II SA/Łd 483/15

Dnia 17 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 roku sprawy ze skargi P. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi A. L., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy al. [...] wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania P. D., utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Starosta [...] decyzją z dnia [...]sierpnia 2014 roku, nr [...], określił dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska z Wytwórni Mas Bitumicznych zlokalizowanej w B. przy ul. A, na działce nr ewid. 419/4, eksploatowanej w ramach Zakładu Budowlanego – H. M. na teren sąsiedni położony przy ul. A [...] w B. (działki nr ewid. 86 i 87), wyrażony jako równoważny poziom dźwięku A, w każdych warunkach funkcjonowania zakładu, na terenach wykorzystywanych jako teren zabudowy zagrodowej, ustalając, iż nie może przekroczyć w porze dziennej L AeqD w godz. 6 – 22 wartości 55 dB oraz w porze nocnej L AeqN w godz. 22 – 6 wartości 45 dB. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpoznaniu odwołania P. D., decyzją z dnia [...]listopada 2014 roku, nr [...], uchyliło decyzję Starosty [...] dnia [...]sierpnia 2014 roku i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...] decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska z Wytwórni Mas Bitumicznych, zlokalizowanej w B. przy ul. A, na działce nr ewid. 419/4, obręb geodezyjny [...] B. – miasto (aktualny nr ewid. 419/8), eksploatowanej w ramach Zakładu Budowlanego – H.M. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż teren sąsiadujący z Wytwórnią Mas Bitumicznych zlokalizowaną w B. przy ul. A, na działce nr ewid. 419/8 (powstałej na skutek podziału działki nr ewid. 419/6 na działki o nr ewid. 419/8 i 419/9, które powstały w wyniku podziału działki nr ewid. 419/4 na działki o nr ewid. 419/6 i 419/7), jest faktycznie zagospodarowany i wykorzystany jako teren rolny, produkcyjny i teren zabudowy zagrodowej. Spośród tych terenów ochronie akustycznej podlegają tylko tereny zabudowy zagrodowej, dla której, zgodnie z tabelą 1 pkt 3b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz. U. z 2014 roku, poz. 112 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie"), dopuszczalny poziom hałasu dla pory dnia wynosi 55 dB, a w nocy 45 dB. Stwierdzony przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Ł. w protokole kontroli z dnia 20 maja 2014 roku, poziom hałasu przenikający do środowiska mierzony w punkcie pomiarowym nr 2, położonym na działkach oznaczonych nr ewid. 87 i 86, na terenie otaczającym budynek mieszkalny jednorodzinny, na wysokości 4 m n.p.t. i w odległości 182 m od źródła hałasu wyniósł w dzień 52,8 dB (zakład emitujący hałas pracuje jedynie w porze dziennej). Na tej podstawie organ ocenił, iż nie występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, zatem brak jest podstaw do wydania decyzji w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu. W odwołaniu od powyższej decyzji P.D. wskazał, iż w decyzji błędnie został określony faktyczny stan zagospodarowania i wykorzystania działki nr ewid. 64, należącej do firmy B, jako użytkowanej rolniczo, ponieważ w istocie teren ten jest zajmowany przez Wytwórnię Mas Bitumicznych, stanowiącą własność H. M. W decyzji nie został uwzględniony skumulowany hałas pochodzący z sąsiednich firm, tj. B i C, a przenikający na działkę odwołującego. Pomiary przeprowadzone przez Państwową Powiatową Inspekcję Sanitarną wykazały przekroczenie dopuszczalnego średniego poziomu dźwięku w dzień o 7,8 dB, a maksymalnego o 28,6 dB oraz średniego poziomu dźwięku w nocy o 3,5 dB, a maksymalnego o 15,5 dB. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż zgodnie z art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1232 ze zm., dale jako: "P.o.ś.") w przypadku, gdy na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, stwierdzi, iż poza zakładem, w wyniku jego działalności przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ochrony środowiska wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeqD lub LAeqN, w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład (art. 115a ust. 1 i ust. 3 P.o.ś.). W przepisie art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. ustawodawca rozróżnił, ze względu na przeznaczenie, następujące rodzaje terenów objętych ochroną akustyczną: 1) pod zabudowę mieszkaniową, 2) pod szpitale i domy opieki społecznej, 3) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, 4) na cele uzdrowiskowe, 5) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, 6) na cele mieszkaniowo-usługowe. Co do zasady, zróżnicowanie terenów o różnych funkcjach lub różnych sposobach zagospodarowania następuje przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 114 ust. 1 P.o.