II SA/Łd 490/09

Dnia 17 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. i G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę. B.C. W dniu 29 maja 2009 r. G.S. i W.S. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału skarżący zostali wezwani solidarnie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz nadesłania 2 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Stosowne wezwania w tym przedmiocie doręczono stronom w dniu 20 lipca 2009 r. W dniu 23 lipca 2009 r. skarżący złożyli żądane odpisy skargi. Skarżący W.S. wniósł ponadto o zwolnienie od kosztów sądowych. Z uwagi na to, iż oświadczenie wnioskodawcy okazało się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 14 dni, pod rygorem odmowy przyznania pomocy finansowej. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 18 sierpnia 2009 r. W. i G. Skibińscy oświadczyli, iż cofają wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2009 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego o przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią § 32 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. nr 169, poz. 1646) po wniesieniu skargi do sądu przewodniczący wydziału niezwłocznie bada, czy skarga czyni zadość wymaganiom formalnym i czy został uiszczony wpis, a w razie potrzeby wzywa do usunięcia braków formalnych oraz do uiszczenia wpisu chyba, że został złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wezwanie do uiszczenia wpisu należy połączyć z wezwaniem do usunięcia braków formalnych skargi. W myśl art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (§ 1). Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Sąd nie podejmie jednak żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący, wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (art. 220 § 1 w/w ustawy). Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3). Z powyższych przepisów wynika, że Sąd w pierwszej kolejności bada, czy skarga jest dopuszczalna, a więc, czy można jej nadać dalszy bieg. O dopuszczalności skargi decyduje przede wszystkim terminowe uiszczenie wpisu od skargi. Zatem w przypadku, gdy skarga jest dotknięta brakami i braki te nie zostaną w terminie uzupełnione Sąd nie może nadać skardze dalszego biegu i w rezultacie nie może rozpoznać wniosku strony o cofnięcie skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07 – Lex nr 335007). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż skarga W. i G. S. dotknięta jest brakiem fiskalnym skargi, który mimo wezwania Sądu nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie. Skoro zatem skarga jest niedopuszczalna, Sąd nie mógł ustosunkować się do wniosku skarżących o cofnięcie skargi. W tej sytuacji, Sąd na podstawie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o odrzuceniu skargi. B.C.