II SA/Łd 493/19

Dnia 26 listopada 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska Sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2019 roku sprawy ze skargi T. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę. a.bł. Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydenta Miasta Ł. orzekł w przedmiocie nałożenia na T.P. obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia (zespołu budynków jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną i niezbędnymi urządzeniami budowlanymi) oraz wykonania raportu o oddziaływaniu na środowisko ww. przedsięwzięcia w pełnym zakresie, zgodnym z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. 2018r., poz. 2081, zwanej dalej ustawą OOŚ), ze szczególnym uwzględnieniem analizy oddziaływania na środowisko przyrodnicze, w tym na Park Krajobrazowy Wzniesień [...] oraz korytarze ekologiczne, znajdujące się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu budynków jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną i niezbędnymi urządzeniami budowlanymi w Ł. przy ul. A na działkach o numerach ewidencyjnych: 103/11, 103/12, 103/13, 103/14, 103/15, 103/16, 103/17, 103/18, 103/19, 103/7 w obrębie [...] i fragmentach części działek drogowych 153/4 w obrębie [...], 263/9 oraz 103/8 obrębie [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył T. P. wskazując, że zgodnie z treścią § 3 ust 1 pkt 53 pkt b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. DZ.U. z 2016 r., poz. 71) rozporządzeniu nie podlegają tereny o powierzchni zabudowy mniejszej niż 0,5 ha. Nieuprawnionym jest zatem kwalifikowanie przedsięwzięcia jako potencjalnie oddziałującego na środowisko z uwagi na mniejszy niż w ustawie parametr jakim jest powierzchnia zabudowy. Cały teren inwestycji obejmuje 4,3619 ha, powierzchnia zabudowy po realizacji wg. projektu wyniesie 0,3223 ha, powierzchnia utwardzona w tym droga do komunikacji, miejsca postojowe chodniki - 0,6312 ha, powierzchnia biologicznie czynna - 3,4084 ha. Prognozowane 0,3223 ha powierzchni zabudowy mieści się zatem poniżej zdefiniowanego 0,5 ha z rozporządzenia. Zgodnie z definicją Polskiej Normy PN-ISO 9836 PN, która jest też przyjmowana w orzecznictwie, jak np. w treści uzasadnienia wyroku WSA IV SA/PO 1226/12 z dnia 23 marca 2013 r. określającym czym w istocie jest powierzchnia zabudowy i jak należy ją rozumieć, nie ma interpretacji pozwalającej na rozszerzenie katalogu pojęcia powierzchni zabudowy o dowolne inne elementy. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2018r. poz. 2096, z późn. zmianami), art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. 2018r., poz. 2081, zwaną dalej ustawą OOŚ), w związku z § 3 ust 1 pkt 53 pkt b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz. U. z 2016r. Nr 71, zwanym dalej rozporządzeniem ooś), utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 53 pkt b rozporządzenia ooś tj. zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia, dla których uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane i przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest fakultatywne. W związku z tym, do wniosku została załączona "Karta informacyjna przedsięwzięcia" sporządzona przez mgr inż. H.G. na przełomie luty - wrzesień 2018 r. Zakwalifikowanie przedsięwzięcia do kategorii wymienionych w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia nie oznacza automatycznie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przedsięwzięcie to, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz, zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdy obowiązek powyższy zostanie stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy, w drodze postanowienia wydanego przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po zasięgnięciu wymaganych prawem opinii. W tej konkretnej sprawie, organami właściwymi do wydania opinii, są: Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. oraz PGW Wody Polskie. Postanowieniem z dnia [...]r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 16 października 2018r. nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Podobnie w opinii Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. - pismo