podejmowanych przez organ I instancji nie mogą być wykorzystane jako dowód w postępowaniu. Kolegium miało na uwadze to, że skoro prawidłowo ustanowiony przez stronę pełnomocnik nie brał czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, to materiały potwierdzające określony stan faktyczny, nie mogą mieć walorów dowodowych. To, że dany materiał nie miał waloru dowodowego na danym etapie postępowania, bowiem strona czy też jej pełnomocnik nie wiedzieli o nim, nie oznacza, iż materiał ten zakomunikowany i przedstawiony stronie, nie może stać się dowodem w postępowaniu administracyjnym. Przed wydaniem zaskarżonej obecnie decyzji pełnomocnik strony miał możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do jego treści. Zatem niezasadna jest argumentacja odwołania negująca możliwość odwoływania się organu I instancji do ustaleń pozyskanych w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 10 sierpnia 2016 r. Nie jest to przy tym jedyny dowód, który ma potwierdzać zagrożenie bezpieczeństwa uczestników ruchu związane z lokalizacją słupów energetycznych. Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji przeprowadził oględziny pasa drogowego, w którym usytuowane mają być słupy energetyczne (a właściwie są już usytuowane) w dniu 10 sierpnia 2016 r. oraz w dniu 4 stycznia 2017 r. Z czynności powyższych zostały sporządzone protokoły oraz wykonana została dokumentacja fotograficzna obrazująca usytuowanie słupów względem jezdni. Nie ulega też wątpliwości, iż organ I instancji dysponuje opinią techniczną dotyczącą aktualnej lokalizacji 12 stanowisk słupowych ustawionych w pasie drogowym drogi gminnej (wzdłuż drogi), wykonaną przez K.G. posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności drogowej. To właśnie te materiały i dowody pozwoliły organowi I instancji uznać, iż usytuowanie słupów energetycznych w proponowanej przez stronę lokalizacji nie tylko stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego zarówno pieszego, jak i pojazdów, ale sprzeczne jest również z przepisami rozporządzenia (dwie przesłanki odmowy udzielenia zezwolenia). Kolegium w całości podzieliło argumentację organu I instancji przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. SKO wskazało, że gdy chodzi o zagrożenie bezpieczeństwa uczestników ruchu, to usytuowanie słupów od krawędzi jezdni o nawierzchni bitumicznej oraz szerokość jezdni w miejscu położenia słupów zostały przedstawione w tabeli na stronie 8 ww. opinii technicznej (odległość ta oscyluje od 0,63 m do 1,74 m, zaś szerokość jezdni waha się od 3,90 m do 4,05 m). Droga posiada obustronne pobocza gruntowe o zmiennej szerokości od ok. 0,9 m do ok. 1,9 m. Od strony wschodniej za poboczem zlokalizowany jest rów przydrożny nieumocniony. Aktualnie droga jest bardzo wąska, co w przypadku niesprzyjających warunków atmosferycznych może stanowić realne zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego (np. utrudnienie mijania się pojazdów, co zostało przedstawione w dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas oględzin), a przede wszystkim dla pieszych, ponieważ ruch pieszych ze względu na ustawienie ww. obiektów budowlanych odbywać się będzie bardzo blisko krawędzi jezdni asfaltowej lub też w przypadku bliższej odległości słupów od krawędzi jezdni asfaltowej wspólnie z ruchem pojazdów. Podczas opadów śniegu nie będzie również możliwości swobodnego odśnieżania drogi, a przede wszystkim nie będzie miejsca na zepchnięcie śniegu z drogi. Podkreślić też należy, iż jest to droga położona w obszarach wiejskich. Stanowi ona niejednokrotnie dojazd do pól uprawnych, dlatego odbywa się nią ruch pojazdów rolnych typu kombajn, ciągnik z maszynami rolniczymi. Droga ta posiada klasę techniczną L. W przypadku drogi klasy L zgodnie z wytycznymi rozporządzenia - szerokość jezdni powinna wynosić nie mniej niż 5,00 m. Istniejąca nienormowa szerokość jezdni oraz bliska lokalizacja stanowisk słupowych względem jezdni, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa poruszających się po niej pojazdów. Wykonywanie manewrów wyprzedzania lub wymijania wymaga nierzadko od kierujących pojazdami konieczności zjechania częściowo z jezdni na pobocze, co w przypadku pojazdów poruszających od strony stanowisk słupowych powoduje konieczność niebezpiecznego zbliżenia się do słupów, a nawet możliwość zawadzenia o nie. