II SA/Łd 488/17

Dnia 5 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Asystent sędziego Agata Zarychta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2017 roku sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. a.bł. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku magazynowego na budynek handlowy przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 138. Wnioskiem z dnia 4 maja 2015 r. W. M. reprezentowany przez radcę prawnego L. O. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Decyzją z dnia [...] [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło nieważność decyzji organu I instancji [...] Kolegium uznało, że odmowę ustalenia warunków zabudowy dokonaną wyłącznie w oparciu o negatywne stanowisko zarządcy drogi zawarte w nieważnym postanowieniu wydanym w trybie art. art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 § 1 K.p.a. należy uznać za dotkniętą wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Decyzja ta stała się decyzja ostateczna. W dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wszczęło z urzędu postępowanie, w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Kolegium z dnia [...] nr [...], stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., rozpatrując zebrany w sprawie materiał dowodowy, decyzją z dnia [...] stwierdziło nieważność ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że wbrew stanowisku wyrażonemu w ostatecznej decyzji z dnia [...], podstawa prawna materialna do wydania uzgodnienia, czyli wypowiedzenia się czy planowana inwestycja w zakresie włączenia generowanego przez nią ruchu drogowego do istniejącego już ruchu będzie możliwa do realizacji - istnieje w obowiązującym systemie prawa. Przepisem tym nadal będzie art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Niezależnie czy uzgodnienie jest dokonywane przez zarządcę będącego odrębnym organem administracji publicznej określonym w art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, czy też wymaga stanowiska podjętego przez organ występujący jednocześnie jako zarządca i jako organ upoważniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy - konieczne jest wypowiedzenie się w tym zakresie jeśli inwestycja jest planowana na obszarze przyległym do pasa drogowego, l kompetencja ta przynależy wyłącznie do zarządcy drogi. Inną natomiast kwestią jest forma tego wypowiedzenia. Zdaniem Kolegium przy wykładni obecnie dominującej w orzecznictwie w takiej sytuacji nie jest dopuszczalne wydawanie postanowienia w trybie art. 106 K.p.a., ale samo uzgodnienie rozumiane jako wypowiedzenie się zarządcy drogi jest wymagane, przepis bowiem art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie został uchylony w takim stanie zbiegu właściwości dwóch kompetencji w stosunku do tego samego organu administracji. Spór o to w jakiej formie winno zostać dokonane rozstrzygnięcie nie mieści się jednak w granicach wyznaczonych desygnatem "braku podstawy prawnej". Wydanie bowiem rozstrzygnięcia w formie do tego nie przewidzianej przez przepisy procesowe nie może być uznane za brak "podstawy prawnej". Jako podstawę prawną należy tutaj przyjąć jedynie przepisy prawa materialnego ustanawiające wymóg uzgodnienia. W omawianym stanie faktycznym tj. gdy organ wydający decyzję o warunkach zabudowy jest jednocześnie zarządcą - istniały rozbieżności w orzecznictwie co do stosowania art. 106 K.p.a., przy czym rozbieżności w orzecznictwie na tle wykładania normy prawa nie mogą skutkować przyjęciem przesłanki rażącego naruszenia prawa. W dniu 26 stycznia 2017 r. inwestor reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego L. O. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] wskazując na niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i uznanie, że żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności nie zaistniała. Wnioskodawca podkreślił, że skoro jedyną podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji był brak uzgodnienia projektu decyzji z ZDiT, to fakt wyeliminowania tego postanowienia przez Kolegium w dniu [...] oznacza, że decyzja kończąca postępowanie w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy, podjęta została bez zachowania wymogów procedury, a zatem z rażącym naruszeniem prawa. Powyższe oznacza, że decyzja z dnia [...] nr [...] jest prawidłowa. Wobec powyższego decyzja Kolegium z dnia [...] stwierdzająca nieważność decyzji Kolegium z dnia [...] jest nieprawidłowa i jako tak winna zostać uchylona. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 w związku 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. poz. 23 z 2016 r., z późn. zm.), art. 61 ust 1 w związku 53 ust 4 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 15 z 1999 poz. 139), utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] nr [...] W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. organ administracji stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Ważne jest przy tym, że rażące naruszenie prawa musi przy tym tkwić w samym akcie od chwili jego wydania, a więc treść decyzji czy postanowienia musi pozostawać w oczywistej sprzeczności ze stanem prawnym istniejącym w dniu jej wydania. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść wydanego rozstrzygnięcia pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Następnie organ stwierdził, że w wyroku z dnia 29 czerwca 2006 r. II OSK 843/05 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że na system weryfikacji decyzji administracyjnej na drodze administracyjnej składa się: a) postępowanie w sprawie wznowienia postępowania; b) postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności; c) postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji dotkniętej wadami niekwalifikowanymi bądź decyzji prawidłowej. System ten jest oparty na zasadzie niekonkurencyjności, co oznacza że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego decyzji stanowi rażące naruszenie prawa, będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Żadna zatem z przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 K.p.a. nie może jednocześnie skutkować nieważnością decyzji administracyjnej. Ustawodawca przewidział bowiem odrębny katalog przesłanek skutkujących wznowieniem postępowania oraz inny, odrębny katalog dający podstawę do stwierdzenia nieważności. Kolegium wyjaśniło, że niewątpliwie brak obligatoryjnego uzgodnienia wskazanego w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowi wadę postępowania i przesłankę jednego z trybów nadzwyczajnych - jest to jednak przewidziana w art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. przesłanka wznowienia postępowania, nie zaś przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji. Okoliczności stanowiące podstawę wznowienia postępowania nie mogą jednocześnie stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji. Zdaniem organu okoliczność ta przesądza zatem, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stwierdzająca nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] - jako podjęta bez uzgodnienia właściwego organu - wydana została z rażącym naruszeniem prawa tj przepisu art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a., co z kolei uzasadnia konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organ podkreślił, że decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy podjętą w oparciu o negatywne stanowisko zarządcy drogi zawarte w nieważnym postanowieniu wydanym w trybie art. art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 § 1 K.p.a. należało uznać za dotkniętą wadą, jednak nie rażącego naruszenia prawa, a wadą procesową polegającą na braku uzgodnienia projektu decyzji przez właściwy organ, należącą do wad stanowiących podstawę dla wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. Kolegium zgodziło się zatem, że decyzja z dnia [...] nr [...] stwierdzająca nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji w Ł. przy ul. A138 dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa i jako taka podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł W. M.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 2 K.p.a. polegające na nieuchyleniu w postępowaniu prowadzonym w trybie ponownego rozpatrzenia sprawy decyzji z dnia [...] nr [...] w sytuacji gdy powyższa decyzja nie była dotknięta wadą uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., którą to wadą dotknięta była decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 8 K.p.a. poprzez wznawianie z urzędu postępowania i wydanie decyzji stwierdzającej nieważność swojej własnej decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy i podawanie jako podstawy takiego działania istnienia rozbieżności w orzecznictwie co do stosowania regulacji art. 106 K.p.a. na dzień wydania decyzji przez Prezydenta Miasta Ł. w dniu [...], których Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zauważyło podczas orzekania o nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł., podczas gdy kwestia ta była jednolicie ugruntowana w orzecznictwie na dzień wydania decyzji - tak wówczas jak i obecnie art. 106 K.p.a. nie stosuje się gdy organem właściwym do wydania decyzji i jej uzgodnienia jest ten sam organ. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jak również decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...], nadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stoisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369, dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć, które mimo nie do końca ich trafnego uzasadnienia, odpowiadają prawu. Na wstępie warto przypomnieć, że stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych jest nadzwyczajnym, wyjątkowym środkiem weryfikacji takich rozstrzygnięć, stanowiącym odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 K.p.a. zasady trwałości decyzji. Stąd też utrwalony jest pogląd, według którego z rażącym naruszeniem prawa o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować (wyrok NSA z dnia 4 lipca 1996 r. sygn. akt II SA 1621/95, z dnia 31 stycznia 1994 r. sygn. akt II SA 771/93 , z dnia 9 września 1989 r. sygn. akt II SA 1249/97 Legalis oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1987 r. sygn. akt III CRN 314/87 publ. OSP z. 1 z 1989 r., poz. 4 i z dnia 16 lutego 1994 r. sygn. akt III ARN 1/94 publ. OSN z. 1 z 1994 r. poz. 1). Inaczej mówiąc rażące naruszenie prawa to naruszenie wyraźnej, nie budzącej wątpliwości normy prawa materialnego lub normy prawa procesowego. Oczywistość naruszenia prawa polega na oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Obowiązkiem zaś organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to ocenił jako rażące (wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r. sygn. akt V SA 86/92 i sygn. akt V SA 436-466/92). Na tak rozumiane pojęcie rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wskazywał także Sąd Najwyższy, który w uchwale z dnia 18 listopada 1993 r. (sygn. akt III ARN 56/93, OSNC 1994/5/116) podkreślił, że rażące naruszenie prawa jest zjawiskiem o wyjątkowym charakterze (uzasadnia ją bowiem w konkretnej sprawie odstąpienie od ogólnej zasady stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych), wymagającym przeprowadzenia szczególnie wnikliwego postępowania, uwzględniającego w pełni przepisy art. 7, 8 i 77 § 1 K.p.a., a także wypełniającego zawarte w art. 1 Konstytucji RP wskazanie o stosowaniu w praktyce zasad demokratycznego państwa prawnego i udowodnienia, dlaczego uznano je w konkretnej sprawie za rażące. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie są decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. podjęte w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku magazynowego na budynek handlowy przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 138. Przechodząc do oceny kwestionowanych rozstrzygnięć przyznać należy rację, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] dotknięta jest wadą nieważności i jako taka winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, bowiem w sposób rażący zastosowano w tej decyzji art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Przypomnieć należy, że w decyzji tej Kolegium uznało, iż wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia wydanego w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 § 1 K.p.a. w ramach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji wydanej w tym postępowaniu z uwagi na obarczenie decyzji wadą rażącego naruszenia prawa. Przechodząc do omówienia powołanych przepisów wskazać należy, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Zgodnie z kolei z art. 106 § 1 K.p.a. jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zgodnie natomiast z art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Z powyższych przepisów wprost wynika zatem, że w sytuacji, gdy w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy zarządcą drogi publicznej w granicach miasta na prawach powiatu jest prezydent miasta, czyli ten sam organ, który jest właściwy do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, to uzyskanie stanowiska przed wydaniem decyzji nie jest obligatoryjne. Obowiązek uzgodnienia decyzji z zarządcą drogi na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie powstaje gdy do wydania decyzji głównej jak i uzgodnienia jest właściwy ten sam organ. Tryb współdziałania określony w art. 106 K.p.a. nie ma zastosowania do sytuacji, w której organ współdziałający i organ załatwiający sprawę to jeden i ten sam organ. Tryb ten nie dotyczy również, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, stosunków między jednostkami organizacyjnymi urzędu powołanego do obsługi tego organu. Przeniesienie zadań z zakresu zarządu drogami na jednostkę podległą Prezydentowi Miasta nie oznacza przeniesienia kompetencji organu. Pomimo powierzenia Zarządowi Dróg i Transportu obowiązków zarządcy drogi, w myśl ustawy o drogach publicznych, to nadal prezydent miasta jest zarządcą wszystkich dróg publicznych (za wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych) w granicach miast na prawach powiatu. Ta jednostka nie może być zatem traktowana jako odrębny organ, lecz jest jednostką, przy pomocy której Prezydent Miasta Ł. wykonuje swoje obowiązki (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 1017/13, nr LEX 1443686). Powyższe rozważania wskazują, że wydanie postanowienia "uzgadniającego" czy też późniejsze wyeliminowanie go z obrotu prawnego wobec braku wyraźnego wymogu jego wydania przepisem prawa nie może zatem zostać uznane za rażące naruszenie prawa. Decyzja Prezydenta Miasta Ł. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji nie była zatem dotknięta wadą nieważności, bowiem na skutek stwierdzenia nieważności postanowienia "uzgodnieniowego" nie doszło de facto do naruszenia konkretnego przepisu prawa. Wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia "uzgodnieniowego" nie oznacza także utraty podstawy prawnej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Podstawa prawna takiej decyzji nadal istnieje i jest nią art. 59 ust. 1 i 61 ust. 1 u.p.z.p. Wobec powyższego nie do końca trafne jest zatem uzasadnienie decyzji Kolegium z dnia 14 grudnia 2016 r. wydanej w przedmiotowej w przedmiotowej sprawie w I instancji. W sytuacji, gdy sprawę prowadzi ten sam organ, który jednocześnie jest właściwy do uzgodnienia decyzji, obowiązek uzgodnienia decyzji nie powstaje, a uzgodnienie dokonane, niezależnie w jakiej formie, w trybie art. 106 k.p.a. jest wręcz niedopuszczalne. Ustalenia organu poczynione w związku z obowiązującym prawem materialnym, nie przybierając formy postanowienia, stanowią w takim wypadku część orzeczenia kończącego postępowanie (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt II OSK 318/14, LEX nr 2002655). Z tych samych przyczyn uzasadnienie Kolegium zawarte w zaskarżonej decyzji z dnia [...] również nie jest poprawne. Wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia "uzgodnieniowego" nie może stanowić przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. W sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku magazynowego na budynek handlowy, co już zostało wyjaśnione, zajęcie stanowiska innego organu nie było obligatoryjne, a tym samym wymagane. Mając powyższe na względzie Sąd doszedł do przekonania, że mimo nie do końca trafnego uzasadnienia zajętych przez Kolegium stanowisk, zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] odpowiadają prawu. Okoliczność wyeliminowania z obrotu prawego postanowienia wydanego w trybie art. art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 § 1 K.p.a. nie mogła bowiem stanowić podstawy do stwierdzenia, że wydana w sprawie warunków zabudowy decyzja dotknięta jest wadą nieważności. Zastosowanie w odniesieniu do tej decyzji art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w decyzji z dnia [...] [...] miało charakter rażący i wymagało usunięcia jej z obrotu prawnego. W sposób oczywisty i bezsporny naruszono bowiem przepis prawa, co koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa i wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności, Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. a.tp.