z dnia 19 października 2018r. – brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Z uwagi na fakt, że uzyskane w toku postępowania opinie nie mają charakteru wiążącego dla organu wydającego postanowienie w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ostateczne stanowisko w tej sprawie należało do Prezydenta Miasta Ł., który zaskarżonym postanowieniem nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz wykonania raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia w pełnym zakresie, zgodnym z art. 66 ust. 1 ustawy OOS, ze szczególnym uwzględnieniem analizy oddziaływania na środowisko przyrodnicze, w tym na Park Krajobrazowy Wzniesień [...] oraz korytarze ekologiczne znajdujące się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia. Kolegium oceniając całość materiału dowodowego uznało za słuszne stanowisko organu I instancji. Organ opierał się na opinii wymienionych organów oraz informacjach zawartych w "Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia". Organ zbadał jaki jest rodzaj, skala przedsięwzięcia, wielkość zajmowanego terenu, wykorzystanie zasobów naturalnych, informacje o tym jaka emisja i uciążliwości wystąpią na etapie realizacji i eksploatacji planowanego przedsięwzięcia oraz przede wszystkim wziął pod uwagę jego położenie względem cennych elementów środowiska przyrodniczego, w tym względem form ochrony przyrody i korytarzy ekologicznych. Z uwagi na lokalizację przedsięwzięcia w otulinie Parku Krajobrazowego Wzniesień [...] istnieje prawdopodobieństwo oddziaływania na środowisko przyrodnicze, obszary chronione i korytarze ekologiczne. Po szczegółowej analizie wszystkich dostarczonych wraz z wnioskiem materiałów, uwzględniając łącznie uwarunkowania przedstawione w art. 63 ust. 1 ustawy ooś oraz biorąc pod uwagę informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, Prezydent Miasta Ł. uznał, że konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko pozwoli na szczegółową ocenę możliwego oddziaływania inwestycji oraz umożliwi dokładną analizę zaproponowanych działań kompensacyjnych i minimalizujących. Na analizowanym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Obszar, na którym realizowane będzie przedsięwzięcie ma charakter podmiejski. Obecnie na działkach inwestycyjnych znajdują się nieużytki, działki nie są ogrodzone. Zgodnie z informacjami przedstawionymi w karcie informacyjnej teren ten jest niezabudowany, za wyjątkiem jednego siedliska przeznaczonego do rozbiórki (w części północnej obszaru), składającego się z budynków zabudowy mieszkaniowej, stodoły z przybudówką gospodarczą oraz budynku warsztatu samochodowego. Projektowane budynki mieszkalne będą typu jednorodzinnego o II kondygnacjach nadziemnych (parter + piętro). Nie przewiduje się budowy kondygnacji podziemnej. Maksymalna wysokość obiektu w najwyższym punkcie kalenicy do ok. 8,0m n.p.t. Przewiduje się następujące instalacje: centralnego ogrzewania, wentylacji grawitacyjnej w budynkach mieszkalnych, wody zimnej i ciepłej, kanalizacji sanitarnej, gazowej, wody przeciwpożarowej (hydrant), elektrycznej. Teren będzie skomunikowany z układem komunikacyjnym miasta poprzez ulicę B i A (planuje się dwa wjazdy/zjazdy na ul. B i ul. A). Pośrodku działek zaprojektowano wewnętrzną drogę dojazdową łączącą działki z ul. B i A. Obiekt podłączony zostanie do miejskiej infrastruktury instalacyjnej zgodnie z promesami gestorów sieci, tj. do miejskiej sieci wodociągowej, elektroenergetycznej, gazowej i telekomunikacyjnej. Z uwagi na brak w tym rejonie miejskiej sieci kanalizacyjnej odprowadzanie ścieków sanitarnych z planowanej zabudowy przewiduje się rozwiązać w obrębie każdej działki budowlanej poprzez zastosowanie szczelnych zbiorników bezodpływowych. Wody deszczowe z powierzchni zabudowy każdej z działek przewiduje się również z uwagi na brak kanalizacji odprowadzać do szczelnego podziemnego zbiornika bezodpływowego, natomiast z terenów komunikacji odprowadzane będą powierzchniowo do gruntu. Budynki przewiduje się ogrzewać z indywidualnych kotłów gazowych w każdym z budynków mieszkalnych, które przygotowywały będą również ciepłą wodę użytkową. Przewidywana liczba osób