ś.). W świetle art. 115 P.o.ś., w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów, a jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Aktem wykonawczym – rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku – określone zostały normy poziomu hałasu dla poszczególnych rodzajów terenów. I tak, dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczalny poziom hałasu wynosi w porze dziennej – 50 dB oraz w porze nocnej – 40 db, dla zabudowy zagrodowej w porze dziennej 55 dB oraz w porze nocnej 45 dB. Tereny rolnicze oraz tereny produkcyjne, nie podlegają ochronie akustycznej. W tym miejscu Kolegium podsumowując podkreśliło, iż organ ochrony środowiska wydając decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu dokonuje oceny rodzaju terenu, w odniesieniu do rodzajów terenów określonych w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś., w pierwszej kolejności na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania tego i sąsiednich terenów (art. 115 P.o.ś.). Prawo ochrony środowiska nie definiuje pojęcia "teren", którym posługuje się w treści art. 115, art. 115a ust. 3 oraz w art. 114 ust. 1 i 2 P.o.ś. Zgodnie definicją językową "teren" to m.in. "pewien obszar ziemi" (por.: Słownik Języka Polskiego PWN, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007, tom II, s. 382) Odnosząc definicję językową pojęcia "teren" do określenia użytego w kontekście przepisów P.o.ś., organ uznał, iż przez "teren" należy rozumieć pewien obszar ziemi (gruntów oznaczonych odpowiednimi numerami ewidencyjnymi) o przeznaczeniu określonym w art. 113 ust. 2 pkt 1 pkt a-f P.o.ś., dla którego możliwe jest ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu, zgodnie z normami określonymi w rozporządzeniu. W celu dokonania oceny do jakiego rodzaju terenów określonych w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. należy teren, dla którego organ określa dopuszczalny poziom hałasu, należy w pierwszym rzędzie ustalić obszar lub obszary oddziaływania hałasu na tereny sąsiadujące i dopiero w stosunku do tak ustalonego obszaru (obszarów) dokonać oceny, który rodzaj terenu, ze względu na jego przeznaczenie jest na tym obszarze przeważający. Podstawowym kryterium w tym zakresie powinna być powierzchnia danego terenu. Istotnym dla określenia terenu branego pod uwagę przy określaniu dopuszczalnego natężenia hałasu w przypadku, o którym mowa w art. 114 ust. 2 P.o.ś., jest również czas powstania określonego rodzaju zagospodarowania. Inne bowiem winny być zasady postępowania, gdy obok przedsięwzięcia emitującego hałas w okresie późniejszym powstała zabudowa mieszkaniowa, a inne, gdy zabudowa mieszkaniowa była obecna już wcześniej. W pierwszym przypadku teren powinien zostać zakwalifikowany jako teren działalności uciążliwej, a sposobem ochrony mieszkańców będzie stosowanie środków ochrony przewidzianych w art. 114 ust. 3 P.o.ś. (odpowiednich rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne), natomiast w drugim przypadku dla podmiotu, który podjął i prowadzi uciążliwy rodzaj działalności winny być ustalone bardziej rygorystyczne standardy ochrony środowiska przed hałasem mające na względzie ochronę wcześniej istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Jak zaakcentował organ, obszar na którym usytuowana jest Wytwórnia Mas Bitumicznych charakteryzuje się zróżnicowaną zabudową. Z informacji przekazanych przez Burmistrza Gminy i Miasta B. w pismach z dnia: 15 lipca, 5 sierpnia, 16 grudnia 2014 roku oraz 22 stycznia 2015 roku, odnoszących się do faktycznego zagospodarowania i wykorzystania tego terenu, jak również z wypisów z rejestru gruntów wynika że teren ten nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Poszczególne działki znajdujące się w otoczeniu zakładu emitującego hałas są zagospodarowane i wykorzystane w następujący sposób: - działka nr ewid. 419/8 jest użytkowana jako teren produkcyjny. H.M. prowadzi począwszy od dnia 1 stycznia 1994 roku działalność gospodarczą pn. Zakład Budowlany – H. M. w ramach, którego eksploatowana jest Wytwórnia Mas Bitumicznych; - działki nr ewid.: 64, 63, 62 i 61, położone na zachód od terenu Wytwórni Mas Bitumicznych, użytkowane są jako tereny rolnicze; - działki nr ewid.: 86 i 87, położone wzdłuż drogi gminnej nr ewid. 