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż taka lokalizacja linii uniemożliwia jakąkolwiek przebudowę drogi w przyszłości, chociażby jej poszerzenie o 1 m, które należałoby wykonać po stronie wschodniej drogi. Taka przebudowa spowoduje, że stanowiska słupowe E1, E2, E3 będą zlokalizowane w jezdni, a pozostałe przy założeniu, że będą spełniały również funkcję słupów oświetleniowych, nie znajdą się w minimalnej odległości od krawędzi jezdni, która - jak wynika z rozporządzenia - odległość lica słupa oświetleniowego nie powinna być mniejsza niż 1 m od krawędzi jezdni nieograniczonej krawężnikiem (w przypadku stanowisk słupowych od E4 doE12 odległość lica słupa od krawędzi jezdni będzie mniejsza niż 0,50 m). Bez znaczenia dla sprawy jest przy tym to, że zarządca drogi w chwili obecnej nie dysponuje żadnymi konkretnymi planami poszerzenia drogi. W opinii Kolegium w przedmiotowej sprawie zachodzi również druga przesłanka odmowy wydania zezwolenia, o jakiej mowa w art. 39 ust. 3 zd. 2 u.d.p., a mianowicie "naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych". Usytuowanie słupów określone przez skarżącą narusza wymóg art. 43 ust. 1 lp. 3 tabeli u.d.p. w zw. z § 140 ust. 9 rozporządzenia. Przedmiotowe słupy wraz z przewodem energetycznym są obiektami budowlanymi, o jakich mowa w art. 3 pkt 3a ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym przez obiekt liniowy należy rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość (...). W konsekwencji, projektowane słupy z przewodem elektroenergetycznym jako obiekt budowlany powinny odpowiadać wymogom określonym w art. 43 ust. 1 lp. 3 tabeli u.d.p. Zgodnie z ww. przepisem obiekty budowlane, a do takich należą słupy z przewodem elektroenergetycznym, przy drogach gminnych, w terenie zabudowanym, powinny być usytuowane w odległości co najmniej 6 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni. Proponowany przebieg słupów z przewodem nie spełnia powyższych wymogów. Poza tym, stosownie do ust. 6 § 140 rozporządzenia, budowla liniowa usytuowana wzdłuż drogi powinna być wykonana w taki sposób, aby nie ograniczała możliwości przebudowy albo remontu drogi. Kolegium stwierdziło ponadto, że wbrew zarzutom odwołania decyzja organu I instancji nie jest sprzeczna z wcześniejszą decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] Nr[...], znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej budowę i przebudowę linii elektroenergetycznej niskiego napięcia 0,4kV wraz z przyłączami i WLZ-tami oraz rozbiórkę istniejącej linii napowietrznej 0,4kV wraz z przyłączami w miejscowościach [...] i [...], gm. S. (m.in. działka nr ewid. 424 stanowiąca pas drogowy). Rację ma organ I instancji twierdząc, że powyższa decyzja nie ustaliła precyzyjnej lokalizacji linii energetycznej w pasie drogowym (działka nr ewid. 424), tj. w bliskiej odległości od jezdni. Z załącznika graficznego do tejże decyzji wynika, iż linie rozgraniczające teren inwestycji są rozległe i nie obejmują tylko i wyłącznie wąskiego pasa gruntu wzdłuż drogi. Organ gminy nie wyklucza przy tym możliwości wyrażenia zgody na lokalizację linii w innym miejscu pasa drogowego np. na drugiej skarpie rowu (inną zaś decyzją z dnia [...] znak: [...] odwołująca uzyskała zgodę zarządcy drogi na umieszczenie w pasie drogowym - działka nr 424 obręb [...] oraz 82 obręb [...], podziemnego przyłącza kablowego 0,4 kV w celu zasilania działki nr 172/2 obręb [...]). W niniejszej sprawie Kolegium doszło do przekonania, że organ I instancji w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą zgodnie z zasadą prawdą obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparł swoje rozstrzygnięcie na prawidłowo zebranym materiale dowodowym oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzjach w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Organ II instancji odnosząc się do zarzutu odwołania, że w sprawie dla oceny bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego nie powołano biegłego (w tym biegłego energetyka), wskazał, iż nie było takiej potrzeby. Zgromadzony materiał dowodowy, w tym dokumentacja fotograficzna, pozwalał organom wysnuć określone wnioski odnośnie zagrożeń bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego bez konieczności sięgania po wiedzę biegłego (stan faktyczny sprawy nie był wszak skomplikowany na tyle, aby organ nie był w stanie dokonać własnych ustaleń odnośnie zagrożeń bezpieczeństwa uczestników ruchu). Powyższą decyzję Kolegium Spółki Akcyjnej A. z siedzibą w Ł. reprezentowana przez radcę prawnego A.K, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, z uwagi na naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie oraz dokonania na jego podstawie oceny okoliczności niniejszej sprawy, a w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, iż projektowana lokalizacja stanowisk słupowych będzie stanowiła zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, 2. art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych (w tym biegłego energetyka) i w konsekwencji samodzielne poczynienie ustaleń co do oceny bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego, jak również co do możliwości lokalizacji urządzeń przesyłowych w innym miejscu w sytuacji, gdy przedmiotowe ustalenia winny zostać dokonane przez biegłego posiadającego wiadomości specjalne w tym zakresie; 3. art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 z późn.zm.) poprzez jego błędne zastosowanie. Motywując zarzuty skargi jej autor powtórzył w zasadzie argumentację z odwołania od decyzji organu I instancji. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 5 września 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd kontrolując w zakreślonych wyżej granicach legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy S. o odmowie wydania zezwolenia na lokalizację napowietrznej linii energetycznej stwierdził, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw prawnych do usunięcia ich z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Według art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Zgodnie z treścią art. 39 ust. 1a u.d.p. przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r. poz. 243 ze zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Po myśli art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg. Z przywołanych wyżej norm prawnych wynika generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności, których wynikiem byłoby zniszczenie drogi, uszkodzenie drogi, zmniejszenie trwałości drogi, albo też stworzenie zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Przykładowy katalog czynności zakazanych w pasie drogowym został określony przez ustawodawcę w pkt 1-12 art. 39 ust. 1 u.d.p. Obejmuje on niewątpliwie zakaz lokalizowania w pasie drogowym obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów, które nie są związane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Wyjątek dotyczy w tym wypadku umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, pod warunkiem jednak, że pozwalają na to warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa. Zgoda na zlokalizowanie tego rodzaju obiektów budowlanych lub urządzeń może zostać udzielona przez właściwego zarządcę drogi w drodze decyzji administracyjnej tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Termin "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" użyty w art. 39 ust. 3 u.d.p. nie został bliżej sprecyzowany przez ustawodawcę, a to zaś oznacza, że ocena okoliczności uzasadniającej umieszczenie (lokalizację) w pasie drogowym określonych obiektów lub urządzeń niezwiązanych z drogą, należy do właściwego organu administracyjnego. Ustawodawca zastrzegł ponadto, że zarządca drogi może wydać w tym przedmiocie decyzję negatywną, gdy w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego stwierdzi zaistnienie choćby jednej z trzech przesłanek. Mianowicie ustali, że umieszczenie tych urządzeń i infrastruktury spowodowałoby: po pierwsze - zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, po drugie - naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych, po trzecie - miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg. Użyty w unormowaniu art. 39 ust. 3 u.d.p. zwrot "może" świadczy o podjęciu przez właściwego zarządcę drogi decyzji opartej na uznaniu administracyjnym. Oznacza to, że w przypadku złożenia wniosku o wydanie stosownego zezwolenia organ może, choć wcale nie ma takiego obowiązku, wydać decyzję pozytywną dla