II SA/Łd 486/04

Dnia 18 maja 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi R. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie reklamy wolnostojącej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...] (znak: [...]) z dnia [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku Decyzją nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art.51 ust.1 pkt.2 w związku z art.51 ust.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane(Dz.U. nr 106 z 2000r. poz.1126 z późn. zm.) oraz art.104 kpa nakazał R. K. przedłożenie do dnia 31 sierpnia 2003r. trzech egzemplarzy następujących dokumentów: • inwentaryzacji budowlanej wraz z orzeczeniem o stanie technicznym wykonywanych robót oraz opiniami organów właściwych do ich przedstawienia, • oświadczenia osoby posiadającej uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności o prawidłowości wykonania instalacji elektrycznej, • projektu budowlanego ewentualnych zmian i przeróbek w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem z załączeniem dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dotyczących reklamy wolnostojącej na nieruchomości przy ulicy A 252/254 w Ł. W uzasadnieniu stwierdzono, iż na terenie nieruchomości przy ulicy A 252/254 zlokalizowana jest reklama wolnostojąca o konstrukcji stalowej kratowej z fundamentem żelbetowym podświetlana. Została ona wybudowana przez R. K. na przełomie 1991 i 1992r. W latach 2002-2003 R. K. dokonał przebudowy reklamy polegającej na jej podwyższeniu, wzmocnieniu konstrukcji oraz dołożeniu paneli. Inwestor naruszył przepis art.28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. zaś przedłożenie dokumentów wymienionych w sentencji decyzji da podstawę dla doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji. Decyzją nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art.51 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane(Dz.U. nr 106 z 2000r. poz.1126 z późn. zm.) oraz art.104 kpa nakazał R. K. rozbiórkę reklamy wolnostojącej podświetlanej na nieruchomości przy ulicy A 252/254 w Ł. W uzasadnieniu stwierdzono, iż R. K. nie złożył dokumentów wymienionych w decyzji z dnia [...]. W związku z czym organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołanie od wymienionej decyzji złożył R. K. podnosząc, iż nie mógł złożyć wymaganych dokumentów w terminie gdyż czynności te zlecił pośrednikowi, który nie wywiązał się z tego obowiązku. Nadto odwołujący musiał opiekować się bliską mu osobą, która była ciężko chora. Musiał także wyjeżdżać poza Ł.. Obecnie złożył wszystkie wymagane dokumenty. W konkluzji wnosił o ponowne rozpoznanie jego sprawy. Decyzją nr [...] z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art.138 § 1 ust.1 kpa oraz art.51 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane(Dz.U. nr 106 z 2000r. poz.1126 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu administracji I instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, iż odwołujący przed upływem terminu nie składał wniosku o przedłużenie mu terminu do złożenia dokumentów wymienionych w decyzji z dnia [...]. Również w odwołaniu nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających wystąpienie okoliczności uniemożliwiających mu przedłożenie dokumentacji w terminie do dnia 31 sierpnia 2003r. a wymagane dokumenty dostarczył dopiero po wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę. Organ administracji I instancji słusznie nakazał R. K. rozbiórkę reklamy. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu administracji I instancji. Na wymienioną decyzje skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył R. K. podnosząc, iż jest ona krzywdząca. Skarżący złożył wszystkie wymagane dokumenty i poniósł z tego tytułu koszty, a ma obecnie rozebrać reklamę. W związku z czym poniesie stratę. Przyczyny niezachowania terminu do złożenia dokumentów wyjaśnił w odwołaniu od decyzji organu administracji I instancji. W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu administracji I instancji. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga R. K. jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania administracyjnego a mianowicie przepis art.7, 77 § 1 i 80 kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało ustalenie jakie przepisy winny mieć zastosowanie do reklamy wzniesionej przez skarżącego, a mianowicie czy winno się zastosować przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. prawo budowlane(Dz.U. nr 38 poz.229 z późn. zm.) czy też przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane(Dz.U. nr 207 z 2003r. poz.2016 z późn. zm.). Należy zaznaczyć, iż w okresie obowiązywania ustawy z dnia 24 października 1974r. na wykonanie urządzenia reklamowego wymagane było pozwolenie na budowę co wynika z treści § 19 ust.1 pkt.2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego(Dz.U. nr 8 poz.48 z późn. zm.). W okresie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994r. na instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych na obszarze zabudowanym nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Wymagane jest natomiast zgłoszenie wykonania takich robót co wynika z treści art.29 ust.2 pkt.6 i art.30 ust.1 wymienionej ustawy. W przepisie art.29 ust.2 pkt.6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. jest mowa jedynie o "instalowaniu i remoncie" urządzeń reklamowych o nie o innych robotach budowlanych przy urządzeniu reklamowym jak rozbudowa, przebudowa, odbudowa czy nadbudowa. Prowadzi to do wniosku, iż na przebudowę, rozbudowę, odbudowę i nadbudowę urządzenia reklamowego wymagane jest pozwolenie na budowę, a nie zgłoszenie wykonania robót. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż R. K. wykonał urządzenie reklamowe w latach 1991-1992 a więc w okresie obowiązywania ustawy z dnia 24 października 1974r. W myśl art.103 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. do obiektów, których budowa została zakończona przed 1 stycznia 1995r. winny mieć zastosowanie dotychczasowe przepisy. Z akt administracyjnych wynika jednocześnie, iż w okresie od 2002r. do 2003r. skarżący dokonał przebudowy urządzenia reklamowego, a więc miało to miejsce w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994r. R. K. nie posiadał pozwolenia na budowę reklamy oraz na jej przebudowę. Skoro zatem samowola budowlana została wykonana w okresie obowiązywania ustawy z 24 października 1974r. zaś jej przebudowa miała miejsce w czasie obowiązywania ustawy z 7 lipca 1994r. to powstaje pytanie przepisy, której ustawy winny mieć zastosowanie do urządzenia reklamowego. Podkreślić należy, iż urządzenie to stanowi całość konstrukcyjną. Nie można zatem stosować przepisów ustawy z 24 października 1974r. do elementów reklamy wybudowanych w latach 1991-1992 zaś przepisów ustawy z 7 lipca 1994r. do elementów przebudowanych w latach 2002-2003. W razie ewentualnej rozbiórki tylko "starych" elementów bądź tylko "nowych" elementów doszłoby bowiem do naruszenia całej konstrukcji i mogłoby powstać zagrożenie bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. W ocenie sądu do urządzenia reklamowego należy stosować przepisy tylko jednej ustawy. Organy administracji obu instancji nie rozważyły w ogóle kwestii jakie przepisy winny mieć tutaj zastosowanie. Oparto się na przepisach ustawy z 7 lipca 1994r. nie uzasadniając tego i pomijając fakt, iż samowola budowlana została zrealizowana przed 1 stycznia 1995r. Aby ustalić jakie przepisy winny mieć zastosowanie do urządzenia reklamowego należało dokładnie wyjaśnić charakter prac jakie wykonano w latach 2002-2003. Organy administracji nie wyjaśniły tej kwestii w sposób wyczerpujący. Z protokołu wizji lokalnej z dnia 27 lutego 2003r. wynika, iż przebudowa urządzenia reklamowego polegała na podwyższeniu i wzmocnieniu konstrukcji oraz dołożeniu panela. Sformułowania te są bardzo ogólne i nie wyjaśniają dokładnie jakie prace zostały wykonane. Nie ustalono na czym polegało podwyższenie i wzmocnienie konstrukcji, a w szczególności jakie elementy konstrukcji wymieniono, a jakie pozostawiono oraz gdzie i jaki panel został dołożony. Wyjaśnienie tych kwestii ma zasadnicze znaczenie dla ustalenia jakie przepisy winny mieć zastosowanie do urządzenia reklamowego. W sytuacji bowiem gdyby przebudowa dotyczyła tylko niewielkiej części całej konstrukcji oraz elementów niemających zasadniczego znaczenia w urządzeniu reklamowym to można by uznać, iż cały obiekt powstał w latach 1991-1992, a tym samym miałyby zastosowanie przepisy ustawy z 24 października 1974r. W przypadku natomiast gdyby przebudowa polegała na wymianie większości elementów konstrukcji i byłyby one istotne dla urządzenia reklamowego to można by przyjąć, iż w zasadzie cały obiekt został wybudowany w latach 2002-2003. Oznaczałoby to, że winny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Organy administracji nie wyjaśniły jednak charakteru robót wykonanych przez skarżącego w latach 2002-2003. Nie podjęły zatem wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, ani też w sposób wyczerpujący nie zebrały, ani nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Naruszyły tym przepisy art.7, 77 § 1 i 80 kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt.1c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nadto na podstawie art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sąd uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...]. Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do dnia uprawomocnienia się wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny dokładnie ustalić jak wyglądało urządzenie reklamowe przed jego przebudową oraz na czym polegała jego przebudowa jaka miała miejsce w latach 2002-2003. W szczególności należy wyjaśnić jakie elementy konstrukcji wymieniono, a jakie pozostawiono. Należy także ustalić czy zdjęcia urządzenia reklamowego znajdujące się w aktach administracyjnych zostały wykonane przed czy po jego przebudowie. Dopiero po wyjaśnieniu charakteru robót budowlanych wykonanych w latach 2002-2003 należy dokonać wnikliwej analizy zebranego materiału dowodowego, a następnie ustalić jakie przepisy prawa budowlanego winny mieć zastosowanie oraz wydać rozstrzygnięcie w sprawie. Swoje rozstrzygnięcia organy administracji winny uzasadnić w sposób odpowiadający wymogom określonym w art.107 § 3 kpa.