II SA/Łd 483/07

Dnia 5 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2007 roku sprawy ze skargi W. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Burmistrza W. z dnia [...], nr [...] (znak: [...]). Decyzją z dnia [...] , znak: [...] Burmistrz W. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (pawilonu handlowego) wraz z parkingiem na 66 miejsc postojowych na działce nr ewid. 2585, stanowiącej współwłasność W. K. i J. K. , położonej w W. przy ul. A. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji stwierdził, że po dokonaniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wymogi przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uniemożliwiają wydanie pozytywnej dla wnioskodawców decyzji o warunkach zabudowy. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli W.K. i J. K. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucili, iż decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem art. 7 K.p.a., przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 77 K.p.a. w następstwie nie zebrania i nie rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego, art. 80 K.p.a. poprzez brak dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, i art. 107 § 3 K.p.a. w następstwie braku tej oceny w uzasadnieniu decyzji. Ponadto skarżący podnieśli, że nie wyjaśniono w sposób jednoznaczny i w oparciu o konkretne dowody, czy działki o numerach ewidencyjnych: 593/2, 595/6, 596/7, 597/7, 1747/8 i 2566/9 - sąsiednie w stosunku do działki 2585 - zabudowane są takimi budynkami, jak wskazane w analizie. Skarżący wskazali także na niewłaściwą interpretację art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podnieśli, że działka nr ewid. 2585, na której planowana jest inwestycja określona we wniosku, jest aktualnie zabudowana budynkami usługowo - handlowymi i w takiej sytuacji nie ma mowy o wprowadzeniu na dany teren nowej zabudowy lecz o kontynuacji rozbudowy w zakresie dotychczasowej funkcji. Strona odwołująca się wniosła o ustalenie, czy zaskarżona decyzja ma cechy poprawności w świetle analizy realizacji przepisów art. 59 ust. 1 i art. 86 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. Przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż decyzja o warunkach zabudowy wymagana jest wówczas, gdy dla terenu objętego wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy wskazał, iż wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia łącznie wymagań określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt takiej decyzji może przygotować tylko osoba wpisana na listę samorządu zawodowego urbanistów lub architektów (art. 60 ust. 4 ustawy), po opracowaniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu działki wraz z jej sąsiedztwem według wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego powyższe wymagania organ pierwszej instancji spełnił. W ocenie organu II instancji wyniki przedmiotowej analizy wskazują, że warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie został spełniony. Działka wnioskodawców nr 2585 jest zabudowana myjnią samochodową oraz samodzielną stacją gazu płynnego. Obiekty te ze względu na przeznaczenie, powierzchnię i formę architektoniczną znacznie różnią się od planowanej inwestycji (pawilon handlowy o pow. 1410 m2, szerokości elewacji frontowej 50 m i wysokości 10 m). Ponadto z wniosku wynika, że planowane przedsięwzięcie ma być zrealizowane w miejscu istniejących na działce obiektów. W tej sytuacji nie można uznać za dowolny i sprzeczny z ustaleniami faktycznymi dla potrzeb analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wniosek specjalisty z zakresu urbanistyki, że "żadna z działek sąsiednich, stanowiących podstawę do kontynuacji funkcji, dostępnych z tej samej drogi publicznej, nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy". Zdaniem organu odwoławczego określenie zabudowań na sąsiednich działkach, zawarte w analizie, nie daje podstaw do przyjęcia za zasadny poglądu skarżących, iż wymienione tam budynki są innego rodzaju niż w rzeczywistości. Także dla oceny w przedmiocie zasadności końcowego wniosku analizy, że zrealizowanie na działce nr 2585 zamierzenia inwestycyjnego w postaci pawilonu handlowego wraz z parkingiem na 66 miejsc postojowych byłoby wbrew zasadzie kontynuacji funkcji, nie jest istotne, czy na działce nr 767 obok budynku mieszkalnego zlokalizowany jest budynek gospodarczy, czy budynek usługowy zakładu dekarskiego - jak twierdzą skarżący, bowiem taki zakład również może się mieścić w budynku nazwanym "gospodarczy". Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 § 3 K.p.a. i stwierdziło, iż zostały one sformułowane w sposób ogólnikowy, utrudniający ocenę ich zasadności. W. K. i J. K. zaskarżyli opisaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w celu sanacji błędów popełnionych w postępowaniach. Skarżący ponowili podniesione w odwołaniu zarzuty naruszenia art. 7 K.p.a., przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 77 K.p.a. w następstwie nie zebrania i nie rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego, art. 80 K.p.a. poprzez brak dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, i art. 107 § 3 K.p.a. Zdaniem skarżących zgromadzony w sprawie materiał dowodowy budzi poważne wątpliwości, nie wyjaśniono w sposób jednoznaczny i w oparciu o konkretne dowody, czy działka nr ewidencyjny 593/2, 595/6, 596/7, 597/7, 1747/8, 2569/9, 2566/9 sąsiednie w stosunku do działki na której planowana jest inwestycja zabudowane są w sposób opisany w analizie. Na podstawie zebranych informacji znajduje się tam budynek jednorodzinny, budynek gospodarczy, parkingi i budynek produkcyjno –usługowo - handlowy. Zdaniem skarżących istotne wątpliwości budzą wszystkie ustalenia dotyczące sposobu użytkowania poszczególnych obiektów i terenów wskazane na mapce sytuacyjnej. Jako przykład skarżący wskazali działkę nr 757/11, na której znajduje się plac zabaw zaś z analizy wynika, iż jest to teren rolny. Organ II instancji nie odniósł się zdaniem skarżących do kwestii sposobu określania przez organ I instancji zasad ustalania funkcji obiektów i terenów mimo, że było to wyraźnie wskazane w odwołaniu. Zdaniem skarżących uzasadnienie zaskarżonej decyzji w części mówiącej, iż: nie jest istotne, czy na działce nr 767 obok budynku mieszkalnego zlokalizowany jest budynek gospodarczy, czy budynek zakładu dekarskiego, bowiem taki zakład może się również mieścić w budynku określonym jako gospodarczy – jest niezgodne z prawem, gdyż każda zmiana sposobu użytkowania obiektu wymaga dokonania zmiany sposobu jego użytkowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w S. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w tak zakreślonej kognicji Sąd dopatrzył się uchybień, które musiały skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (pawilonu handlowego) wraz z parkingiem na 66 miejsc postojowych na działce nr ewid. 2585, stanowiącej współwłasność skarżących prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm). Zgodnie z treścią art. 61 ust 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1 - 5, tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5) W niniejszej sprawie analizie podlegać winno występowanie przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc konieczność ustalenia, w pierwszym rzędzie czy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Następnie organ winien rozważyć pozostałe przesłanki nie zależnie od ustaleń dokonanych na gruncie jedynie pkt 1 ust 1 art. 61 ustawy. W tym celu został wytyczony w postępowaniu przed organem I instancji obszar analizowany, odpowiadający co najmniej trzykrotnej szerokości działki. Takie ustalenie obszaru analizowanego, jakkolwiek zgodne z § 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 163 z 19. 09. 