w obiekcie wyniesie ogółem ok. 24 x 4 = 96 osób. Przedsięwzięcie ze względu na przeznaczenie będzie funkcjonowało całodobowo od PN do ND. Powierzchnia całego terenu inwestycji wynosi ok. 4,3619 ha. Po zrealizowaniu inwestycji powierzchnia zabudowy wynosić będzie ok. 0,3223 ha, powierzchnia utwardzona (w tym droga do komunikacji, miejsca postojowe naziemne, chodniki) ok. 0,6312 ha, powierzchnia biologicznie czynna ok. 3,4084 ha. Odnosząc się do odwołania Kolegium podkreśliło, że skoro przepisy stanowiące podstawę działania organu I instancji zawierają własną definicję pojęcia "powierzchnia zabudowy" w § 3 ust. 1 pkt 53 pkt b rozporządzenia ooś, to brak jest w tej sytuacji podstaw do korzystania z definicji powierzchni zabudowy zawartej w Polskich Normach czy na gruncie Prawa budowlanego. Informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia pozwalają stwierdzić, że zarówno na etapie realizacji, jak i funkcjonowania przedsięwzięcia wystąpią oddziaływania na środowisko, jednakże przy odpowiedniej organizacji robót oraz zastosowaniu odpowiedniej technologii i zabezpieczeń oddziaływania te mogą być zminimalizowane. Jednocześnie, na podstawie przedstawionych informacji nie można jednoznacznie ocenić zasięgu, wielkości, złożoności, czasu trwania i częstotliwości oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia, przede wszystkim w zakresie oddziaływania na walory przyrodnicze. Inwestycja będzie oddziaływać w zakresie emisji i występowania uciążliwości przede wszystkim na etapie budowy (prace budowlane będą powodować powstawanie odpadów, ścieków, krótkotrwałą emisję hałasu i zanieczyszczeń do powietrza, oddziaływania na środowisko przyrodnicze i lokalną bioróżnorodność w związku z wycinką zadrzewień i przekształceniem terenu oraz usytuowaniem przedsięwzięcia na terenie chronionym), a także na etapie eksploatacji (nieznaczna emisja hałasu i zanieczyszczeń do powietrza, powstawanie odpadów głównie komunalnych, a także generowanie ścieków). Etap budowy i związane z nim uciążliwości powinny być odwracalne, krótkotrwałe i mieć zasięg lokalny. Oddziaływanie w zakresie emisji i uciążliwości w fazie eksploatacji będzie długotrwałe o charakterze ciągłym, jednakże przy zachowaniu odpowiednich środków i technik nie powinno być znaczące. W przypadku realizacji i eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia należy wykluczyć duże ryzyko wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych. Inwestycja zlokalizowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru o wysokich walorach przyrodniczych i krajobrazowych, tj. Parku Krajobrazowego Wzniesień [...] (graniczy z Parkiem od strony południowo-wschodniej) oraz w całości znajduje się w otulinie Parku. Otulina, tj. strefa ochronna granicząca z Parkiem istnieje w celu zabezpieczenia Parku przed zagrożeniami zewnętrznymi. Realizacja inwestycji w związku z lokalizacją w otulinie formy ochrony przyrody w opinii organu I instancji wymaga szczegółowego zbadania, możliwego na etapie pełnej oceny oddziaływania na środowisko i analizy raportu ooś. Ustawowo określony cel otuliny stanowi przy tym podstawę do formułowania (w warunkach danej sprawy) ograniczeń w sferze wykonywania własności nieruchomości położonych w otulinie. Definicję otuliny zawiera art. 5 pkt 14 ustawy o ochronie przyrody stanowiąc, iż otulina oznacza strefę ochronną graniczącą z formą ochrony przyrody i wyznaczona jest indywidualnie dla formy ochrony przyrody w celu zabezpieczenia przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka. Zagrożenia zewnętrzne to czynniki mogące wywołać niekorzystne zmiany cech fizycznych, chemicznych, lub biologicznych zasobów, tworów i składników chronionej przyrody, walorów krajobrazowych oraz przebiegu procesów przyrodniczych, wynikających z przyczyn naturalnych lub z działalności człowieka, mające swoje źródło poza granicami obszarów lub obiektów podlegających ochronie prawnej (art. 5 pkt 29 ustawy o ochronie przyrody). Dalej organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie będzie zlokalizowane w strefie N - obejmującej obszary o dominującej funkcji rolnej, w przewadze niezabudowane lub z rozproszoną zabudową oraz