wnioskodawcy. Każde z rozstrzygnięć, czy to pozytywne, czy negatywne powinno zostać uzasadnione w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Zatem organ administracji publicznej, ażeby uniknąć zarzutu, że wydana decyzja jest dowolna, winien rozważyć wszystkie okoliczności faktyczne i prawne, a następnie wykazać, jakie powody przemawiały za takim, a nie innym stanowiskiem. Jednakże wydając decyzję negatywną zarządca drogi powinien w jej uzasadnieniu umotywować swoje przekonanie o zaistnieniu choćby jednej z trzech wspomnianych wyżej przesłanek. Zaznaczyć trzeba, że stanowisko zarządcy drogi musi mieć oparcie w kompletnie zebranym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem obowiązujących w dacie jej podjęcia przepisów prawa materialnego i procesowego oraz poczynionych wyżej uwag natury ogólnej, sąd nie dopatrzył się przesłanek uzasadniających jej usunięcie z obrotu prawnego. Ustalony na gruncie rozpoznawanej sprawy stan faktyczny uzasadniał bez wątpienia zastosowanie przepisów art. 39 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 39 ust. 1a i ust. 3 pkt 1 u.d.p. Przede wszystkim stwierdzić przyjdzie, że rozstrzygnięcie zarządcy drogi o odmowie wydania wnioskującej Spółce Akcyjnej A z siedzibą w L. zezwolenia na lokalizację napowietrznej linii energetycznej 0,4 kV w zakresie 12 stanowisk słupowych z umieszczonym nad nimi przewodem w pasie drogowym drogi gminnej (działka nr ewid. 424, obr. [...], gm. S. ) w celu zasilenia działki nr ewid. 172/2 obr. [...], zostało poprzedzone zebraniem kompletnego materiału dowodowego i staranną jego oceną, przeprowadzoną z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Dla potrzeb sprawy niniejszej organ I instancji przeprowadził dwukrotnie oględziny w terenie istniejących już słupów E1-E12, jedne w okresie letnim - 10 sierpnia 2016 r., a drugie w okresie zimowym - 4 stycznia 2017 r. Wspomniane czynności dowodowe utrwalono w protokołach oględzin oraz w obszernej dokumentacji fotograficznej. Co istotne, w trakcie drugich oględzin przeprowadzono symulację ruchu pojazdów po drodze, wykorzystując w tym celu samochód osobowy marki Hyundai o szerokości 2,05m i ciągnik rolniczy z założonym pługiem śniegowym o szerokości 2,44 m. Wizualizacja dowiodła, że podczas wykonywania manewru wymijania bądź wyprzedzania kierowca zmuszony jest do zjechania na pobocze i znacznego przybliżenia się do żerdzi strunobetonowych lub ogrodzeń znajdujących się po drugiej stronie drogi, co stanowi realne zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Na zlecenie organu sporządzona także została opinia techniczna dotycząca aktualnej lokalizacji 12 stanowisk słupowych ustawionych w pasie drogowym drogi gminnej, autorstwa K.G. posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności drogowej. Ustalenia wynikające z zebranego materiału dowodowego sprawy niniejszej ewidentnie uzasadniają konkluzję organów obu instancji, że zlokalizowanie napowietrznej linii energetycznej w zakresie 12 stanowisko słupowych w pasie drogowym będzie stanowiło zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu pojazdów, utrudniając, a nawet niekiedy uniemożliwiając ich wymijanie czy wyprzedzanie, stwarzając nadto realne niebezpieczeństwo wystąpienia kolizji drogowej. Zagrożone zostanie także bezpieczeństwo pieszych, co w przypadku dwóch pojazdów poruszających się po tej drodze, wyklucza zasadniczo ruch pieszych. Argumenty te nabierają istotnego znaczenia zwłaszcza przy wystąpieniu skrajnie niekorzystnych warunków atmosferycznych, tak jak miało to miejsce w trakcie drugich oględzin przeprowadzonych zimą przy opadach śniegu, niekoniecznie obfitych. Podczas opadów śniegu wykluczona jest bowiem możliwości swobodnego odśnieżania drogi, przede wszystkim zaś brak jest miejsca na zepchnięcie śniegu z drogi. Niebagatelnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy nabiera nadto okoliczność, że przedmiotowa droga położona w obszarach wiejskich, po której poruszają się znacznych gabarytów pojazdy rolne typu kombajn bądź ciągnik z maszynami rolniczymi (bronami lub glebogryzarką). Dodatkowym, bez wątpienia trafnym, argumentem uzasadniającym odmowę udzielenia zezwolenia na zlokalizowanie napowietrznej linii energetycznej jest uniemożliwienie w przyszłości ewentualnego