2003 r. poz. 1688 ) nie znalazło jednak żadnego uzasadnienia – nie udzielono odpowiedzi dlaczego organ przyjął jako obszar analizowany właśnie taki obszar. W ocenie Sądu organ winien uzasadnić dlaczego przyjął takie granice , a nie np. znacznie większe co mogłoby doprowadzić do zupełnie innych wniosków i rozstrzygnięcia, nie kwitować zaś tej kwestii stwierdzeniem ,,że wyznaczenie obszaru analizowanego spełnia w sposób oczywisty wymagania ustawowe" . Aby należycie ocenić przesłanki określone w powołanym przepisie, należy pamiętać o zasadzie wyrażonej w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Wszelkie więc rozstrzygnięcia planistyczne, które ograniczają właściciela w sposobie korzystania z nieruchomości muszą być dokonywane nie tylko z uwzględnieniem przepisów, lecz w sytuacjach konfliktowych poszukiwać kompromisu między interesem wspólnoty samorządowej, a indywidualnym interesem właściciela nieruchomości (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2004 r., sygn. akt IV SA 4645/2003, niepubl.). To ogromne wyczucie organów administracji, w toku podejmowania decyzji winno stać również na straży Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej gwarantującej wszystkim obywatelom na gruncie art. 32 ust. 1 równość wobec prawa i szeroko ujętą ochronę prawa własności wynikającą z art. 64, szczególnie ust. 3 gwarantującego, że ograniczenie prawa własności może nastąpić tylko w drodze ustawy i w zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Powyższe nabiera szczególnego znaczenia w sytuacji, gdy to na organach samorządu terytorialnego spoczywa obowiązek ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a planów takich nie ma od daty 1 stycznia 2004 r. , a więc ponad trzy i pół roku. Oceniając występowanie przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy podnieść, iż przepis ten uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa) bowiem jego celem jest wprowadzenie kontynuacji zarówno funkcji jak i formy zabudowy. Przywołany przepis mówi o działce sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej. Nie oznacza to, że chodzi o działkę bezpośrednio przylegającą do działki, której dotyczy wiosek o ustalenie warunków zabudowy. Sąsiedztwo to jest raczej wyznaczane przez granice obszaru analizowanego i z samego tego faktu wyklucza zawężenie rozważań do działki bezpośrednio sąsiadującej. Dlatego niezwykle istotne jest uzasadnienie granic obszaru analizowanego, dlaczego organ przyjął takie a nie inne granice swej analizy. Takie wąskie rozumienie sąsiedztwa ograniczyłoby niewątpliwie w dużym stopniu wolność zabudowy, ponieważ drastycznie zawęża możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy. Doprowadziłoby to do automatycznego uznania prymatu ładu przestrzennego nad prawem własności, nawet wówczas, gdy konkretne okoliczności by tego nie wymagały. Dlatego należy uznać, iż działka sąsiednia to nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość, którą należy określić dla każdego przypadku oddzielnie (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2004, str. 495-497). Mylne również jest rozumienie przez organy obu instancji funkcji oraz cech zabudowy danego terenu analizowanego. W ramach poprowadzonego obszaru analizowanego organy ustaliły, że na sąsiednich działkach znajdują się oprócz zabudowy mieszkaniowej obiekty gospodarcze i produkcyjne. Te ustalenia jednak nie były wystarczające w ocenie organów do wydania pozytywnej decyzji. Organ I instancji zwrócił uwagę na brak obiektów z funkcją usługową. W odwołaniu natomiast skarżący wskazywali już na istnienie na działce nr 2566/9 budynku produkcyjno – usługowo – handlowego oraz parkingów, zaś na działce 767 zakładu dekarskiego a więc zakładu usługowego. Powyższe zarzuty odwołania nie znalazły wyjaśnienia w toku postępowania odwoławczego, nie było prowadzone żadne postępowanie wyjaśniające, a organ odwoławczy skwitował twierdzenia odwołujących się odnoszące się do obiektów usługowych, że zakład dekarski może się mieścić w budynku gospodarczym. Odnośnie działki nr 2566/9, na której zlokalizowany jest budynek gospodarczy, w którym znajduje się zakład krawiecki, organ wywiódł, że może on mieć charakter zarówno produkcyjny jak i usługowy. Przedstawiona przez skarżących decyzja o pozwoleniu na budowę na tej działce z 1996 roku nie może, w ocenie organu podważać ustaleń analizy dokonanych na podstawie bezpośrednich oględzin. Z jednej strony organ nie kwestionuje istnienia zakładu krawieckiego (usługowego) , z drugiej twierdzi, że nie może to podważać załączonej