w zakresie lokalizacji drogi dojazdowej w strefie S-VII (obszar obejmujący tereny wzdłuż ul. B) - obejmującej obszary, dla których określa się specjalne, indywidualne działania ochronne i programowe. Strefa N stanowi podstawową strefę, decydującą o ochronie walorów krajobrazowych Parku. Dla tych obszarów zakłada się utrzymanie dotychczasowego użytkowania i zagospodarowania. Działki, na których ma być zrealizowane przedsięwzięcie znajdują się w terenie otwartym, nieogrodzonym, zabudowanym wyłącznie w pobliżu ulicy B. Od wschodu i zachodu z terenem inwestycji sąsiadują tereny otwarte. Od strony zachodniej znajdują się ponadto rozproszone tereny zadrzewione. Obszar ten stanowi teren migracji i żerowania zwierząt. Wprowadzenie zabudowy w analizowanej lokalizacji może przede wszystkim stworzyć barierę dla przemieszczania się zwierząt, ale także wprowadzi nową linię zabudowy i da początek kolejnym inwestycjom, w konsekwencji czego cały teren może zostać zabudowany. Co istotne, wprowadzenie nowej zabudowy na terenach otwartych, stwarza wiele zagrożeń, w tym m.in. wprowadza istotną barierę ekologiczną w krajobrazie ograniczającą swobodną migrację fauny, prowadzi do zmniejszenia różnorodności biologicznej, fragmentacji i geometryzacji naturalnych i pomaturalnych ekosystemów oraz prowadzi do zmniejszenia udziału tych ekosystemów w krajobrazie. Powyższe zagrożenia w kontekście przedmiotowej inwestycji powinny zostać dokładnie przeanalizowane w raporcie ooś. Warto także zauważyć, że w obowiązującym "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł." przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] r. teren inwestycyjny znajduje się w większości w strefie "O" oznaczającej tereny wyłączone spod zabudowy. W skład jednostki wchodzą tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo. Rekomenduje się dla nich ograniczenie lub całkowity zakaz realizacji zabudowy. Mając zatem na względzie stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., uwagi Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...] - Oddział Terenowy Parku Krajobrazowego Wzniesień [...], a także uwzględniając łącznie uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 ustawy OOS oraz art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którym dbałość o przyrodę jest obowiązkiem organów administracji publicznej, osób prywatnych i innych jednostek organizacyjnych oraz osób fizycznych, w ocenie Kolegium, przedmiotowe postępowanie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ dodał, że na podstawie informacji zawartych w przedłożonej karcie informacyjnej przedsięwzięcia nie można stwierdzić braku możliwości wystąpienia oddziaływania o znacznej wielkości lub złożoności w związku z realizacją i funkcjonowaniem inwestycji na przedmiot i cele ochrony Parku Krajobrazowego Wzniesień [...]. Kwestia ta powinna być dokładnie przeanalizowana w ramach oceny oddziaływania na środowisko. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył T.P., reprezentowany przez adwokata A.R. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wydania orzeczenia uchylającego zaskarżoną decyzję i stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy zarzuty zażalenia były uzasadnione; - art. 10 § 1 K.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie postępowania administracyjnego wzięcia należytego udziału w sprawie zarówno w pierwszej jak i w drugiej instancji, w szczególności poprzez niepoinformowanie skarżącego o zakończeniu postępowania i uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - art. 7 i 8 K.p.a. poprzez wydanie przez organ II instancji niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy było możliwe rozstrzygnięcie sprawy zgodnie ze słusznym interesem strony; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: -art. 63 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego bezzasadne zastosowanie i stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia planowanego przez skarżącego w sytuacji gdy brak było podstaw prawnych do wydania przedmiotowego postanowienia bowiem planowane przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; - art 59 ust 7 ustawy OOŚ poprzez stwierdzenie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w sytuacji gdy planowane przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, - § 3 ust 1 pkt 53 lit b tiret 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z w art 2 pkt 3, pkt 4 i pkt 5 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji poprzez nieprawidłową wykładnię pojęcia powierzchni zabudowy niezgodną z Polską Normą PN-ISO 9836 - Właściwości użytkowe w budownictwie. Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych. Na tej podstawie strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości i poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. jako wydanych bez podstawy prawnej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., zobowiązanie organu - Prezydenta Miasta Ł. do wydania w terminie 14 dni postanowienia orzekającego co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a nadto zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. W kwestii naruszenia przepisu art. 10 K.p.a. organ wyjaśnił, że strona miała przez cały okres trwania postępowania możliwość zapoznania się z dokumentami zgromadzonymi w sprawie. Natomiast Kolegium nie zgromadziło żadnych dodatkowych materiałów dowodowych, z którymi strona musiałaby się zapoznawać gdyż były jej nieznane. Nie wykazano tym samym w żaden sposób, by strona została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie przedstawionemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, ze sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uwzględniając skargę na decyzję sąd uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej powoływanej jako: "p.p.s.a". Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Kluczowym zagadnieniem w niniejszej sprawie było ustalenie charakteru planowanego przedsięwzięcia i analiza, czy należy ono do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko), tj. czy wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z art. 59 ust. 1 powołanej ustawy wynika także, iż przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W przypadku zaś przedsięwzięć określonych w ustawie jako "mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko" regulacja ta wymaga przeprowadzenia takiej oceny tylko wówczas, gdy obowiązek jej przeprowadzenia został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. W art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku zawarte zostało upoważnienie dla Rady Ministrów do wydania (przy uwzględnieniu możliwego oddziaływania na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1) rozporządzenia określającego: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, i przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. Rozporządzenie takie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wydane zostało przez Radę Ministrów w dniu 9 listopada 2010 r. (j.t. DZ.U. z 2016 r., poz. 71). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 53 lit b tego rozporządzenia, przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: 0,5 ha, na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie teren inwestycji od strony południowo-wschodniej graniczy z Parkiem krajobrazowym Wzniesień [...] oraz w całości znajduje się w otulinie tego Parku. Park Krajobrazowy Wzniesień [...] został powołany rozporządzeniem Wojewody [...] i Wojewody [...] z dnia [...] r. w sprawie utworzenia Parku krajobrazowego Wzniesień [...] ( Dz. Urz. Woj. [...] z 1996 r. Nr 27, poz.163 0 i ( Dz. Urz. Województwa [...] z 1996 r. Nr 33, poz. 238 ) i działa na podstawie Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] r. w sprawie dostosowania formy prawnej Parku Krajobrazowego Wzniesień [...] ( Dz. Urz. Woj. [...] 