II SA/Łd 483/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Asesor sądowy Renata Kubot-Szustowska, Protokolant asystent sędziego Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu w dniu 7 września 2005 r. w Łodzi na rozprawie sprawy ze skargi J. S., K. S. i S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Sygn.akt II SA/Łd 483/03 Uzasadnienie Decyzją Nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm.) w zw. z art. 35 ust. 4 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania C. S. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...], znak [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i E. małżonkom S. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego w granicy nieruchomości położonej w P., przy ul. A, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż lokalizacja projektowanego budynku garażowo – gospodarczego w granicy z nieruchomością skarżącego wynika z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, którą dysponują inwestorzy, co pozostaje w zgodzie z obowiązującym przepisami § 12 ust. 6 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Podniósł nadto, że zgodnie z § 276 ust. 2 w/w warunków technicznych, do garaży o liczbie stanowisk postojowych nie większych niż 3, w zabudowie jednorodzinnej i rekreacji indywidualnej, nie stosuje się warunków dotyczących wymaganych odległości między zewnętrznymi ścianami budynków, o których mowa w § 271. Także wymagania, dotyczące klasy odporności pożarowej budynków, określone w § 212 w/w warunków technicznych nie dotyczą budynków gospodarczych w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej. Natomiast dla garaży stanowiących samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu , zgodnie z § 275 ust. 1 rozporządzenia - klasę odporności pożarowej garażu należy przyjmować jak dla budynku o gęstości obciążenia ogniowego do 500 MJ/m2, pod warunkiem wykonania jego elementów jako nierozprzestrzeniających ognia, niekapiących i nieodpadających pod wpływem ognia, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Zgodnie z § 212 ust. 4 warunków technicznych, dla przedmiotowego garażu należy przyjąć wymaganą klasę odporności pożarowej "E". W klasie odporności pożarowej "E", dla podstawowych elementów budynku, takich jak: główna konstrukcja, konstrukcja dachu, strop, ściana zewnętrzna, ściana wewnętrzna, przykrycie dachu, nie stawia się żadnych wymagań w zakresie odporności ogniowej, takich jak: nośność ogniowa, szczelność ogniowa, izolacyjność ogniowa. W/w elementy budynku powinny być nierozprzestrzeniające ognia, przy czym dopuszcza się elementy słabo rozprzestrzeniające ogień (§ 216). Organ odwoławczy wskazał dodatkowo, że zaprojektowanie przykrycia papą bitumiczną przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego nie narusza decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która wykluczyła jako przykrycie budynku tradycyjną papę. Za tradycyjną papę uznaje się zaś papę asfaltową, wymagającą okresowych smołowań, natomiast papa bitumiczna, nie wymaga żadnych czynności konserwacyjnych po jej założeniu na dach i jest materiałem niekapiącym, nieodpadającym, słabo rozprzestrzeniającym ogień. Budynek posiada od strony granicy ścianę oddzielenia przeciwpożarowego z wymaganym wypustem ponad dach. Ponadto, inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz przepisami szczególnymi. Projekt budowlany wykonała zaś osoba posiadająca wymagane uprawnienia budowlane. Zatem, w ocenie Wojewody [...], właściwy organ nie mógł w rozpatrywanej sprawie odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku. Skargę na powyższe rozstrzygniecie złożył C. S., kwestionując zasadność budowy obiektu w granicy nieruchomości bez jego zgody. Wskazał, iż lokalizacja obiektu w takim miejscu, stanowi naruszenie jego interesów, związanych z prowadzonymi uprawami rolnictwa ekologicznego. Podniósł ponadto, iż zamiarem inwestora jest prowadzenie we wznoszonym obiekcie działalności gospodarczej, ponieważ garaż i budynek gospodarczy na narzędzia już posiada. Zwrócił też uwagę na uciążliwość działalności prowadzonej przez sąsiadów obecnie i płynące stąd wnioski, iż uciążliwość ta wzrośnie, gdy małżonkowie S. działalność tę rozwiną. Szczegółowo opisał także dotychczasowe stosunki sąsiedzkie, łączące go z inwestorami i ich wieloletnie "kłamliwe i podstępne" starania (dotychczas zakończone niepowodzeniem) o wybudowanie w granicy nieruchomości budynku gospodarczego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do merytorycznego uzasadnienia stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.lipca 2003r. oddalono wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4.stycznia 2005r. natomiast zawieszono postępowanie sądowe z uwagi na śmierć skarżącego oraz uczestnika postępowania A. B.. Orzeczeniem z dnia 5.marca 2005r. podjęto zawieszone postępowanie z udziałem następców prawnych skarżącego oraz uczestnika postępowania. J.S. i S. S., następcy prawni zmarłego skarżącego, w pismach z dnia 16.maja 2005r., 16.sierpnia 2005r. złożyli oświadczenia o cofnięciu skargi. K. S. natomiast, w pismach z dnia 16.maja 2005r. oraz z dnia 18.sierpnia 2005r. oświadczył, iż nie jest zainteresowany kontynuowaniem postępowania w rozpoznawanej sprawie, "z uwagi na brak znajomości przedmiotowego zagadnienia". Wniósł zatem o "wyłączenie go z toczącego się postępowania". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po myśli art. 60 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a. zatem, sąd jest związany cofnięciem skargi, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub też spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej nieważnością. Zgodnie z treścią art. 161 § 1 p.p.s.a. natomiast, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania m.in. wówczas, gdy skarżący skutecznie cofnął. W rozpoznawanej sprawie, na skutek śmierci C. S. doszło do zmiany podmiotowej po stronie skarżącej. Żaden z następców prawnych skarżącego nie poparł skargi, przy czym dwoje spośród nich w sposób wyraźny skargę cofnęło, natomiast K. S. oświadczył, iż nie jest zainteresowany kontynuowaniem postępowania, ponieważ jego przedmiot nie jest mu znany. Zgodnie z treścią art. 65 § 1 ustawy z dnia 23.kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16,poz. 93 ze zm.) zaś, oświadczenie woli (a do takich należy również oświadczenie strony w postępowaniu sądowym), należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których zostało złożone, ustalone zwyczaje oraz zasady współżycia społecznego. K. S. nie był inicjatorem postępowania sądowego w rozpoznawanej sprawie, nie poparł jej również jako następca prawny zmarłego skarżącego. Uznać zatem należało, iż w sposób dorozumiany, nie będąc zainteresowany "kontynuowaniem sprawy", cofnął skargę w badanej sprawie, co uczyniło postępowanie sądoweoadministracyjne, wszczęte na skutek skargi C. S., bezprzedmiotowym. Brak jest bowiem podmiotu, zainteresowanego merytoryczną oceną zaskarżonej decyzji i jej ewentualnym wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. orzeczono o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego.