II SA/Łd 476/06

Dnia 20 lutego 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant Referendarz sądowy Robert Adamczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 roku sprawy ze skargi G. i W. małżonków P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. - Decyzją z dnia[...] , nr[...], znak [..] Starosta [...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. A. pozwolenia na budowę stacji tankowania gazu płynnego propan – butan ze zbiornikami V = 2 x 4,85 m 3 ( obiekt kat. XX ), na działce o nr ewidencyjnym 759, położonej w miejscowości B. gmina O., nakazując jednocześnie inwestorowi zawiadomić właściwy organ nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, co najmniej 21 dni przed planowanym terminem przystąpienia do użytkowania celem uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Jako obszar oddziaływania planowanej inwestycji, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlanego organ administracji publicznej wskazał działki położone w miejscowości B. oznaczone nr ewidencyjnymi 758 i 760, będące własnością uczestników postępowania. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli G. i W. małżonkowie P. - właściciele działki oznaczonej nr ewidencyjnym 760 znajdującej się w miejscowości B. gmina O. W uzasadnieniu odwołania podnieśli, iż nie wyrażają zgody na lokalizację stacji tankowania gazem płynnym propan – butan na działce oznaczonej nr ewidencyjnym 759, ponieważ działka na której planowana jest inwestycja znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie stanowiącej ich własność działki, która przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową i zagrodową, na której planowana jest budowa jednorodzinnego budynku mieszkalnego. Powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 243, poz. 2063) nakazujące bezwzględne usytuowanie stacji i zbiorników na gaz płynny LPG w odległości minimum 30 m od budynków mieszkalnych, wnieśli o odsunięcie planowanej inwestycji o minimum 27 m od granicy działki oznaczonej nr ewidencyjnym 760. Skarżący zaakcentowali, że szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego, który znajduje się w fazie opracowywania przewiduje, że obszar na którym planowane jest przedsięwzięcie przeznaczony będzie pod zabudowę mieszkaniową i zagrodową i nie przewiduje możliwości lokalizacji obiektów negatywnie oddziaływujących na środowisko i stan otoczenia. Decyzją z dnia [...] , nr[...] , znak [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie inwestor legitymujący się prawem do dysponowania nieruchomością przeznaczoną na cele budowlane złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z ustaleniami zawartymi w ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta O. z dnia [...] o warunkach zabudowy. Spełnienie zaś przesłanek, o których mowa w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane oraz dokonanie oceny, czy planowana inwestycja nie narusza uzasadnionego interesu osób trzecich, uprawniło organ architektoniczno- budowlany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ podniósł, iż nie zasługują ono na uwzględnienie, ponieważ planowana budowa budynku mieszkalnego na obszarze działki bezpośrednio sąsiadującej z działką na której usytuowana będzie inwestycja nosi znamiona zdarzenia przyszłego i domniemanego. Skarżący – G. i W. małżonkowie P. nie posiadają bowiem ani pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego ani decyzji ustalającej warunki zabudowy. O wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy na działce oznaczonej nr ewidencyjnym 760 wystąpili dopiero w dniu, w którym dowiedzieli się o wydaniu zaskarżonej decyzji. Przytoczone natomiast przez stronę przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie nie znajdują zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż regulują kwestie usytuowania (odległości) projektowanych stacji od już istniejących obiektów, a nie dopiero planowanych inwestycji. Za nietrafny organ odwoławczy uznał także zarzut dotyczący niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ponieważ jak słusznie zauważyli skarżący plan jest w trakcie opracowywania, a więc nie ma mocy powszechnie obowiązującej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 35 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podnieśli, że zarówno w planie zagospodarowania przestrzennego wsi B., który utracił moc jak i w projekcie przyszłego planu działki o nr ewidencyjnych 759, 760 oraz 76 położone są w strefie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej. Wskazali, iż działkę o nr ewidencyjnym 760 dokupili w roku 2001 z przeznaczeniem na budowę domu mieszkalnego. Usytuowanie natomiast stacji paliw w bezpośrednim sąsiedztwie zakupionej działki wykluczy, w ocenie skarżących możliwość użytkowania nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem oraz możliwość jej zbycia. Z uwagi na zbyt małą szerokość działki o nr ewidencyjnym 759 oraz przeznaczenie terenu, na którym planowana jest realizacja inwestycji pod zabudowę mieszkaniową i zagrodową, powinno skłonić organy do zbadania wpływu planowanego przedsięwzięcia na działki sąsiednie oraz wykazać, czy w związku z inwestycją powstaną uciążliwości dla otoczenia związane w przypadku stacji paliw ze zwiększoną emisją spalin i natężeniem hałasu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie dodatkowo wskazując, że z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że planowana inwestycja niewątpliwie spowoduje pewne uciążliwości związane z użytkowaniem stacji gazu, jednakże zakres oddziaływania inwestycji nie pozbawia skarżących możliwości wykonywania swego prawa własności względem nieruchomości. W ocenie organu planowane przedsięwzięcie ogranicza sposób zagospodarowania działek znajdujących w bezpośrednim sąsiedztwie w zakresie zabudowy mieszkaniowej ale na pewno jej nie wyklucza zwłaszcza, że obecnie na działce stanowiącej własność skarżących nie ma zabudowy mieszkaniowej, wniosek o ustalenie warunków zabudowy skarżący złożyli dopiero po otrzymaniu decyzji o pozwoleniu na budowę stacji paliw. Na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 roku skarżący popierając skargę przyznali, że nie doszło do naruszenia przepisów techniczno-budowlanych. Podnieśli, że stacja paliw jest uciążliwa i potwierdzili, iż inwestor zrealizował budowę ściany przeciwpożarowej oddzielającą ich działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Uznając zaś skargę za niezasadną Sąd ją oddala stosownie do treści przepisu art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji - Starosty Powiatowego w O. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy wskazać, iż inwestor legitymował się ostateczną decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] dopuszczającą na działce o nr ewidencyjnym 759, położonej w miejscowości B. gmina O. realizację stacji tankowania gazu propan-butan. Decyzja ta, obok pozostałych dokumentów wymaganych przepisami prawa budowlanego ( art. 33 ), a więc wniosku, projektu spełniającego wymogi art. 35 ust 1 prawa budowlanego i oświadczenia o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane stały się podstawa wydania kwestionowanych decyzji. Należy zgodzić się ze skarżącymi, iż przy wydaniu decyzji nie doszło d naruszenia przepisów techniczno budowlanych. Planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. nr 62 poz. 627) i nie jest zaliczona do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko jako obiekt kat. XX, co powoduje, że nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko na gruncie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. 2004 nr 257 poz. 2573 ). Inwestycja Pana D. A. pozostaje również w zgodzie z przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie ( Dz. U. 2005 nr 243 poz. 2063 ). Obiekt stanowią dwa zbiorniki gazu płynnego propan – butan o pojemności V = 2 x 4,85 m 3 co odpowiada wymogom 10 m 3 w zbiornikach o pojemności do 5 m 3 z § 122 ust. 2 rozporządzenia. Zbiorniki zostały usytuowane w odległości 10 m od budynku obsługi stacji paliw płynnych spełniając wymóg z § 124 ust. 1 pkt. 1. Projektant przewidział usytuowanie zbiorników w odległości po 15 m od granic działek położonych po zachodniej i wschodniej stronie działki inwestora z oddzieleniem inwestycji ścianami oddzielenia pożarowego od strony tych działek. Tym samym odległość od działki nr 760, stanowiącej własność skarżących mogła zostać zmniejszona od jej granic właśnie do 15 m. Takie usytuowanie zbiorników pozostaje w zgodzie zapisami § 124 ust. 1 pkt. 3 w zw. z ust. 2 pkt.1 omawianego rozporządzenia. W dacie wydawania decyzji na działce skarżących nie znajdował się żaden budynek mieszkalny jednorodzinny, tym samym pozwalało to na zastosowanie powołanych przepisów. Na datę wyrokowania strony potwierdziły, że inwestor zrealizował budowę ściany przeciwpożarowej oddzielającą ich działki. Analiza rzetelnie zgromadzonej w toku postępowania dokumentacji w postaci, map sytuacyjnych, projektu budowlanego oraz opisu technicznego inwestycji zawierającego zagadnienia dotyczące lokalizacji, wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko pozwala na stwierdzenie, że planowana inwestycja nie spowoduje emisji gazu do powietrza - o co obawiają się skarżący, nie będą występowały również odpady technologiczne ropopochodne. W niewielkim stopniu zwiększy się istniejący już hałas. Niezależnie od przedstawionych okoliczności faktycznych wynikających z opracowanej dokumentacji, należy podzielić stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie, że planowana inwestycja może spowodować pewne uciążliwości związane z użytkowaniem stacji gazu, jednakże zakres oddziaływania inwestycji nie pozbawia skarżących możliwości wykonywania swego prawa własności nieruchomości. Planowane przedsięwzięcie ogranicza sposób zagospodarowania działek znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie w zakresie zabudowy mieszkaniowej ale na pewno jej nie wyklucza, zwłaszcza, że obecnie na działce stanowiącej własność skarżących nie ma zabudowy mieszkaniowej, a wniosek o ustalenie warunków zabudowy skarżący złożyli dopiero po otrzymaniu decyzji o pozwoleniu na budowę stacji paliw przez Pana A. Dopiero decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta O. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działek skarżących oznaczonych nr 760 i 761. W sprawie nie ma też znaczenia podnoszona przez skarżących okoliczność, że poprzednio obowiązujący do 31 grudnia 2003 r. jak i nowo opracowywany plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje jedynie na tym terenie zabudowę mieszkaniową i zagrodową. Inwestor legitymuje się przecież wymaganą decyzja o warunkach zabudowy, uzyskaną w okresie po wygaśnięciu starego planu a przed uchwaleniem nowego. Stosownie do treści art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane i wobec spełnienia wymagań określonych w ust 1 powołanego przepisu oraz z art. 32 ust. 4, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje również na analizę interesów stron postępowania przeprowadzoną przez organ, z jednej strony inwestora z drugiej skarżących, co czyni zadość wymogom określonym w art. 4 i 5 ust. 1 pkt. 9 powołanej ustawy Prawo budowlane. Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, iż zaskarżona decyzja, a tym samym poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie narusza przepisów prawa a przytoczona argumentacja organu odwoławczego zasługuje na uwzględnienie. Podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.