II SA/Łd 490/18

Dnia 2 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2018 roku sprawy ze skargi S. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu podania zatytułowanego "pozew" oddala skargę. a.bł. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez S. J. na postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], w sprawie zwrotu podania z dnia 15 grudnia 2017r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 66 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze.zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018r. poz. 570), utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] nr [...] orzekł o zwrocie S. J. podania z dnia 15 grudnia 2017r. zatytułowanego "pozew". Na powyższe postanowienie, zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., złożył S. J. W treści pisma strona wnosi o "kasację" postanowienia z dnia [...] organu I instancji i wydanie decyzji bądź postanowienia o wypłaceniu zadośćuczynienia, za bezzasadne wystawienie wezwania do stawienia się w organie I instancji. Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. w sprawie zwrotu podania z dnia 15 grudnia 2017 r. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji, przywołując treść art. 66 § 3 k.p.a. wyjaśnił, iż ww. przepisie uregulowana jest sytuacja, gdy organ administracji publicznej, do którego wpłynęło podanie, nie jest właściwy w sprawie, a organ ten nie może ustalić organu właściwego albo gdy w sprawie właściwy jest sąd powszechny. W takiej sytuacji na organie administracji publicznej nie ciąży obowiązek przekazania sprawy do organu właściwego, ani do sądu powszechnego, a jedynie zwrot podania wnoszącemu. Następnie Kolegium wskazało, że w dniu 27 lipca 2017r. do organu I instancji wpłynęło pismo Sądu Rejonowego dla Ł. – W. VII Wydział Karny z dnia [...] sygn. akt: [...], w którym Sąd zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. o rozważenie możliwości objęcia S. J. opieką, a także nadesłanie informacji o poczynionych ustaleniach i podjętych decyzjach. Mając powyższe na uwadze, pracownik socjalny podjął trzy próby kontaktu z S. J. w miejscu jego zamieszkania w dniach: 8 sierpnia 2017 r., 10 sierpnia 2017 r. i 18 sierpnia 2017 r. Za każdym razem nie zastał S. J. w domu. W dniu 10 sierpnia 2017r. pracownik socjalny pozostawił w skrzynce na listy pisemną informację dla S. J., z prośbą o kontakt. Do dnia 20 sierpnia 2017r. S. J. nie skontaktował się z pracownikiem socjalnym. W związku z powyższym organ I instancji pismem z dnia 21 sierpnia 2017 r. wezwał S. J. do zgłoszenia się do pracownika socjalnego w sprawie ewentualnego objęcia go pomocą (wezwanie doręczono w dniu 31 sierpnia 2017r.). W dniu 25 sierpnia 2017r. S. J. stawił się w Punkcie Pracy Socjalnej przy ul. A 33. Z przeprowadzonej z nim rozmowy wynikało, że S. J. nie oczekuje ze strony organu I instancji jakiejkolwiek pomocy. Został również poinformowany przez pracownika socjalnego o wysłanym do niego pocztą wezwaniu, na które nie musi już reagować. W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji z dnia 21 sierpnia 2017r. S. J. pismem z dnia 1 września 2017 r. poinformował, że nie chce żadnej pomocy i prosi, aby go nie nękać. W dniu 18 września 2017 r. do organu I instancji wpłynęło pismo S. J. z dnia 7 września 2017r., w którym wniósł o wypłatę zadośćuczynienia w wysokości 500,00 zł za błędne wystawienie wezwania. W odpowiedzi na powyższe organ I instancji pismem z dnia 11 października 2017 r. poinformował, że brak jest podstaw prawnych do wypłacenia zadośćuczynienia. W dniu 3 listopada 2017r. wpłynęło kolejne pismo S. J. z dnia 27 października 2017r. zatytułowane monit z żądaniem wypłaty zadośćuczynienia. W dniu 14 listopada 2017 r. organ I instancji ponownie poinformował wnioskodawcę, iż brak jest podstaw prawnych do wypłacenia zadośćuczynienia. Następnie w dniu 1 grudnia 2017r. wpłynęło kolejne pismo S. J. z dnia 24 listopada 2017r. zatytułowane monit drugi z żądaniem wypłaty zadośćuczynienia. Organ I instancji w dniu 11 grudnia 2017r. poinformował wnioskodawcę, że podtrzymuje stanowisko w sprawie zadośćuczynienia, z uwagi na brak jakichkolwiek podstaw prawnych do wypłaty żądanego zadośćuczynienia. Pismem z dnia 15 grudnia 2017r. zatytułowanym "pozew" S. J. adresowanym zarówno do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. III Wydziału Pracy Środowiskowej oraz do Sądu Rejonowego wg właściwości, o wydanie wyroku z nakazem, decyzji bądź postanowienia w sprawie odmowy wypłaty zadośćuczynienia za niezasadne wezwanie do stawienia się w urzędzie. Mając powyższe na względzie Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...] orzekł o zwrocie podania S. J. z dnia 15 grudnia 2017r. zatytułowanym "pozew". W uzasadnieniu wskazując, że po analizie treści podania "pozwu" w powiązaniu z wcześniejszymi wezwaniami strony, żądanie zapłaty zadośćuczynienia w kwocie 500,00 zł uznać należy za tzw. delikt władzy publicznej (art. 417 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny, Dz. U. z 2017r. poz. 459 ze. zm, dalej k.c.). Sprawa zatem ma charakter sprawy cywilnej i do jej rozstrzygnięcia powołany jest sąd powszechny. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie bezspornie ma zastosowanie art. 66 § 3 k.p.a, z którego wynika, że do zwrotu podania powinno dojść, gdy z jego treści wynika, że zostało ono wniesione w sprawie podlegającej rozpoznaniu w postępowaniu cywilnym przez sąd powszechny. S. J. pismem z dnia 5 grudnia 2017r. zatytułowanym "pozew" wystąpił zarówno do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. III Wydziału Pracy Środowiskowej oraz do Sądu Rejonowego wg właściwości, o wydanie wyroku z nakazem, decyzji bądź postanowienia w sprawie wypłaty zadośćuczynienia w kwocie 500,00 zł za niezasadne wezwanie do stawienia się w urzędzie. Kolegium dodało, że S. J. zadośćuczynienia od organu administracji publicznej może dochodzić na drodze powództwa cywilnego przed sądem powszechnym. Zgodnie bowiem z art. 417 § 1 k.c., za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożył S. J. Opisując przebieg postępowania wniósł o kasację postanowienia z dnia [...] oraz o wypłatę zadośćuczynienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej: "p.p.s.a.", sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną postawą prawną. W ramach tak określonej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Skarga skarżącego w świetle powyższych kryteriów nie podlega uwzględnieniu. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Ł. z dnia [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], na mocy którego zwrócono skarżącemu podanie z dnia 15 grudnia 2017 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organy powołały art. 66 § 3 k.p.a., który stanowi, że jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Wskazany przepis reguluje sytuację, w której organ administracji publicznej jest nie tylko niewłaściwy w sprawie, ale dodatkowo po przeprowadzonej wykładni przepisów prawa i dokładnym zbadaniu treści podania ustali w sposób jednoznaczny, że sprawa objęta podaniem należy do właściwości sądu powszechnego lub ustalenie właściwości jakiegokolwiek organu administracji publicznej nie jest możliwe. W rezultacie, aby zastosować art. 66 § 3 k.p.a i zwrócić podanie wnoszącemu organ administracji publicznej zobowiązany jest ustalić i stwierdzić, że sprawa objęta podaniem jest sprawą w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. , poz. 1360), a zatem sprawą ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego lub prawa pracy, ewentualnie z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz do której przepisy k.p.c. stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne) (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 394/16, LEX nr 2094548). W ocenie Sądu, Kolegium słusznie wywiodło, że z sytuacją opisaną w art. 66 § 3 k.p.a. mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący pismem z dnia 15 grudnia 2017 r. zatytułowanym "pozew" domagał się zapłaty kwoty 500,00 zł tytułem zadośćuczynienia za niezasadne wezwanie do stawienia się w urzędzie. Wskazać należy, że kwestia podniesiona w powołanej wyżej korespondencji ma charakter cywilnoprawny. Zrealizowania swego roszczenia skarżący może domagać się jedynie w postępowaniu przed sądem powszechnym. Możliwość uzyskania zadośćuczynienia w niniejszej sprawie przewiduje art. 417 k.c., zgodnie z którym za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego albo inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Sprawa o zadośćuczynienie nie jest zatem sprawą administracyjną, której rozpoznanie należałoby do właściwości organów administracji publicznej, lecz sprawą należącą do właściwości sądów powszechnych. Skoro więc rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie objętym ww. wnioskiem S. J. należy do wyłącznej kognicji sądów powszechnych, to zasadnym stało się zwrócenie skarżącemu przedmiotowego podania na zasadzie art. 66 § 3 k.p.a. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. M.K.