poszerzenia drogi nawet o 1 m, która pomimo posiadania klasy technicznej L (droga lokalna) jest stosunkowo wąska Szerokość jezdni wynosi obecnie od 3,90 m do 4,05 m. Słupy są natomiast usytuowane od krawędzi jezdni o nawierzchni bitumicznej w odległości od 0,63m do 1,74m. Potencjalna przebudowa drogi spowodowałaby, że stanowiska słupowe E1-E3 byłyby zlokalizowane w jezdni, a pozostałe przy założeniu, że będą spełniały również funkcję słupów oświetleniowych, nie znajdą się w minimalnej odległości od krawędzi jezdni, która wynika z rozporządzenia - odległość lica słupa oświetleniowego nie powinna być mniejsza niż 1 m od krawędzi jezdni nieograniczonej krawężnikiem (w przypadku stanowisk słupowych E4-E12 odległość lica słupa od krawędzi jezdni będzie mniejsza niż 0,50 m). Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest wreszcie argument, że zarządca drogi w chwili obecnej nie dysponuje żadnymi konkretnymi planami poszerzenia drogi. Zatem, na gruncie rozpoznawanej sprawy wystąpiła dodatkowa okoliczność uzasadniająca wydanie decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zlokalizowanie linii napowietrznej w postaci sprzeczności owej lokalizacji z przepisami odrębnymi - art. 43 ust. 1 lp.3 tabeli w zw. z § 140 ust. 6 i ust. 9 rozporządzenia. Jak poprawnie stwierdziło Kolegium, rzeczone słupy wraz z przewodem energetycznym są obiektami liniowymi w rozumieniu art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 z późn.zm.), a więc takimi obiektami budowlanymi, których charakterystycznym parametrem jest długość. Wobec tego, powinny one odpowiadać wymogom określonym w przywołanych wyżej normach prawnych. Budowla liniowa usytuowana wzdłuż drogi powinna być wykonana w taki sposób, aby nie ograniczała możliwości przebudowy albo remontu drogi, jak stanowi o tym § 140 ust. 6 rozporządzenia. Warunek ten w realiach rozpoznawanej sprawy nie jest możliwy do spełnienia. Zaznaczyć dodatkowo trzeba, że w aktach sprawy znajdują się: decyzja Wójta Gminy S. z dnia 21 stycznia 2015 r. dotycząca zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym dróg gminnych urządzenia nie związanego z gospodarką drogową - budowy przyłącza kablowego 0,4 kV w celu zasilenia działki nr 172/2 obręb [...] oraz decyzja Wójta Gminy S. z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, z którą zaskarżona decyzja nie pozostaje w sprzeczności, ponieważ jak trafnie wywodzą organy obu instancji, decyzja ta została wydana dla terenu obejmującego pas drogowy i grunty prywatne. Zauważyć w związku z tym przyjdzie, że organ nie wykluczył możliwości udzielenia zgody na lokalizację linii, pod warunkiem jednak usytuowania jej w innym miejscu pasa drogowego, np. na drugiej skarpie rowu, aniżeli miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie. W świetle poczynionych wyżej rozważań zarzuty skargi natury materialnej i procesowej należało ocenić jako nieuzasadnione i wadliwe. Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej o konieczności powołania biegłego, który oceniłby zagrożenia związane z lokalizacją słupów w pasie drogowym. Na marginesie przypomnieć trzeba, że art. 84 § 1 k.p.a. daje organowi możliwość, a nie obowiązek skorzystania z opinii biegłego nawet wówczas, gdy wyjaśnienie sprawy wymaga wiadomości szerszych niż przeciętne w danej dziedzinie. Zebrany zaś dla potrzeb rozpoznawanej sprawy materiał dowodowy jest wystarczający dla oceny powyższych okoliczności. Wbrew argumentom autora skargi brak jest wreszcie jakichkolwiek podstaw do wyciągnięcia odmiennych wniosków z przeprowadzonych wizji lokalnych w terenie, aniżeli uczyniły to organy orzekające w sprawie. Poza tym podnoszony w toku całego postępowania argument o funkcji oraz obowiązkach ustawowych spoczywających na Spółce nie może mieć decydującego znaczenia dla udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Spółka zobligowana jest respektować obowiązujący porządek prawny i jej interes nie może mieć pierwszeństwa przed bezpieczeństwem uczestników ruchu drogowego, które zostałoby realnie zagrożone w przypadku proponowanej przez Spółkę lokalizacji słupów E1-E12. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych sąd zobligowany był oddalić skargę. O powyższym orzeczono jak w wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. IB