2010.165.1359 ), która jest obowiązującym aktem prawa miejscowego. Uchwała ta określa obszar podlegający ochronie, ustala szczególne cele ochrony parku ( dla ochrony przyrody nieożywionej, szaty roślinnej, fauny i dóbr kultury) i wymienia obowiązujące na jego terenie zakazy. Definicję otuliny zawiera art. 5 pkt 14 ustawy o ochronie przyrody stanowiąc, iż otulina oznacza strefę ochronną graniczącą z formą ochrony przyrody i wyznaczona jest indywidualnie dla formy ochrony przyrody w celu zabezpieczenia przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka. Otulina, tj. strefa ochronna granicząca z Parkiem istnieje w celu zabezpieczenia Parku przed zagrożeniami zewnętrznymi. Realizacja inwestycji w związku z lokalizacją w otulinie formy ochrony przyrody w opinii organu I instancji wymaga szczegółowego zbadania, możliwego na etapie pełnej oceny oddziaływania na środowisko i analizy raportu ooś. Ustawowo określony cel otuliny stanowi przy tym podstawę do formułowania (w warunkach danej sprawy) ograniczeń w sferze wykonywania własności nieruchomości położonych w otulinie. W przedmiotowej sprawie organy administracji słusznie uznały, że planowane przedsięwzięcie jest inwestycją, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt. 53 lit b rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. Przepis ten ustanawia definicję legalną powierzchni zabudowy, która winna mieć zastosowanie w niniejszym postępowaniu. Zgodnie bowiem z § 147 ust. 1 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" - jeżeli w ustawie lub innym akcie normatywnym ustalono znaczenie danego określenia w drodze definicji, w obrębie tego aktu nie wolno posługiwać się tym określeniem w innym znaczeniu. Słusznie zatem organy uznały, że brak jest w tej sytuacji podstaw do korzystania z definicji powierzchni zabudowy zawartej w Polskich Normach czy na gruncie Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie należało zatem zastosować pojęcie powierzchni zabudowy jako powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. W przedmiotowej sprawie bezspornie powierzchnia zabudowy wg. projektu ma wynieść 0,3223 ha, ponadto powierzchnia utwardzona w tym droga do komunikacji, miejsca postojowe, chodniki – 0,6312. Powierzchnia przeznaczona do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia wynosi zatem 0,9535 ha, a tym samym powierzchnia zabudowy na obszarach objętych formami ochrony przyrody wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wynosi nie mniej niż 0,5 ha. Uznanie inwestycji za mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko skutkuje koniecznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przyjęcie takiej kwalifikacji nie pociąga jednak za sobą automatycznie obowiązku sporządzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. O tym, czy taka potrzeba istnieje decyduje organ administracji na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy. Zgodnie z art. 59 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., przeprowadzenia oceny wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek taki został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przedmiotowej sprawie taki obowiązek został stwierdzony zaskarżonym postanowieniem organu I instancji w oparciu o art. 61 ust. 3 ustawy, po zasięgnięciu opinii właściwych organów. W uzasadnieniu postanowień organów obu instancji zawarta została obszerna, wszechstronna i wnikliwa analiza przesłanek ich wydania. Argumenty przytoczone przez organy, przemawiające za koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko zasługują w ocenie Sądu na pełną aprobatę i nie wymagają uzupełnienia. Przeprowadzona wszak ocena oddziaływania na środowisko pozwoli na szczegółową ocenę możliwego oddziaływania inwestycji oraz umożliwi dokładną analizę zaproponowanych działań kompensacyjnych i minimalizujących. Odnosząc się do zarzutu naruszenia z art. 10 § 1 K.p.a. należy stwierdzić, że zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej obowiązane są przed wydaniem decyzji umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Niemniej jednak zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. może odnieść skutek jedynie wtedy, gdy stawiająca go strona wykaże, że uniemożliwiono jej w ten sposób dokonanie konkretnych czynności procesowych. Skarżący nie wykazał, w jaki sposób brak zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków uniemożliwił mu dokonanie czynności procesowych ani nie wskazał tych czynności. W związku z tym należało przyjąć, że uchybienie powołanemu przepisowi nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Z przytoczonych względów skarga jako bezzasadna podlegała z mocy art. 151 p.p.s.a. oddaleniu. E.S.