431, na południowy – zachód od terenu Wytwórni Mas Bitumicznych, na głębokości 70 m są użytkowane jako teren zabudowy zagrodowej, w pozostałej części stanowią tereny rolnicze; - działka nr ewid. 431 wraz z biegnąca równolegle działką nr ewid. 419/3, położone na południe od terenu Wytwórni Mas Bitumicznych stanowią drogę gminną; - działki nr ewid.: 419/9, 419/7 i 419/5, położone na wschód od terenu Wytwórni Mas Bitumicznych, stanowią tereny produkcyjne; - działki nr ewid.: 11/3 i 11/4, położone na północ o terenu Wytwórni Mas Bitumicznych, użytkowane są jako składy i magazyny; - działki nr ewid.: 502/1, 420/7, 420/10, 420/9, 420/3, 420/4, 425/4, 432 i 423, położone na południe terenu Wytwórni Mas Bitumicznych, użytkowane są jako tereny produkcyjne; - działka nr ewid. 420/2 stanowi teren drogi dojazdowej. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wymienione tereny produkcyjne, rolne oraz drogi nie podlegają ochronie akustycznej. Natomiast tereny zabudowy zagrodowej (działki nr ewid. 86 i 87) podlegają ochronie akustycznej, co oznacza, że zgodnie z pkt 3 tabeli 1 stanowiącej załącznik do rozporządzenia, dopuszczalny poziom hałasu dla tego terenu wynosi 55 dB dla pory dnia oraz 45 dB dla pory nocy. Zgodnie z raportem z dnia 20 maja 2014 roku zawierającym wyniki pomiarów poziomu hałasu emitowanego z Wytwórni Mas Bitumicznych, przeprowadzonych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Ł. Oddział w S. w dniu 29 kwietnia 2014 roku, poziom hałasu emitowany z podstawowych źródeł, tj. z instalacji Wytworni Mas Bitumicznych, ładowarki kołowej i samochodów ciężarowych, mierzony w trzech punktach pomiarowych zlokalizowanych na działkach zabudowanych (nr ewid. 86 i 87), w zależności od punktu pomiarowego, wynosił: 54,8 i 49,8 dB, przy czym w jednym punkcie pomiarowym hałas był nierozróżnialny z tłem. Pomiar został dokonany w porze dnia, ponieważ zakład pracuje jedynie w tym czasie. Stwierdzony hałas emitowany przez wskazane źródła hałasu nie przekracza dopuszczalnych norm hałasu przewidzianych dla zabudowy zagrodowej. W takim przypadku – zdaniem organu odwoławczego – ze względu na dyspozycję art. 115a P.o.ś., nie istnieje podstawa do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Koniecznym warunkiem określenia w drodze decyzji dopuszczalnego poziomu hałasu przez właściwy organ jest bowiem występowanie hałasu poza zakładem oraz przekroczenie ustalonych dla danego terenu norm hałasu w związku z działaniem zakładu. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, iż nie zasługuje na uwzględnienie argument, iż błędnie ustalono w sprawie stan faktyczny. Dowody zgromadzone w sprawie (pisma Burmistrza Gminy i Miasta B. z dnia 16 grudnia 2014 roku i z dnia 22 stycznia 2015 roku oraz wypis z rejestru gruntów) potwierdzają rolny charakter działki nr ewid. 64. Innego sposobu wykorzystania tej działki nie potwierdza fotomapa załączona do odwołania. Nawet gdyby przyjąć, że działka ta jest wykorzystywana na cele produkcyjne, to okoliczność ta, w świetle całokształtu ustaleń faktycznych, i tak nie miałaby wpływu na wynik sprawy. Zasadnicze znaczenie dla oceny prawidłowości wydanej decyzji ma bowiem fakt nieprzekroczenia dopuszczalnych norm akustycznych dla terenów chronionych akustycznie. Podniesiona kwestia przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu stwierdzona podczas badania przeprowadzonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. w dniu 26 listopada 2014 roku, w domu prywatnym zlokalizowanym w B. przy ul. A[...] (nieruchomość stanowiąca własność odwołującego), oraz przedłożone na tę okoliczność wyniki badań nie mogą stanowić dowodu w sprawie, ponieważ badanie dotyczy hałasu emitowanego z zakładu prowadzonego przez inny podmiot, tj. z terenu zakładów C Sp. z o.o. w B. oraz B A.P S. Sp. j. w B. Zgodnie z informacją uzyskaną od Starosty [...] prowadzone jest odrębne postępowanie związane z przekroczeniem dopuszczalnych norm hałasu emitowanego przez ww. zakłady. Przepis art. 115a ust. 1 P.o.ś. przewiduje określenie dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego przez jeden skonkretyzowany zakład, co wyklucza możliwość badania poziomu hałasu przenikającego poza teren zakładu skumulowanego z innymi źródłami hałasu (np. emitowanego przez inne zlokalizowane w sąsiedztwie zakłady, ruch drogowy itp.). Wpływ hałasu z innych źródeł uwzględniany jest poprzez zastosowanie odpowiedniej metodyki badania natężenia hałasu, tj. poprzez pomiar tzw. tła akustycznego, co w badaniu przeprowadzonym w sprawie zostało uwzględnione. Reasumując, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż skoro hałas emitowany przez Wytwornię Mas Bitumicznych nie przekracza dopuszczalnych norm akustycznych przewidzianych dla znajdujących się na tym obszarze terenów chronionych akustycznie, to nie zaistniały podstawy do wydania decyzji administracyjnej na podstawie przepisów P.o.