analizy, nie wyjaśniając jednak swego stanowiska. Z akt sprawy nie wynika również aby skarżący uczestniczyli w jakimkolwiek charakterze i mieli możliwość brania udziału podczas dokonywanych oględzin dla potrzeb sporządzenia analizy, oraz byli informowani o końcowym terminie prowadzonego postępowania wyjaśniającego i administracyjnego oraz możliwości składania wniosków dowodowych przed wydaniem decyzji. Regulacja zawarta w art. 61 ust. 1 ustawy ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ww. ustawy. Nie oznacza to jednak, aby przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dbałość o ład była realizowana przez bardzo restryktywne rozumienie przepisów prowadząc w zasadzie do odmowy wydania warunków zabudowy i wstrzymania wszelkich procesów inwestycyjnych. Również i tych, gdzie obywatele sami próbują zabezpieczyć swoje lokum – centrum życiowe, czy zorganizować swoje miejsca pracy nie oglądając się na preferencyjne lokale komunalne. Również powoływanie się na materiał dowodowy w postaci oględzin wyznaczonego terenu analizowanego, przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej, bez powiadomienia skarżącego o prowadzeniu tego dowodu, niweczy jego skutek. Takie prowadzenie dowodów narusza zasadę wyrażoną w art. 10 § 1 k.p.a. Organy administracji publicznej, rozpatrując ponownie sprawę, niezależnie od przyjętego rozstrzygnięcia, dokonają oceny występowania wszystkich przesłanek zawartych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy uwzględnieniu uwag i wywodów zaprezentowanych w niniejszym uzasadnieniu , oraz uzasadnią decyzję w sposób prawidłowy również w zakresie rozważań prawnych i ustaleń faktycznych, aby uzasadnienie nie sprowadzało się jedynie do zacytowania przepisu i wyrażenia poglądu czy dana norma jest spełniona czy też nie. Przeprowadzona analiza urbanistyczna (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 3 ustawy) uwzględnić powinna warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych, a także stan faktyczny i prawny terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W pierwszy rzędzie organy administracji winny po ustaleniu obszaru analizowanego uzasadnić jego granice, a więc i rozmiar przyjętego obszaru, następnie dopiero dokonać analizy planowanej inwestycji biorąc pod rozwagę odniesienia pozwalające na określenie wymagań dla planowanej inwestycji w zakresie kontynuacji funkcji , gabarytów i formy architektonicznej obiektu oraz linii zabudowy, przy uwzględnieniu stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Przedstawione wyżej rozważania i przyjęte w nich wnioski powodują, iż w ocenie Sądu zostały naruszone w toku postępowania administracyjnego przepisy prawa materialnego (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), co miało wpływ na wynik sprawy. W wyniku nie rozważenia całego materiału dowodowego i zarzutów podnoszonych przez skarżących zostały naruszone zasady postępowania wyrażone art. 7 , 8 , 9 , 10 § 1 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez nie wyjaśnienie powyższych okoliczności. Stanowi to takie naruszenie przepisów o postępowaniu, które miało istotny wpływ ma wynik sprawy. Nie do przyjęcia jest również uzasadnienie zaskarżonych decyzji, gdzie organy obu instancji nie wyjaśniły motywów swego postępowania co do wielkości przyjętego obszaru analizowanego. Taki sposób uzasadnienia decyzji przeczy wszelkim zasadom wyrażonym w art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenie tego przepisu stanowi takie naruszenie procedury, które również obok powołanych wcześniej naruszeń prawa procesowego i materialnego skutkować musi uchyleniem zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze jak i fakt, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza W.zostały wydane z naruszeniem przytoczonych wcześniej przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. i art. 135 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Z uwagi natomiast na charakter prawny rozstrzygnięcia (nie ma przymiotu wykonalności), nie znaleziono podstaw do orzekania w przedmiocie jego wykonania, w trybie art.152 p. p. s. a.