ś. Wobec tego umorzenie postępowania w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu organ uznał za prawidłowe. W skardze do sądu administracyjnego P.D. wskazał, iż przed powstaniem zakładu tereny w bezpośrednim sąsiedztwie (przy ul. A[...]) były wykorzystywane rolniczo, dlatego skarżący miał cicho, czysto i ekologicznie. Tymczasem zakłady powstały bez zgody skarżącego i teraz odczuwa on silny hałas przez całą dobę. Przebywanie w takim sąsiedztwie dodatkowo z silnym zapyleniem oraz zatrutym środowiskiem (spaliny samochodowe) zagraża życiu i zdrowiu ludzi. Pomiary przeprowadzone przez Inspekcję Sanitarną, nawet bez działania Wytwórni Mas Bitumicznych wykazały przekroczenie poziomu dźwięku w mieszkaniu skarżącego. W tej zatem sytuacji organ pierwszej instancji powinien podjąć działania zmierzające do ograniczenia poziomu hałasu. Na skutek działania organów administracji, a także zakładów zlokalizowanych w sąsiedztwie (C, B i "Wytwórnia Mas Bitumicznych") skarżący jest pokrzywdzony z art. 144 i art. 417 Kodeksu cywilnego. Teren, na którym znajduje się budynek mieszkalny skarżącego nie jest terenem rolniczym, jest wyłączony z produkcji rolnej, zatem podlega ochronie dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gdzie dopuszczalny poziom hałasu wynosi w porze dziennej 50 dB, a w porze nocnej 40 dB. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia. W piśmie z dnia 16 września 2015 roku pełnomocnik skarżącego uzupełniając argumenty skargi wskazał, iż naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. jest sytuacja, w której organ ustalił przeznaczenie gruntu stanowiącego własność skarżącego tylko na podstawie treści wypisu z ewidencji gruntów, który ponadto nie stanowił dokumentu, bowiem nie był podpisany. Ponadto, wykonane przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska badanie pomiaru hałasu zostało przeprowadzone w sytuacji gdy zakład spowolnił, ograniczył i w konsekwencji wyciszył pracę zakładu, dlatego tenże wynik jest zaniżony i nie odzwierciedla faktycznego poziomu emitowanego hałasu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Tytułem wstępu wskazać należy, iż stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). W sprawie – jak wskazano wcześniej – przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Starosty umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Skarga w przedmiotowej sprawie została wywiedziona przez P. D., który kwestionował także decyzję pierwszoinstancyjną w drodze odwołania. Formalno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 105 § 1 K.p.a., który wskazuje, iż gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu powołanego przepisu wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Bezprzedmiotowym może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. Na gruncie sprawy związanej z ustaleniem dopuszczalnego poziomu hałasu postępowanie, co do zasady, staje się bezprzedmiotowe, jeżeli organ stwierdzi, iż nie dochodzi do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu, bądź teren, na którym oddziałuje hałas nie jest objęty ochroną akustyczną. Decyzja organu umarzająca postępowanie administracyjne poprzedzona musi być rzetelnie przeprowadzonym postępowaniem, w którym organy obowiązane są kierować się zasadami procedury administracyjnej, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Przypominając, iż przedmiotem uwagi organów była ocena czy zakład – Wytwórnia Mas Bitumicznych emituje na teren stanowiący własność skarżącego hałas o poziomie przekraczającym dopuszczalne wartości dostrzec należy, iż ustalenia organu nie wykazały takowego przekroczenia. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż warunkiem wydania decyzji w trybie art. 115a ust. 1 powołanej już wcześniej ustawy – Prawo ochrony środowiska jest stwierdzenie, iż działalność zakładu powoduje przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu. Przy czym, za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu – stosownie do art. 115 ust. 1 i 3 P.o.ś. – uznaje się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeqD lub LAeqN w odniesieniu do terenów, na który oddziałuje zakład. Ochronie akustycznej podlegają wymienione w art. 113 ust. 2 P.o.ś. tereny, a ustalenie określonego przeznaczenia terenu następuje w pierwszej kolejności na podstawie treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a gdy takowego planu nie ma – na podstawie faktycznego zagospodarowania i użytkowania terenu (art. 114 i 115 P.o.ś.). Dopuszczalne poziomy hałasu zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku. Z załączonych do akt administracyjnych dokumentów wynika, iż wykonane przez Inspektorat Ochrony Środowiska pomiary równoważnego poziomu dźwięku przenikającego z Wytwórni Mas Bitumicznych na teren działki skarżącego wykazały, iż poziom ten w ciągu dnia wynosił w zależności od punktu pomiarowego 54,8 dB i 49,8 dB, przy czym w jednym punkcie hałas był nierozróżnialny z tłem pomiarowym. Nadto poczynione przez organ ustalenia doprowadziły do uznania, iż teren stanowiący własność skarżącego (działka nr ewid. 86 i 87) to teren zabudowy zagrodowej. Bezspornie teren działki nr ewid. 86 i 87 nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem organ zobowiązany był ustalić faktyczne zagospodarowanie i wykorzystanie tegoż terenu. Ustalenie w tym zakresie – wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego – nie opiera się wyłącznie na treści zapisów ewidencji gruntów. Takie wykorzystanie spornego terenu potwierdza pismo Burmistrza Gminy i Miasta B. z dnia 15 lipca 2014 roku (a także pisma z dnia 5 sierpnia 2014 roku i z dnia 22 stycznia 2015 roku), z którego wprost wynika, iż teren działki nr ewid. 86 i 87 jest użytkowany jako teren zabudowy zagrodowej. Wobec tego odnosząc wyniki przeprowadzonych pomiarów do dopuszczalnych dla zabudowy zagrodowej poziomów hałasu określonych w powołanym wcześniej rozporządzeniu, organ ustalił, że takowe poziomy nie zostały przekroczone, co obligowało organ do umorzenia postępowania administracyjnego, jako bezprzedmiotowego. Ze wskazanego rozporządzenia wynika, że dla terenu zabudowy zagrodowej dopuszczalny poziom hałasu wynosi odpowiednio 55 dB w dzień i 45 dB w nocy. Zakład Wytwórni Mas Bitumicznych nie pracuje w nocy, zatem nie emituje wówczas hałasu. Wobec stwierdzenia, iż równoważny poziom hałasu przenikającego z zakładu na teren stanowiący własność skarżącego wynosi 54,8 dB i 49,8 dB, przy normie, dla terenu zabudowy zagrodowej, wynoszącej 55 dB w porze dnia, pogląd organu o braku podstaw do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, jest prawidłowy. Stwierdzenie w tym zakresie przesądza konieczność umorzenia postępowania wobec jego bezprzedmiotowości. Odnosząc się do zarzutów skarżącego wyjaśnić wypada, iż w dołączonych do odwołania wynikach pomiaru przeprowadzonego przez Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny uwzględniono normy określone w rozporządzeniu dla zabudowy mieszkaniowej, podczas gdy – jak wskazano wcześniej – w sprawie teren stanowiący własność skarżącego faktycznie jest zagospodarowany i wykorzystywany pod zabudowę zagrodową. Z tego powodu ten dowód nie potwierdza okoliczności, iż w sprawie doszło do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu emitowanego przez zakład. Twierdzenie skarżącego, iż zakład na czas dokonywania pomiaru zminimalizował emitowany hałas – w świetle dokumentów załączonych do akt administracyjnych – nie może uzyskać potwierdzenia. Niemniej jednak w przypadku gdy poziom hałasu emitowanego przez zakład ponownie się zintensyfikuje, skarżący będzie mógł wystąpić z kolejnym wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 115a ust. 1 P.o.ś. Wbrew twierdzeniom autora skargi nie jest uzasadniony pogląd, iż skoro teren rolny jest zabudowany budynkiem mieszkalnym skutkuje to wyłączeniem go z produkcji rolnej. Przede wszystkim skarżącemu umknęła okoliczność, iż prowadzi on działalność rolniczą (potwierdza to załączony do odwołania dokument – fotomapa przygotowana przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z którego wynika, iż P. D. jest producentem rolnym), a nadto na terenie działki zlokalizowanej przy ul. A[...], oprócz budynków mieszkalnych, znajdują się także zabudowania gospodarcze w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego. Z tych powodów teren działki skarżącego to teren zabudowy zagrodowej, jak słusznie uznał organ, a nie jak twierdzi skarżący, teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Konkludując powyższe rozważania sąd uznał działanie organów administracji w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., sąd orzekł o oddaleniu skargi. k.ż.